คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

ผังสำเร็จ: กลไกที่ผนึกบุญและบาปเป็น "ดวง" แล้วนำไปวางบนไทม์ไลน์ชีวิตThe Completed Blueprint: How Merit and Demerit Get Sealed Into a Sphere and Placed on Life's Timeline

วันพฤหัสบดีที่ 26 กุมภาพันธ์ 2569Thursday, 26 February 2026อ่าน ~18 นาที~10 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์สุรพงค์อธิบายกลไกละเอียดว่า เมื่อกฎแห่งกรรมและกฎไตรลักษณ์ทำงานร่วมกัน แล้วการประกอบเหตุ ไม่ว่าฝ่ายบุญหรือฝ่ายบาป "สำเร็จ" ลง ผังสำเร็จทั้งหมดจะถูกผนึกไว้ในดวงบุญหรือดวงบาปที่สำเร็จแล้ว แล้วนำไปวางบนไทม์ไลน์ชีวิตอันใกล้หรืออันไกล จากนั้นการนับถอยหลังสู่วันรับผลก็เริ่มต้นขึ้น ก่อนนำเข้าสู่การกำหนดรู้ ภาวนาสัมมาอะระหัง แผ่เมตตา และอธิษฐานจิตPhra Ajarn Suraphong lays out, in careful mechanical detail, how the law of kamma and the law of the three characteristics work together: once an action — whether wholesome or unwholesome — reaches completion, its entire "blueprint" is sealed inside a sphere of merit or demerit, then placed on the near or far timeline of one's life, at which point a countdown toward the moment of reckoning begins. He then leads into determining and knowing body, feeling, mind, and mental objects, Sammā-Arahaṃ meditation, radiating loving-kindness, and the closing resolve.

เหตุใดเราต้องปฏิบัติธรรม

การปฏิบัติมีความจำเป็นและสำคัญต่อทุกๆ ชีวิตอย่างยิ่ง เนื่องจากเราอยู่ภายใต้การควบคุมของธรรมชาติ 3 ฝ่าย ซึ่งต่างก็ชิงช่วงชิงกันอยู่ตลอดเวลาที่จะเข้ามาเป็นเจ้าเรือนบังคับบงการเรา มีแต่ธรรมชาติอันเป็นเท่านั้นที่จะให้คุณให้ประโยชน์ ให้ความเข้าใจ ความถูกต้องดีงาม ความสำเร็จสมปรารถนา ทุกสิ่งที่ดีงามล้วนเกิดขึ้นจากธรรมชาติเป็นกุศลทั้งสิ้น เพราะธรรมชาติฝ่ายอื่นไม่ให้คุณให้ประโยชน์ใดๆ เลย หนำซ้ำยังก่อทุกข์โทษภัยหากธรรมชาตินั้นเป็น เราจึงต้องเรียนรู้ทำความเข้าใจแล้วฝึกฝนให้ดำรงอยู่ในระบบของธรรมชาติอันเป็นกุศล

หัวใจคำสอน: สามส่วนของ "กำหนดรู้ชัดในกายเวทนาจิตธรรม"

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสสอนว่า ภิกษุทั้งหลายเธอพึงชัดในกายเวทนาจิตและธรรมเพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป ประโยคนี้สำคัญ สามารถเปลี่ยนปุถุชนคนธรรมดาให้เป็นอริยชนได้ ประโยคนี้มีใจความสำคัญอยู่ 3 ส่วน ส่วนแรกท่านสอนว่าในการจะดำรงอยู่กับธรรมชาติเป็นกุศล เราต้องกำหนด ธรรมชาติอื่นเขาไม่มีการกำหนด แต่ธรรมชาติเป็นกุศลสอนให้เรากำหนด กำหนดตรงไหนใจจะถูกใส่ไว้ตรงนั้น แล้วเมื่อใจใส่เข้าไปแล้วก็เข้าไปรับรู้ เรียกว่ากำหนดรู้ ดวงรู้คือดวงจะตั้งขึ้นที่กลางใจเรา

ดวงกุศลกับดวงอกุศล: รูปกับนามที่แยกกันไม่ได้

ธรรมทั้งปวงไม่ว่ากุศล อกุศล หรือ ล้วนเกิดได้ที่เดียวคือที่ใจ เมื่อดวงรู้คือดวงสติตั้งขึ้น กำหนดธรรมใดธรรมนั้นก็ตั้งขึ้น กำหนด ธรรมก็ตั้งขึ้น ธรรมอันเป็นกุศลมีลักษณะเป็นดวงกลมใสสว่างเหมือนกันหมด 84,000 พระธรรมขันธ์ล้วนเป็นดวงสว่างทั้งสิ้น แต่อกุศลก็เป็นดวงดำๆ ทั้ง 84,000 พระธรรมขันธ์เช่นกัน แตกต่างกันที่คุณสมบัติหรือสภาวธรรมภายในดวงนั้น ซึ่งเราเรียกชื่อตามคุณสมบัติ คือนาม ส่วนรูปคือหีบห่อบรรจุพันธุ์ กุศลก็เป็นดวงกลมใสสว่าง อกุศลก็เป็นดวงดำๆ รูปกับนามจึงเป็นของคู่กัน แยกออกจากกันไม่ได้ เมื่อเรากำหนดถึงสติ สภาวะแห่งสติก็ปรากฏขึ้นเป็นความรู้เนื้อรู้ตัว พร้อมกับปรากฏดวงสว่างขึ้นที่กลางใจ

บุญมาขจัดมลทิน ปัญหาก็เบาบางลง

เมื่อดวงรู้กับดวงสตินี้ตั้งขึ้น ก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานบริสุทธิ์คือบุญให้ไหลผ่านเข้ามาในกลางความสว่างของดวงสตินี้อย่างต่อเนื่อง พลังงานบริสุทธิ์นี้เองจะมาขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม ทำการปรับปรุงกลั่นแก้ธาตุธรรมในตัวเราให้สะอาดบริสุทธิ์ และขจัดมลทินเครื่องเศร้าหมองอันเป็นตัวก่อปัญหาอุปสรรค เมื่อบุญญาตุบริสุทธิ์นี้มาขจัดมลทินให้เบาบาง ปัญหาอุปสรรคก็จะเบาบาง และเมื่อมลทินหมดไป มวลแห่งก็ก่อตัวขึ้น ทำให้หลุดพ้นจากมิติหนึ่งไปสู่มิติหนึ่งอย่างต่อเนื่อง สัดส่วนของกุศลก็เพิ่มขึ้น ทอนกำลังของอกุศลและอัพยากตะให้ลดลง

กำหนดรู้ทางกาย: จากอานาปานสติถึงยุบหนอพองหนอ

ส่วนที่ 2 ของพระดำรัส คือการกำหนดที่กายเวทนาจิตและธรรม เพราะเมื่อธรรมชาติ 3 ฝ่ายชิงช่วงชิงกันสำเร็จ ใครเร็วกว่าใครละเอียดกว่าก็สามารถเข้ามาเป็นเจ้าเรือนของใจได้ ใจใส่ไว้ตรงไหน การประกอบเหตุก็อยู่ตรงนั้น เช่นเราอาศัยใจไว้ที่ลมหายใจ ทุกการรับรู้ก็ปรากฏขึ้นที่ลมหายใจ ก่อนหน้านั้นเราหายใจเข้าออกโดยไม่รับรู้อะไรเลย แม้การหายใจยังมีอยู่ ก็เพราะเราไม่ได้เอาใจเข้าไปรับรู้ กำหนดรู้ที่ลมหายใจเรียกว่า กำหนดที่ผนังท้องเรียกว่ายุบหนอพองหนอ กำหนดส่วนใดส่วนหนึ่งของกายหรือกำหนดรวมๆ ที่กายเรียกว่ากายสติ เมื่อเรากำหนดตรงไหน บุญจะไหลผ่านเข้ามาในกลางความสว่างของดวงสติ ชำระสะสางที่ปิดบังตำแหน่งนั้น เข้าสู่มิติภายในที่ละเอียดลึกซึ้งขึ้นไปตามลำดับ สติจะเปลี่ยนเป็นโดยอัตโนมัติ ทำให้หลุดพ้นจากมลทินส่วนหยาบๆ เช่นธรรม ความฟุ้ง ความง่วง ความลังเลสงสัย ความเครียด ความขัดเคือง ก็จะเบาบางลง

เวทนา: เซ็นเซอร์แรกของใจ

นอกจากกำหนดรู้ที่กายแล้ว ยังต้องกำหนดรู้ในส่วนของใจ คือที่เวทนา เวทนาคือชั้นแรกของใจ เป็นเหมือนเซ็นเซอร์ที่สามารถรับรู้ได้ว่าธรรมชาติใดเข้ามาสิงเป็นเจ้าเรือน หากเป็นกุศล เซ็นเซอร์จะรับรู้ถึงคุณสมบัติคือความสบายหรือความสุข ให้อาศัยความสบายเป็นสัญญาณให้สติเกาะอยู่เสมอ แต่หากธรรมชาติที่เข้ามาสิงเป็นอกุศล เซ็นเซอร์คือเวทนาจะรับรู้ถึงคุณสมบัติของอกุศลคือความทุกข์อันเป็นสภาวะที่ต้องทนและทนได้ยาก เมื่อทุกข์บังเกิดขึ้น เราก็เข้าไปกำหนดรู้ แค่กำหนดรู้ก็พอ อย่าไปทุรนทุราย ขันติคือความอดทนจะมาพร้อมตบะ ซึ่งเป็นเกราะป้องกันความทรมาน ทำให้สามารถกำหนดรู้ดำเนินการต่อไปได้ ข้อดีของทุกข์คือสัญญาณของเขาชัดเจนและต่อเนื่อง ง่ายแก่การกำหนดรู้ ส่วนอัพยากตะจะมีลักษณะเฉยๆ ไม่สุขไม่ทุกข์ แตกต่างจากความเฉยๆ ของอุเบกขาธรรมซึ่งยังรับรู้ถึงสุขทุกข์ได้แต่วางใจเป็นกลาง

จิตและเจตสิก: เมื่อความคิดที่ไม่ใช่ของเรามาสิงในใจ

นอกจากเวทนาแล้ว พระองค์ยังให้เรากำหนดรู้ในจิต จิตคือความคิด เมื่อธรรมชาติฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเข้าสิงใจได้ เขาก็จะเอากายเวทนาจิตธรรมมาพร้อม ความรู้สึกนึกคิดของเขาก็จะปรากฏขึ้นที่ใจเรา เราจึงแปลกใจว่าทำไมเราไม่ได้คิดแต่ความคิดนี้กลับมีขึ้นมาได้ แม้พยายามยับยั้งก็ไม่สามารถขจัดได้ ทั้งที่ถ้าเป็นความคิดของเราเองเพียงหยุดคิดก็ควรจะหาย นั่นเพราะอกุศลเข้าถึงกายเวทนาจิตธรรมของฝ่ายเขาแล้วลงมาซ้อน ทำให้ความรู้สึกนึกคิดของเขาปรากฏในใจเรา เมื่อกุศลเข้าสิงก็จะเอากายเวทนาจิตธรรมที่มีคุณภาพมากกว่ากายมนุษย์ลงมาซ้อน แต่หากอกุศลเข้าสิงก็จะเอากายเวทนาจิตธรรมที่ต่ำกว่ากายมนุษย์ เพราะต้องการกดธาตุให้ตกต่ำ

วัตถุประสงค์: ขจัดอภิชฌาและโทมนัสด้วยอุเบกขาธรรม

ส่วนที่ 3 คือวัตถุประสงค์สำคัญ คือขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป อภิชฌาคือความยินดีอันจะก่อให้เกิดความโลภ คือภวตัณหา โทมนัสเป็นไปเพื่อให้อกุศลชี้นำให้เกิดวิภวตัณหา ซึ่งจะเหนี่ยวนำบาปพร้อมวิบัติเข้ามา โลกภายนอกคือรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส ส่วนโลกภายในคือความยินดียินร้ายทั้งหลาย เราจำเป็นต้องกำหนดรู้อย่างมีวัตถุประสงค์ ไม่ให้เรายินดีและยินร้าย แต่ให้ดำรงอยู่ในอุเบกขาธรรม เป็นกลางๆ อร่อยก็รู้ว่าอร่อย ไม่อร่อยก็รู้ว่าไม่อร่อย แต่ยังเอาคุณเอาประโยชน์บ้างตามสมควรเพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้อย่างปกติสุข ทั้งดีหรือไม่ดีล้วนเป็นผลแห่งทั้งสิ้น

กฎแห่งกรรมและกฎไตรลักษณ์ทำงานพร้อมกัน

เพราะในอดีตเราหรือผู้คนที่ประกอบเหตุอันดีงามจึงได้รับผลคือความน่ายินดีและพึงพอใจ ส่วนคนที่ได้รับผลไม่น่าพึงพอใจในปัจจุบัน ก็เพราะในอดีตประกอบเหตุอันไม่น่าพึงพอใจ แต่กฎแห่งกรรมและทำงานพร้อมกัน เมื่อกฎแห่งกรรมดึงดูดองค์ประกอบเข้ามาให้ผล ในขณะเดียวกันกฎไตรลักษณ์ก็จะชี้นำให้ผู้คนและสรรพสัตว์ประกอบเหตุ

ผังสำเร็จ: ดวงบาปและดวงบุญที่ถูกผนึกและนำไปวางบนไทม์ไลน์

หากผู้คนประกอบเหตุตามอกุศลที่นำทุกข์โทษภัย สร้างความเดือดร้อนแก่ผู้อื่น บาปก็จะถูกเหนี่ยวนำเข้ามาพร้อมวิบัติ เมื่อกระทำการสำเร็จในกิจกรรมของบาป ทั้งหมดจะถูกผนึกไว้ในดวงบาปที่สำเร็จแล้ว อันประกอบด้วยพลังงานอันเป็นบาปที่เปี่ยมด้วยความทุกข์ พร้อมวิบัติ แล้วนำไปวางบนไทม์ไลน์ของชีวิตอันใกล้หรือชีวิตอันไกล ชีวิตอันใกล้คือในชาติปัจจุบัน ชีวิตอันไกลคือในชาติถัดไปหรือถัดๆ ไป เมื่อวางเรียบร้อยแล้ว การนับถอยหลังก็จะเกิดขึ้น ถอยหลังไปสู่วันที่จะต้องรับผลนั้น แต่หากเป็นกุศลชี้นำให้ประกอบเหตุอันดีงาม กุศลก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานอันบริสุทธิ์คือบุญให้ไหลผ่านเข้ามา ดวงบุญที่ไหลผ่านเข้ามานั้นเป็นดวงใสสว่างเปี่ยมด้วยความสุขความบริสุทธิ์ มาพร้อมกับสมบัติละเอียด เมื่อประกอบเหตุแห่งความดีงามสำเร็จเรียบร้อย ก็จะได้รางวัลคือผังสำเร็จทั้งหมดถูกผนึกไว้ในดวงบุญที่สำเร็จแล้ว อันประกอบด้วยบุญญาตุบริสุทธิ์เปี่ยมด้วยความสุข พร้อมสมบัติละเอียด ผังสำเร็จจึงถูกผนึกอยู่ในดวงบุญที่สำเร็จแล้ว เก็บไว้ในเพื่อนำไปวางบนไทม์ไลน์ชีวิตอันใกล้และอันไกลเช่นเดียวกัน

กลไกของชีวิต: รับผลแล้วประกอบเหตุ ประกอบเหตุแล้วรับผล

นี่คือกลไกของชีวิต รับผลแล้วก็ประกอบเหตุ ชีวิตก็มีอยู่เท่านี้ รับผลมีทั้งฝ่ายบุญและฝ่ายบาป ทั้งสุขทั้งทุกข์ เดี๋ยวสุขเดี๋ยวทุกข์ ขึ้นอยู่กับว่าเราอยู่กับส่วนของกุศลหรืออกุศลมากน้อยแค่ไหน เราจะรู้ความจริงนี้ได้ก็ต้องกำหนดรู้ในกายเวทนาจิตธรรม ซึ่งเราจำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยตัวเราเอง สอนตัวเราเองว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ เรียนรู้ทำความเข้าใจพิสูจน์ซ้ำแล้วซ้ำอีก เราจะได้ตระหนักถึงความจริงที่ปรากฏอยู่ในทุกๆ ปัจจุบัน สัจจภาวะนั้นอยู่ที่ปัจจุบันเท่านั้น ไม่ได้อยู่ในอดีตหรืออนาคต ความรู้เป็นเพียงประสบการณ์อันเกิดจากทุกๆ ปัจจุบันที่บังเกิดขึ้น ส่วนอนาคตเป็นเพียงการคาดหวัง เราจึงจำเป็นต้องดำรงอยู่กับปัจจุบัน เรียนรู้ทำความเข้าใจแล้วพิสูจน์ในปัจจุบันเท่านั้น

เข้าสู่สมาธิ: หลอมรวมกับองค์พระธรรมกาย

เมื่อเราดำรงอยู่ในแต่ละปัจจุบัน สิ่งดีงามเกิดขึ้นมากมาย พระรัตนตรัยจะปรากฏสว่างไสวในกลางตัวเรา เราจะปรากฏสว่างในกลางท่าน ทั้งเราและท่านจะปรากฏสว่างในกลางของพระนิพพาน กลางของผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณ ให้เราสวมความรู้สึกว่าเป็น องค์พระเป็นตัวเรา หลอมรวมกายเรากับกายท่าน แล้วหลอมรวมใจเรากับใจท่าน ท่านเจริญนิโรธสมาบัติ รวมใจหยุดรวมใจนิ่ง เราก็รวมใจหยุดรวมใจนิ่งเช่นเดียวกัน ในเบื้องต้นเรายังไม่มองเห็นดวงบุญก็ให้กำหนดไปก่อน ใจเป็นทาสสำเร็จ กำหนดสิ่งดีๆ กุศลก็จะปรุงแต่งสิ่งดีๆ นั้นให้เกิดขึ้นผ่านใจของเรา

แผ่เมตตาสู่โลกและจักรวาล

เมื่อเราได้ประกอบคุณงามความดีในแต่ละปัจจุบันแล้ว เราก็มาทำคุณทำประโยชน์แก่ผู้คนและสรรพสัตว์ทั้งหลายด้วยการเจริญเมตตาธรรม โดยน้อมเอาดวงจิตของมารดาที่เปี่ยมด้วยความรักและความปรารถนาดีต่อบุตรน้อยของตนมาตั้งขึ้นในใจ ขอชาวโลกและสรรพสัตว์จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า แล้วแผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมนี้ครอบคลุมบ้านเรือน หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศ นานาประเทศ จนครอบคลุมทั้งโลกให้เป็นโลกแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ครอบคลุมภุมมเทวา อากาศเทวา พรหม อรูปพรหม สัตว์นรกอสุรกายสัตว์เดรัจฉาน แล้วขยายต่อเนื่องไปสู่บรรยากาศของจักรวาล ครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่นับหมื่นแสนล้านดวง จนถึงหมื่นโลกธาตุแสนโกฏิจักรวาล

อธิษฐานจิตและอุทิศส่วนบุญ

จากนั้นให้อุทิศส่วนแห่งบุญนี้แก่ชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลาย รวมถึงบรรพบุรุษของเรา พ่อแม่พี่น้องปู่ย่าตายายครูบาอาจารย์ผู้มีอุปการคุณทั้งหลาย เทวาที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูล ตลอดจนทั้งหลาย ให้ซึ่งกันและกัน แล้วรวมใจหยุดรวมใจนิ่งไปในกลางบุญญาตุอันบริสุทธิ์ที่ยังคงพรั่งพรูผุดผ่านเข้ามาในกลางความสว่างของใจ รวมใจหยุดนิ่งไปในกลางของพระรัตนตรัย กลางกายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หลวงพ่อ และคุณยายอาจารย์ เพื่ออาศัยช่วงเวลาอันเป็นมงคลนี้มากราบขอพร อธิษฐานจิตตั้งผังสำเร็จให้ติดไปในกลางดวงบุญอันสว่างไสวนี้ ให้ชีวิตนับแต่นี้ไปตลอดเส้นทางการสร้างบารมีเปี่ยมไปด้วยความรู้คู่ความสุขและความบริสุทธิ์ ทั้งความสำเร็จสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องดีงาม ก่อนปิดท้ายด้วยบทสวดอุทิศส่วนกุศลตามธรรมเนียม

Why We Must Practice

Meditation practice is essential and vital to every life, because we live under the control of three natures, constantly competing with one another to seize possession and dictate to us. Only nature gives us benefit — , understanding, what is right and good, , and the fulfillment of every wish. Everything good arises from the wholesome nature alone, because the other natures give no benefit at all; if a nature is unwholesome it only brings suffering. We must therefore learn, understand, and train ourselves to dwell within the system of the wholesome nature.

The Core Teaching: Three Parts of "Determine and Know Body, Feeling, Mind, and Mental Objects"

The Buddha taught: monks, you should clearly determine and know body, feeling, mind, and mental objects, in order to eliminate covetousness and grief regarding the world. This sentence is crucial — capable of turning an ordinary person into a noble one. It carries three key parts. The first part teaches that to dwell with the wholesome nature, we must determine. Other natures have no such determining; only the wholesome nature teaches us to determine. Wherever we determine, the mind is placed there, and once placed, we go in to know — this is called "determining and knowing." The sphere of knowing, the sphere of , then arises at the center of our mind.

Spheres of Merit and Demerit: Form and Quality, Inseparable

All phenomena — wholesome, unwholesome, or neutral — can only arise in one place: the mind. Once the sphere of knowing, the sphere of mindfulness, arises, whatever quality we determine arises with it. Determine , and loving-kindness arises. Wholesome qualities all take the form of a clear, radiant sphere — all 84,000 sections of appear as spheres of light. Unwholesome qualities, all 84,000 sections likewise, appear as dark spheres. What differs is the quality or state contained within the sphere, which we name according to its quality. The sphere itself is merely the "packaging" — form; the quality within is "name." Wholesome is a clear bright sphere, unwholesome a dark one — form and quality are always paired, inseparable. When we determine mindfulness, the state of mindfulness appears as full self-awareness, together with a bright sphere at the center of the mind.

Merit Clears Away Defilement, and Problems Grow Lighter

Once this sphere of knowing and mindfulness arises, it continuously draws in pure energy — merit — flowing into the brightness at its center. This pure energy drives the wholesome system, refining and correcting our elements to be clean and pure, clearing away the defilements that cause problems and obstacles. As this pure energy clears defilement, problems lighten; and once defilement is gone, a mass of forms, liberating us continuously from one dimension to the next. The proportion of the wholesome increases while the strength of and neutral diminishes.

Determining and Knowing the Body: From Breath-Awareness to "Rising, Falling"

The second part of the teaching concerns determining at body, feeling, mind, and mental objects, because when the three natures successfully compete for possession, whichever is faster and subtler becomes the "house owner" of the mind. Wherever the mind is placed, the creating of causes happens there. If we rest the mind on the breath, every perception appears at the breath. Before this, we breathed in and out without perceiving anything at all — even though breathing was occurring, we simply hadn't placed the mind there to perceive it. Determining and knowing at the breath is called ; at the rising and falling of the abdomen it's called "rising, falling"; determining any part of the body, or the body as a whole, is called body-mindfulness. Wherever we determine, merit flows into the brightness of the sphere of mindfulness, clearing away the obscuring that spot, entering progressively subtler inner dimensions. Mindfulness automatically shifts into , liberating us from coarse defilements such as — restlessness, drowsiness, doubt, tension, and irritation all grow lighter.

Feeling: The Mind's First Sensor

Beyond the body, we must also determine and know at feeling. Feeling is the mind's first layer, a sensor that perceives which nature has taken possession. If wholesome, the sensor perceives the quality of comfort or happiness — let this comfort serve as the signal for mindfulness to stay anchored to. But if the possessing nature is unwholesome, the sensor — feeling — perceives the quality of suffering, a state that must be endured, and endured with difficulty. When suffering arises, we simply determine and know it — that alone is enough; don't struggle against it. Endurance comes together with austerity, a shield against torment, allowing us to continue determining and knowing. The advantage of suffering is that its signal is clear and continuous, easy to determine. The neutral nature, by contrast, is neither pleasant nor painful — different from the neutrality of equanimity, which still perceives pleasure and pain but keeps the mind balanced.

Mind and Mental Factors: When Thoughts That Aren't Ours Possess the Mind

Beyond feeling, the Buddha also has us determine and know the mind. Mind here means thought. When one of the natures possesses the mind, it brings its body-feeling-mind-mental-objects along with s, and its thoughts and feelings appear in our mind. We're then puzzled — why do we have thoughts we never thought? However hard we try to suppress them, we cannot clear them away, though if they were truly our own thoughts, simply stopping thinking should make them vanish. That's because the unwholesome has reached body-feeling-mind-mental-objects and overlaid its own, making its thoughts and feelings appear in our mind. When the wholesome possesses us, it brings down a body-feeling-mind-mental-objects of higher quality than the human one; when the unwholesome possesses us, it brings down one lower than human, because it wants to press the elements down.

The Purpose: Eliminating Covetousness and Grief Through Equanimity

The third part is the essential purpose — eliminating covetousness and grief in the world. Covetousness is the delight that gives rise to greed, a craving for existence; grief steers the unwholesome to produce craving for non-existence, drawing in demerit together with ruin. The external world is form, taste, smell, sound, touch; the internal world is delight and aversion themselves. We must determine and know with this purpose in mind — not to feel delight or aversion, but to dwell in equanimity, balanced. Tasty, we know it's tasty; not tasty, we know that too — yet still taking reasonable benefit so that life can proceed normally and happily. Whether good or bad, it is all entirely the result of .

The Law of Kamma and the Law of the Three Characteristics Work Together

In the past, those of us who created good causes now receive results that are pleasing and sfying; those receiving unpleasant results in the present did so because they created unpleasant causes in the past. But the law of kamma and operate simultaneously: as the law of kamma draws in the elements to deliver a result, at the same time the law of the three characteristics steers people and beings to create new causes.

The Completed Blueprint: How Spheres of Merit and Demerit Are Sealed and Placed on the Timeline

If people act according to unwholesome causes that bring suffering, harming others, demerit is drawn in together with ruin. Once the demeritorious act is completed, the entire "blueprint" is sealed within the completed sphere of demerit — composed of demeritorious energy suffused with suffering and ruin — and then placed on the timeline of the near life or the far life. The near life means the present lifetime; the far life means the next lifetime, or the ones after that. Once placed, a countdown begins, counting down toward the day the result must be received. But if the wholesome steers us to create good causes, it draws in pure energy — merit — which flows in as a clear, radiant sphere suffused with happiness and purity, arriving together with refined treasures. Once the good cause is successfully completed, we receive our reward: the entire blueprint is sealed within the completed sphere of merit — composed of pure merit-elements suffused with happiness, together with refined treasures — and this blueprint, likewise sealed within the sphere of merit, is stored in to be placed on the timeline of the near life and the far life in exactly the same way.

The Mechanism of Life: Receiving Results, Creating Causes

This is the mechanism of life — receive a result, then create a cause; life consists of nothing more than this. Results come from both the meritorious and demeritorious sides — happiness and suffering, alternating, depending on how much of the wholesome or unwholesome we dwell with. To know this truth, we must determine and know body, feeling, mind, and mental objects — something we must prove for ourselves, teaching ourselves what should and shouldn't be done, learning, understanding, and proving it again and again. We will come to realize the truth appearing in every present moment. True reality exists only in the present, never in the past or future. Knowledge is merely experience arising from each present moment that has occurred; the future is only expectation. We must therefore dwell with the present, learning and proving only in the present.

Entering Meditation: Merging With the Dhammakaya

As we dwell in each present moment, many good things arise. The Triple Gem appears radiant at the center of our being; we appear radiant at its center; both we and it appear radiant at the center of Nibbāna, the center of the boundless knower. Let us take on the feeling of being the crystal Buddha, the crystal Buddha being us — merging our body with his body, then merging our mind with his mind. He attains cessation-attainment, stilling and settling the mind; we do the same. At first, even if we cannot yet see the sphere of merit, simply determine anyway — the mind is the element of accomplishment; determine something good, and the wholesome will fashion that good thing into being through our mind.

Radiating Loving-Kindness to the World and Universe

Having done good in each present moment, we now do good for all people and beings by cultivating loving-kindness, drawing on the heart of a mother filled with love and goodwill for her young child. May the people of the world and all beings be free from suffering and find happiness. Then expand this heart of loving-kindness to cover our home, the village, district, province, country, and neighboring countries, until it covers the whole world, turning it into a crystal world, clear, cool, clean, and pure — reaching heavenly beings, brahma of every realm, and even beings in hell, hungry ghosts, and animals. Then expand further into the atmosphere of the universe, covering countless stars, extending to ten thousand world-systems and a hundred thousand koṭi of universes.

Making the Resolve and Dedicating Merit

Finally, dedicate this merit to the people of the world and all beings, including our ancestors, parents, siblings, grandparents, teachers and benefactors, the deities who help and support us, and every , that we may forgive one another mutually. Then still and settle the mind at the center of the pure merit-element still flowing continuously into the brightness of the mind, still within the Triple Gem, at the center of the utterly refined Dhamma-body of the Great Master Luang Pu, Luang Phor, and Khun Yai Achan, using this auspicious moment to pay respects and make the resolve, fixing a completed blueprint within this radiant sphere of merit, so that life from this point forward, along the entire path of building perfections, may be filled with knowledge, happiness, and purity, and every good and right wish may come to pass — closing with the traditional verse of merit dedication.