คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

อุเบกขาไม่ใช่ความเฉย ๆ ของอัพยากตะ: ตัตรมัชฌัตตตาเจตสิกEquanimity Is Not the Blankness of Abyakata: The Tatramajjhattata Mental Factor

วันอังคารที่ 14 ตุลาคม 2568Tuesday, 14 October 2025อ่าน ~18 นาที~10 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์ไขข้อแตกต่างระหว่างอุเบกขากับความเฉย ๆ ของอัพยากตะ อุเบกขานั้นยังรับรู้ได้ถึงสุขและทุกข์ แต่วางใจเป็นกลางด้วยตัตรมัชฌัตตตาเจตสิก ต่างจากอัพยากตะซึ่งเป็นเพียงความไม่รู้สึกสุขไม่รู้สึกทุกข์เฉย ๆ ก่อนนำเข้าสู่การเห็นองค์พระธรรมกายแก้วกลางกายและเจริญเมตตาธรรมPra Ajarn clarifies the difference between equanimity (upekkha) and the mere blankness of the neutral, undetermined nature (abyakata). Equanimity still perceives happiness and suffering, but rests the mind in neutrality through the tatramajjhattata mental factor -- unlike abyakata, which is simply the absence of any feeling at all. This leads into seeing the crystal Dhamma body at the center of the body and cultivating loving-kindness.

ธรรมชาติสามฝ่ายกับพลังงานที่ไหลผ่านทุกอนุวินาที

การปฏิบัติมีความจำเป็นและสำคัญต่อทุก ๆ ชีวิตอย่างยิ่ง เพราะชีวิตของเราทุก ๆ ขณะทุก ๆ อนุมีพลังงานไหลผ่านตลอดเวลา ไม่เคยหยุดหย่อนเลยแม้แต่น้อย พลังงานที่ไหลผ่านทั้งหลายเหล่านี้เป็นผลจากธรรมชาติทั้ง 3 ฝ่ายต่างชิงช่วงกันเพื่อเข้ามาเป็นเจ้าเรือน หากธรรมชาติที่เข้ามาเป็นเจ้าเรือนนั้นเป็น ก็จะเหนี่ยวนำพลังงานอันเป็นบาปมาขับเคลื่อนระบบอกุศลธรรม กดธาตุธรรมของเราให้ตกต่ำ แต่หากธรรมชาติที่เข้ามาเป็นเจ้าเรือนนั้นเป็นกุศล ก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานอันเป็นบุญเข้ามาขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม ทำความบริสุทธิ์หลุดพ้นให้เกิดขึ้นแก่ชีวิตของเรา จึงจำเป็นที่เราจะต้องเรียนรู้ทำความเข้าใจ เพื่อดำรงอยู่กับระบบกุศลธรรมให้ได้

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสสอนไว้ว่า ภิกษุทั้งหลายเธอพึงชัดในกาย เวทนา จิต และธรรม เพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป การกำหนดคือการระบุเจาะจงหรือการหมายไว้ หมายไว้ที่ไหนเจาะจงที่ไหน ใจจะถูกใส่ไว้ที่นั่น เมื่อใจถูกใส่ไว้ตรงนั้นแล้ว เราก็กำหนดรู้ให้รู้อยู่เสมอไม่เผลอ เพื่อให้ดวงรู้คือดวงตั้งขึ้น เมื่อตั้งขึ้นแล้วก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานอันบริสุทธิ์คือบุญเข้ามาในกลางดวงรู้คือดวงสตินี้ พลังงานบริสุทธิ์นี้ก็จะมาขับเคลื่อนระบบธรรม ปรับปรุงกลั่นแก้ธาตุธรรมในตัวของเรา

อุเบกขาไม่ใช่ความเฉย ๆ ของอัพยากตะ

พระองค์ทรงสอนให้กำหนดรู้ใน 4 สถาน คือกาย เวทนา จิต และธรรม ในส่วนของเวทนานั้น เป็นสุข ทุกข์ หรือไม่สุขไม่ทุกข์ แล้วแต่ว่าธรรมชาติใดเข้าสิงจิตในขณะนั้น ธรรมชาติอันเป็นกุศลเข้าสิง เราจะรู้สึกสุขสบาย แต่หากธรรมชาติอันเป็นอกุศลเข้าสิงเป็นเจ้าเรือน เราจะรู้สึกเป็นทุกข์ คือสภาวะที่ต้องทนและทนได้ยาก **แต่หากธรรมชาติที่เป็นเข้ามา เราก็จะรู้สึกเฉย ๆ ความเฉย ๆ นี้แตกต่างจากอุเบกขา เฉย ๆ ของอัพยากตะคือไม่ทุกข์และไม่สุข ปราศจากความรู้สึกใด ๆ เป็นสภาวะที่ไม่สุขไม่ทุกข์ ซึ่งแตกต่างจากอุเบกขาโดยสิ้นเชิง**

**อุเบกขานั้นสามารถรับรู้ถึงและความทุกข์ทั้งหลายได้ แต่ใจจะไม่ยินดียินร้าย ไม่ดีใจไม่เสียใจไปกับสิ่งกระตุ้นภายนอกที่ทำให้เกิดความดีใจเสียใจเหล่านั้น ใจจะถูกวางเป็นกลาง ๆ ด้วยตัตรมัชฌัตตตา** ซึ่งเป็นเจตสิกอันเป็นกุศลที่ทำให้ใจนั้นสมดุลอยู่ได้ ส่วนจิตนั้นเป็นความนึกคิด ธรรมชาติใดเข้าสิงก็จะเอาจิตเจตสิกของฝ่ายตนมาซ้อน หากอกุศลเข้าสิง จิตก็เป็นอกุศล เจตสิกก็เป็นอกุศล หากกุศลเข้าสิง จิตก็เป็นกุศล เจตสิกก็เป็นกุศล เราจะรู้ได้ว่าจิตเป็นอกุศลก็จากสภาวะที่ต้องทนได้ยาก พร้อมกับความคิดที่ไม่ถูกต้องไม่ดีงาม เช่น ความเบื่อหน่าย ความเครียด ความเหนื่อยหน่าย หรือแม้แต่โลภะ โทสะ โมหะทั้งหลาย ล้วนเป็นเจตสิกหรือธรรมของฝ่ายอกุศล หากจิตเป็นกุศล เจตสิกของกุศลก็จะเข้ามาซ้อน ชี้นำให้เราดำรงชีวิตในทางที่ถูกต้องดีงาม

วัตถุประสงค์ของการกำหนดรู้นี้ พระองค์ทรงสอนว่ามีไว้เพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป อภิชฌาคือความยินดี โทมนัสคือความเสียใจซึ่งเป็นประเด็นให้เกิดความโกรธ ดังนั้นความดีใจเสียใจ ท่านจึงให้เราวางใจเป็นกลาง ๆ อย่าไปยินดีอย่าไปยินร้าย ทุกอย่างล้วนต้องอาศัยการกำหนดรู้ คือสติ คือ ซึ่งเป็นเจตสิกของกุศลเท่านั้น

เตรียมใจเข้าสู่บริกรรมภาวนาและบริกรรมนิมิต

ในการกำหนดรู้ ครูบาอาจารย์เราท่านแนะนำให้เรากำหนดรู้ที่ ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่ตั้งถาวรของใจ พอเกิดดับตื่นใจก็จะอยู่ตรงนั้นก่อน หลังจากนั้นจึงค่อยไปท่องเที่ยวตามอกุศลหรือกุศลจะพาไป หากเราดำรงอยู่กับกุศล เราจำเป็นต้องกำหนดรู้ในกาย เวทนา จิต และธรรม ไม่ให้ใจออกนอก วางใจเป็นกลาง ๆ ไม่ยินดียินร้าย เอาสติมาฝึกไว้ด้วยคำบริกรรมภาวนาและบริกรรมนิมิต บริกรรมภาวนาคือการบริกรรมว่า " สัมมาอะระหัง" ด้วยจิตสำนึกลึก ๆ ที่ละเอียด

เมื่อเราเอ่ยนามท่าน คือสัมมาอะระหัง ซึ่งหมายถึงพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ปฏิบัติอันเป็นไปเพื่อไกลจากกิเลสเครื่องเศร้าหมองทั้งปวง สัมมาอะระหังนี้เป็นเนมิตกนามของท่าน เมื่อเราเอ่ยนามท่าน ท่านจะปรากฏขึ้นเพราะรูปนามเป็นของคู่กัน รูปเป็นเหมือนบรรจุภัณฑ์ ส่วนนามเป็นคุณสมบัติ เราเรียกชื่อตามคุณสมบัติของธรรมแต่ละอย่าง เมื่อเราเอ่ยนามท่าน ท่านก็จะปรากฏขึ้นในกลางใจเรา

เห็นองค์พระธรรมกายแก้วกลางกาย

เมื่อท่านปรากฏขึ้นแล้ว ท่านไม่ปรากฏขึ้นเปล่า ๆ ท่านปรากฏขึ้นพร้อมกับเอาธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ดินน้ำลมไฟอากาศธาตุของเรามากลั่นให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ ขจัดมลทินเครื่องเศร้าหมองให้มลายหายสิ้น ไม่เพียงแค่นี้ ท่านยังขยายขึ้นมาเต็มตัว หลอมรวมกับท่าน เพื่อคุ้มครองดูแลรักษากายมนุษย์ ความปรารถนาของท่านคือปรารถนาให้เราและท่านเป็นเอกภาพเดียวกัน เพื่อให้ท่านช่วยเหลือได้อย่างเต็มประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผลสูงสุด เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ให้เราหลอมรวมเรากับท่าน โดยสวมความรู้สึกว่าเราเป็น องค์พระเป็นตัวเรา ให้ทั้งเนื้อทั้งตัวเราล้วนเป็นองค์แก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ตั้งแต่ศีรษะเราก็เป็นแก้วใส ๆ ของพระธรรมกายแก้ว มีเกตุดอกบัวตูมใสแวววาวสว่างไสว ใบหน้าเราก็เป็นพระพักตร์ของพระธรรมกายแก้ว หลับตาพริ้ม ๆ มีพระพักตร์ที่แย้มละไม แก้ม จมูก ปาก คาง ลำคอ ล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ไหล่แขนทั้งสองข้าง หน้าอก ท้อง หลัง สะโพก ต้นขา หัวเข่า แข้ง น่อง ฝ่าเท้า ล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่ใสแวววาวสว่างไสวเช่นกัน ธรรมกายคือตัวตนที่แท้จริงของเรา

หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง มุ่งสู่พระนิพพาน

เมื่อเราหลอมรวมกายเรากับกายท่านเป็นเอกภาพเดียวกันแล้ว เราก็หลอมรวมใจเรากับใจท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกันด้วย ปกติพระธรรมกายท่านเจริญนิโรธสมาบัติ รวมใจหยุดรวมใจนิ่ง ปรับปรุงธาตุธรรมของเราให้สะอาดบริสุทธิ์ ท่านทำเช่นไรเราก็ทำเช่นนั้น รวมใจหยุดรวมใจนิ่งไปในกลางองค์พระ กลางตัวเรา กลางใจเรา หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง นุ่มเบาสบาย ใสๆ เย็นๆ สะอาดบริสุทธิ์สว่างไสว ส่งจิตมุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพาน หยุดนิ่งไปในกลางของกลาง กลางรู้กลางหยุดกลางนิ่งเรื่อยไป พระนิพพานคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลาย และพระอรหันตเจ้าทั้งปวง เมื่อเรารวมจิตไปในกลางของพระนิพพาน กลางของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กลางของพระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลาย และกลางของพระอรหันตเจ้าทั้งปวง เราจะปรากฏใสสว่างในกลางท่าน ท่านจะปรากฏใสสว่างในกลางตัวเรา

เจริญเมตตาธรรมแผ่ไปทั่วสรรพสัตว์

เมื่อเราได้ประกอบเหตุอันดีงามให้เกิดขึ้นแก่ตัวเราแล้ว เราก็มาเจริญให้เกิดแก่ชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลาย ตั้งความปรารถนาดีอย่างจริงใจว่าขอสรรพสัตว์จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ท่านที่มีทุกข์มากขอให้ทุกข์น้อย ที่มีทุกข์น้อยขอให้หมดทุกข์ ที่มีสุขน้อยขอให้มีสุขมาก ที่มีสุขมากแล้วขอให้มีสุขยิ่ง ๆ ขึ้นไป แล้วแผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยธรรมนี้ครอบคลุมบ้านเรือนที่พักอาศัย หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ทั้งประเทศ ประเทศเพื่อนบ้าน จนครอบคลุมไปทั่วโลก ให้โลกนี้เป็นโลกแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ทั้งภุมมเทวา รุกขเทวา อากาศเทวา ชาวสวรรค์ทุกชั้นฟ้า พรหมและอรูปพรหมทั้งหลาย รวมถึงสัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน แล้วขยายต่อไปสู่บรรยากาศของจักรวาล ครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่นับล้าน ไปจนถึงหมื่นโลกธาตุแสนโกฏิจักรวาลอนันตจักรวาลอย่างไม่มีประมาณ เมตตาธรรมมีคุณสมบัติพิเศษสามารถขจัดปฏิฆะความขัดเคืองให้มลายหายสิ้นไปได้ ยังส่องสว่างกลั่นทุกอณูของสิ่งแวดล้อม ทั้งดิน น้ำ อากาศ ฟ้า ภูเขา ท้องทะเล ให้เหมาะสมแก่การดำรงอยู่ของสรรพสัตว์และชาวโลก

อุทิศส่วนบุญแก่ญาติและสรรพสัตว์

กระแสธารแห่งบุญยังคงพรั่งพรูผุดพรายในกลางความสว่างของเมตตาธรรมอย่างต่อเนื่อง เราก็อุทิศส่วนแห่งบุญนี้ให้บังเกิดมีขึ้นแก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย รวมถึงหมู่ญาติของเรา ทั้งพ่อแม่พี่น้อง ปู่ย่าตายาย ครูบาอาจารย์ ผู้มีอุปการคุณทั้งหลาย รวมถึงเทวาที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูล และสรรพสัตว์ที่เราเคยล่วงเกินทั้งหลาย ขอให้ซึ่งกันและกัน และได้รับส่วนแห่งบุญนี้โดยทั่วหน้ากัน

หลอมรวมกับพระรัตนตรัยและมหาปูชนียาจารย์

เรารวมใจหยุดนิ่งไปในกลางของพระรัตนตรัย กลางของพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ และกลางของมหาปูชนียาจารย์ หยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ และหยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมละเอียดของคุณยายอาจารย์ เรายังคงหยุดนิ่งอยู่ในกลางของพระนิพพาน กลางของผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน

อธิษฐานจิตปิดท้ายและตั้งผังสำเร็จ

เราอาศัยช่วงเวลาอันเป็นอุดมมงคลนี้ มากราบขอพรท่าน อธิษฐานจิตตั้งให้ติดไปในกลางดวงบุญอันสว่างไสวนี้ ให้ตลอดเส้นทางการสร้างบารมีของเรา เปลี่ยนไปด้วยคู่ความสุขและ ทั้งความสำเร็จสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องดีงาม ขอน้อมกราบขอพร ขอบุญบารมี รัศมี กำลัง ฤทธิ์ อำนาจ สิทธิ์เฉียบขาดของพระนิพพานทั่วธาตุทั่วธรรม อีกทั้งขอบารมีธรรมของหลวงปู่หลวงพ่อคุณยายอาจารย์ จงประมวลรวมกับบุญบารมีที่เราตั้งใจสั่งสมไว้ดีแล้วตั้งแต่ปฐมชาตินับนับชาติมาจนถึงปัจจุบัน ให้เป็นบุญศักดิ์สิทธิ์มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพไม่มีประมาณ ชำระกาย วาจา ใจ ธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ดิน น้ำ ลม ไฟ อากาศธาตุ วิญญาณธาตุของเราให้สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ให้พ้นจากวิบัติภัย บาปเคราะห์ วิบากกรรม วิบากมาร อุปสรรคต่าง ๆ ในชีวิต ให้มลายหายสูญ ทั้งโลภะ โทสะ โมหะ ราคะ ทิฏฐิ ตัณหา อุปาทาน ให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ ให้มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงและแทงตลอดใน สำเร็จวิชา 3 วิชา 8 อภิญญา 6 ปฏิสัมภิทาญาณ 4 วิโมกข์ 8 และจรณะ 15 ครบถ้วนทุกประการ อีกทั้งให้มีสุขภาพพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ มีอายุยืนยาว ได้สร้างบุญสร้างบารมีตลอดชีวิต มุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพานสู่ที่สุดแห่งธรรม จะเดินทางไปแห่งหนใดก็ขอให้ประสบแต่ความโชคดี ปลอดภัย เป็นที่รักของมนุษย์และเทวาทั้งหลาย มีดวงปัญญาสว่างไสวรู้แจ้งแทงตลอดในธรรมะและวิชชาธรรมกาย จะประกอบธุรกิจหน้าที่การงานใด ๆ ก็ขอให้เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้าเกินคาด ได้สมบัติจักรพรรดิใช้สร้างมหาทานบารมีได้ไม่รู้จักหมดสิ้น และเมื่อถึงคราวละโลกก็ขอให้ได้บังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์ เมื่อกลับลงมาสร้างบารมีบนโลกมนุษย์ก็ขอให้เกิดในครอบครัวสัมมาทิฏฐิ ครอบครัวแก้ว ครอบครัวธรรมกาย พร้อมด้วยที่สุดแห่งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ลาภยศสรรเสริญสุข มรรคผลนิพพานและวิชชาธรรมกาย บาปอกุศลใด ๆ ที่เคยประพฤติผิดพลาดมาแต่อดีต ขอให้เป็นอโหสิกรรมตลอดไป บาปใหม่ขออย่าได้กระทำ บุญกุศลทั้งหมดที่ตั้งใจสั่งสมไว้ดีแล้ว ขอจงส่งผลศักดิ์สิทธิ์มีอานุภาพอัศจรรย์ต่อเนื่องไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม ด้วยอานุภาพอันไม่มีประมาณขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ ขอจงสมความปรารถนาทุกประการเทอญ

*สัพเพ พุทธา พลัปปัตตา ปัจเจกานัญจะ ยัง พลัง* *อะระหันตานัญจะ เตเชนะ รักขัง พันธามิ สัพพะโส* *สัพพะพุทธานุภาเวนะ สัพพะธัมมานุภาเวนะ สัพพะสังฆานุภาเวนะ* *สะทา โสตถี ภะวันตุ เต*

The Three Natures and the Energy Flowing Through Every Moment

Meditation practice is essential and vital for every life, because at every instant, every fraction of a moment, energy flows through our lives without ever stopping. This flowing energy is the result of the three natures competing to become the resident of our mind. If the nature that takes hold is unwholesome, it draws in unwholesome energy to drive system, pressing the elements of our being downward. But if the nature that takes hold is wholesome, it draws in the energy of merit to drive system, bringing and liberation to our lives. We must therefore learn and understand this, in order to remain grounded in the wholesome system.

The Buddha taught: "Monks, you should clearly determine and know the body, feelings, mind, and -objects, in order to clear away delight and displeasure regarding the world." To determine means to specify and pinpoint, or to mark -- wherever we mark it, the mind is placed there. Once the mind is placed there, we maintain determined awareness, staying alert without lapsing, so that the sphere of arises. Once it arises, it continuously draws the pure energy called merit into the center of that sphere. This pure energy then drives the wholesome system, refining the elements of our being.

Equanimity Is Not the Blankness of Abyakata

The Buddha taught us to determine our awareness in four domains: body, feelings, mind, and dhamma-objects. In the domain of feeling, we experience , suffering, or neither, depending on which nature has taken hold of the mind at that moment. When the wholesome nature takes hold, we feel happy and at ease. When the unwholesome nature takes hold as resident, we feel suffering -- a state that must be endured and is hard to endure. **But when the neutral, undetermined nature (abyakata) takes hold, we simply feel blank. This blankness is different from equanimity. The blankness of abyakata is neither suffering nor happiness -- it is devoid of any feeling at all, a state of neither pleasure nor pain, which is entirely different from equanimity.**

**Equanimity can still perceive happiness and suffering, but the mind does not delight in them or resent them, does not feel elated or dejected by whatever external stimulus produced that gladness or sorrow. The mind is held in neutral balance through the tatramajjhattata ** -- a wholesome mental factor that keeps the mind in equilibrium. The mind itself is the faculty of thought; whichever nature takes hold brings its own mental factors along with it. If the unwholesome takes hold, both mind and mental factors become unwholesome. If the wholesome takes hold, both become wholesome. We can recognize an unwholesome mind by the state that is hard to endure, accompanied by wrong, unwholesome thoughts -- boredom, stress, weariness, or greed, hatred, and delusion themselves, all of which are unwholesome mental factors or unwholesome dhamma. If the mind is wholesome, wholesome mental factors take hold, guiding us to live rightly and well.

The Buddha's purpose in teaching this determined awareness was to clear away delight and displeasure regarding the world. Delight is gladness; displeasure is the sorrow that gives rise to anger. This is why we are taught to rest the mind in neutrality regarding gladness and sorrow -- neither delighting nor resenting. All of this depends on determined awareness -- mindfulness, -- which are wholesome mental factors alone.

Settling Into the Recitation and the Mental Image

In this determined awareness, our teachers advise us to settle our awareness at -- the permanent seat of the mind. The instant we are born, and the instant we die, and the instant we wake, the mind rests there first, before wandering off, led by whatever is unwholesome or wholesome. If we wish to remain with the wholesome, we must maintain determined awareness of body, feelings, mind, and dhamma-objects, keeping the mind from wandering outward, resting it in neutrality, neither delighting nor resenting. We train mindfulness using the recitation and the mental image -- reciting "Sammā Arahaṃ, Sammā Arahaṃ" with deep, subtle awareness.

When we utter this name, Sammā Arahaṃ -- meaning the one who practices well, practices rightly, practicing in a way that leads far from all defilements -- this is its descriptive name. When we utter the name, the image appears, because form and name always go together. Form is like packaging; name is the quality it holds. We name each dhamma according to its quality. When we utter the name, it appears at the center of our mind.

Seeing the Crystal Dhamma Body at the Center of the Body

When it appears, it does not appear empty-handed -- it appears together with taking the elements of our being -- seeing, remembering, thinking, knowing, earth, water, wind, fire, space, and consciousness -- and refining them, clean and pure, clearing away all defilement. Not only that, it expands to fill our entire body, merging with us to protect and care for the human body. Its wish is for us and it to become one and the same, so that it may help us with the fullest effectiveness. We merge with it by wearing the feeling that we are the Buddha-image, and the Buddha-image is us, letting our whole body become the crystal body, radiant, cool, clean, and pure. Our head becomes the clear crystal of , with a lotus-bud crest, clear, glittering, and radiant. Our face becomes its face, eyes gently closed, lips curved in a soft smile. Cheeks, nose, mouth, chin, and neck all become the crystal Dhamma body, radiant, cool, clean, and pure. Both shoulders and arms, chest, belly, back, hips, thighs, knees, shins, and soles of the feet likewise all become the crystal Dhamma body, clear, glittering, and radiant. The Dhamma body is our true self.

Stopping in Stillness, Resting in Rest, Aiming Toward Nibbana

Once we have merged our body with its body into one unity, we merge our mind with its mind into one unity as well. Normally the Dhamma body cultivates the attainment of ceson, gathering the mind, stopping, and stilling, refining the elements of our being, clean and pure. Whatever it does, we do the same -- gathering our minds, stopping, stilling, into the center of the Buddha-image, the center of our body, the center of our mind. Stopping within stopping, stillness within stillness, soft and light and at ease, clear, cool, clean, pure, and radiant. We send the mind aiming directly toward the path of nibbana, resting at the center of the center, knowing the center, stopping at the center, stilling at the center, continuously. Nibbana is every Buddha, every Paccekabuddha, and every Arahant. As we gather our minds into the center of nibbana, the center of every Buddha, every Paccekabuddha, and every Arahant, we appear bright and clear at their center, and they appear bright and clear at the center of us.

Radiating Loving-Kindness to All Beings

Once we have done good for ourselves, we go on to cultivate for the people of the world and all beings, setting the sincere wish that all beings be free from suffering and find happiness everywhere. May those with much suffering have little; may those with little suffering be free of it; may those with little happiness have more; may those with much happiness have ever more. We then expand this heart filled with loving-kindness outward, covering our home, village, sub-district, district, province, the whole country, neighboring countries, until it covers the entire world, turning it into a crystal world, bright, cool, clean, and pure -- extending to earth-dwelling devas, tree-dwelling devas, sky devas, the heavenly beings of every realm, brahmas and formless brahmas, and beings in hell, hungry ghosts, and animals. We extend it further still, out into the atmosphere of the cosmos, covering countless stars, extending to ten thousand world-systems and countless universes, without limit. Loving-kindness has the special quality of being able to clear away patigha -- irritation -- completely. It also shines and refines every particle of the environment -- earth, water, air, sky, mountains, and oceans -- making it fit for all beings and the people of the world to dwell in.

Dedicating Merit to Relatives and All Beings

The pure stream of merit continues pouring forth into the brightness of loving-kindness. We dedicate this merit to all beings, including our own relatives -- parents, siblings, grandparents, teachers, and all who have shown us kindness, as well as the devas who help and protect us, and all beings we may have wronged as karmic counterparts (khu-kam khu-wen). May we forgive one another and all share equally in this merit.

Merging with the Triple Gem and the Great Teachers

We gather our minds, stopping and stilling, into the center of the Triple Gem -- the Buddha jewel, the Dhamma jewel, the Sangha jewel -- and into the center of our great teachers. We still ourselves into the refined Dhamma body of our revered Luang Pu, then of Luang Phor, and then of Khun Yai Achan. We remain resting at the center of nibbana, the center of the knower, of boundless power, uncountable across incalculable aeons.

Closing Aspiration and Setting the Blueprint of Success

We use this most auspicious moment to pay homage and ask for the blessing, setting the to remain fixed within this radiant sphere of merit, throughout our entire path of building perfections. May our lives change, carrying together with happiness and purity, and success in everything right and good. We ask for the blessing, the merit, the radiance, the power, and the absolute authority of nibbana throughout all elements and all dhamma, together with the blessing of Luang Pu, Luang Phor, and Khun Yai Achan -- may all this merit combine with what we have sincerely accumulated since our very first life, becoming sacred merit of boundless power, purifying our body, speech, mind, and the elements of our being -- seeing, remembering, thinking, knowing, earth, water, wind, fire, space, and consciousness -- making them bright, cool, clean, and pure. May we be freed from calamity, misfortune, karmic obstacles of every kind, and may greed, hatred, delusion, lust, , wrong view, craving, and clinging be extinguished without remainder. May we gain the Dhamma-eye and penetrate the Dhammakaya knowledge fully -- the threefold and eightfold knowledge, the six higher powers, the four analytic s, the eight liberations, and the fifteen conducts, in full. May we have strong health and long life to build merit throughout our lives, with unfailing resolve toward nibbana, the end of Dhamma. Wherever we travel, may we meet only good fortune and safety, loved by humans and devas, with bright wisdom penetrating the Dhamma and the Dhammakaya knowledge. In whatever work we undertake, may we prosper beyond expectation, gaining the wealth of a universal monarch to build great generosity and perfections without end. When the time comes to leave this world, may we be born in Tusita heaven, in the realm of the great bodhisattvas of the special merit lineage, and when we return to build perfections on earth, may we be born into a family of right view -- a crystal family, a Dhammakaya family -- complete with the finest form, wealth, , honor, and the path and fruit of nibbana and the Dhammakaya knowledge. May whatever unwholesome deeds we have committed in the past be forgiven and never bear fruit again; may we commit no new unwholesome deed; and may all the merit we have sincerely accumulated combine into sacred, powerful, wondrous results, continuing without end until the very end of Dhamma, by the boundless power of the Lord Buddha, every Buddha. May all these good wishes come true.

*By the power attained by all Buddhas, by the power of the Paccekabuddhas,* *and by the power of the Arahants, I bind this protection entirely.* *By the power of all the Buddhas, by the power of all the Dhamma, by the power of all the Sangha,* *may you always be well and at peace.*