คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

อดีตและอนาคตคือกลลวง มีเพียงปัจจุบันเท่านั้นที่เป็นสัจจภาวะThe Past and Future Are Decoys — Only the Present Holds True Reality

วันจันทร์ที่ 4 สิงหาคม 2568Monday, 4 August 2025อ่าน ~21 นาที~11 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์สุรพงค์สอนว่าอกุศลและอัพยากตะมักใช้ 'อดีตอันใกล้' และ 'อนาคต' เป็นเครื่องมือหลอกล่อให้ใจหลุดออกจากปัจจุบัน เพราะสัจจภาวะหรือสภาวะแห่งความจริงปรากฏขึ้นเฉพาะในแต่ละขณะปัจจุบันเท่านั้น พร้อมอธิบายเวทนา จิต ธรรม และนำเจริญเมตตาภาวนาเต็มรูปแบบPhra Ajarn Suraphong teaches that the unwholesome force and the indeterminate (abyākata) force use the 'near past' and the 'future' as bait to pull the mind away from the present moment — because the true state of reality (sacca-bhāva) only ever appears in each present instant. He explains the three feelings, the working of thought and mental states, and leads a full mettā meditation.

เหตุใดเราจึงต้องปฏิบัติธรรม

การปฏิบัตินี้มีความจำเป็นและสำคัญต่อทุกๆ ชีวิตอย่างยิ่ง เพราะเราอยู่ภายใต้การควบคุมของธรรมชาติ 3 ฝ่าย มีแต่ระบบเท่านั้นที่จะให้คุณให้ประโยชน์ ให้ความถูกต้องและดีงาม ความเจริญ แก่เราได้ ธรรมชาติฝ่ายอื่นไม่ก่อคุณก่อประโยชน์ หนำซ้ำยังก่อทุกข์โทษภัย หากเราอยู่ภายใต้การควบคุมของธรรมชาติที่เป็น ทุกข์โทษภัยเป็นอันมากย่อมมีแก่เรา ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องเรียนรู้หลักวิถีที่จะดำรงอยู่กับระบบกุศลธรรม ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้ตรัสสอนหลักและวิธีการไว้ โดยให้เราเจริญ สัมมาที่เราเจริญนี้ไม่เพียงแต่ให้เราหลุดพ้นจากระบบอกุศล แต่ยังให้เราหลุดพ้นจากอัพยากตะ และดำรงอยู่กับระบบกุศลธรรม โดยท่านสอนว่า "ภิกษุทั้งหลาย เธอพึงชัดในกาย เวทนา จิต และธรรม เพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป"

ความหมายของการกำหนดรู้

กำหนดคือการหมายไว้ เพื่อที่จะไปรู้ หมายไว้ในส่วนของกายและใจ กำหนดที่ไหน ใจจะไปอยู่ตรงนั้น เช่น เราต้องการรู้ลมหายใจในการเจริญ ก็ต้องหมายไว้ที่โพรงจมูก จะรู้เนื้อรู้ตัวก็ต้องหมายไว้ทั่วกาย จะกำหนดที่ก็คือการหมายไว้หรือระบุเจาะจงที่ศูนย์กลางกาย เราระบุเจาะจงหรือหมายไว้ตรงไหน ก็เท่ากับเอาใจไปวางไว้ตรงนั้น สติคือการระลึกได้ระลึกรู้ จะปรากฏขึ้นที่ใจเท่านั้น ไม่อาจปรากฏที่อื่นได้ ไม่ว่าธรรมนั้นจะเป็นกุศลหรืออกุศลหรือก็ตาม จะเกิดในตำแหน่งที่เราหมายไว้เสมอ

ในการหมายไว้ที่ใจนั้น พระองค์ทรงหมายไว้ที่เวทนา ที่จิต และที่ธรรม

เวทนา 3: สุข ทุกข์ และอัพยากตะที่ต่างจากอุเบกขา

เวทนาคือความรู้สึกในการรับรู้สุข ทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์ที่เกิดขึ้น ให้เราหมายไว้ที่ความรู้สึกทั้ง 3 นี้อย่างใดอย่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้น หากกุศลตั้งขึ้น เราจะรู้สึกสุขหรือสบาย เพราะกุศลมีคุณสมบัติคือความสุขและความสบาย หากอกุศลเข้ามาเป็นเจ้าเรือน เราจะรู้สึกทุกข์อันเป็นสภาวะที่ต้องทนและทนได้ยาก หากอัพยากตะเข้ามาเป็นเจ้าเรือน เราจะรู้สึกเฉยๆ แต่การเฉยๆ ของอัพยากตะนั้นเป็นการเฉยๆ แบบแปลกๆ จะว่าดีก็ไม่ใช่ จะว่าไม่ดีก็ไม่เชิง ซึ่งแตกต่างจากเฉยๆ ของอุเบกขา อุเบกขานั้นเป็นการไม่ยินดียินร้าย วางใจเป็นกลางๆ ใจจะสมดุล ไม่ตกไปสู่การยินดีและยินร้าย

จิตคือความคิด และธรรมคือสภาวะที่ปรากฏ

ส่วนจิตนั้นเป็นความคิด ความคิดใดปรากฏขึ้นที่ใจ ล้วนแต่เป็นความคิดของจิตที่เป็นเจ้าเรือนในขณะนั้น หากอกุศลเป็นเจ้าเรือน ความคิดของฝ่ายอกุศลก็ปรากฏขึ้น เป็นความคิดที่วุ่นวาย เป็นไปเพื่อก่อความเดือดร้อน หากกุศลเป็นเจ้าเรือน ความคิดที่ปรากฏขึ้นก็เป็นความคิดที่ดีงาม ถูกต้องและดีงาม ส่วนธรรมนั้น คือสภาวะใดที่ปรากฏขึ้นในแต่ละขณะปัจจุบัน เป็นส่วนของ สภาวะใดปรากฏขึ้นก็เป็นอารมณ์ของจิตในขณะนั้น จิตเป็นกุศล เจตสิกก็เป็นกุศล จิตเป็นอกุศล เจตสิกย่อมเป็นอกุศลคือหรืออกุศลมูล เมื่อปรากฏขึ้นย่อมสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้เกิดขึ้น

วัตถุประสงค์: ขจัดอภิชฌาและโทมนัสด้วยตัตรมัชฌัตตตาเจตสิก

การกำหนดรู้กายเวทนาจิตธรรมนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัส อภิชฌาคือความดีใจ โทมนัสคือความเสียใจ หรือความยินดียินร้ายอันเนื่องด้วยตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ อย่าให้มีความยินดียินร้าย ให้วางใจเป็นกลางๆ ในการวางใจเป็นกลางๆ นี้ สภาวะของเจตสิกที่เกิดพร้อมกับกุศลจิต คือ ตัตรมัชฌัตตตาเจตสิก ซึ่งเป็นเจตสิกที่คล้ายอุเบกขา เป็นพื้นฐานของอุเบกขาธรรม จะปรากฏขึ้นชัดเจนขึ้น เจตสิกดวงนี้เกิดพร้อมกับกุศลจิตอยู่แล้วแต่ปกติไม่ชัดเจน การเจริญภาวนาจึงเป็นการได้โอกาสบ่มเจตสิกดวงนี้ให้สว่างไสวขึ้น พร้อมทั้งเจตสิกดวงอื่นๆ ที่มีกำลังอ่อน เช่น ความเบากายเบาใจ ความละเอียดอ่อนนุ่มนวลละมุนละไมของใจ อันควรแก่การงาน

หัวใจของคำสอนวันนี้: ปัจจุบันเท่านั้นที่มีสัจจภาวะ

ในแต่ละปัจจุบันนี้เป็นสภาวะแห่งสัจจะ คือความจริงจะปรากฏอยู่เฉพาะเวลาปัจจุบันเท่านั้น เมื่อไหร่ที่เรามากำหนดรู้อยู่กับปัจจุบัน ในทุกๆ ปัจจุบันใหม่ เราจะพบกับสัจจภาวะ หรือสภาวะแห่งสัจจะจะตั้งขึ้นในแต่ละขณะของปัจจุบัน

หากเราหลุดไปสู่อดีตอันใกล้หรืออนาคตอันใกล้ ล้วนเป็นสิ่งที่อัพยากตะกับอกุศลนำมาหลอกล่อให้เรายอมรับ อดีตอันใกล้ล้วนเป็นมายา เป็นความไม่แน่ไม่นอน ส่วนอนาคตอันใกล้หรืออันไกลก็แล้วแต่ ล้วนเป็นเพียงความหวัง ความหวังนั้นจะจริงหรือไม่จริงก็เป็นไปได้ทั้งนั้น ส่วนข้อมูลในอนาคตที่อกุศลและอัพยากตะนำมาเสนอ อาจจะมีผลหรือไม่มีผลก็ได้ แต่ที่เขานำมาเสนอก็เพื่อจะหลอกให้เราหลุดออกจากปัจจุบัน ซึ่งเป็นสภาวะของการดำรงอยู่กับระบบกุศลธรรม เพียงแค่เราดำรงอยู่กับระบบกุศลธรรมในแต่ละปัจจุบันใหม่ การเหนี่ยวนำพลังงานบริสุทธิ์ที่ชื่อว่าบุญจะถูกเหนี่ยวนำเข้ามาอย่างต่อเนื่อง พร้อมสมบัติละเอียดและ

การกำหนดรู้ให้รับรู้อยู่ในแต่ละปัจจุบัน มีความสำคัญอย่างยิ่งในการเชื่อมกับผู้รู้ภายในที่ละเอียดกว่า เป้าหมายของการเจริญภาวนา นอกจากเป็นไปเพื่อเหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์คือบุญพร้อมสมบัติละเอียดและผังสำเร็จแล้ว ก็เป็นไปเพื่อขับเคลื่อนระบบกุศลธรรมในการทำความบริสุทธิ์หลุดพ้น เชื่อมกับผู้รู้ภายในที่ละเอียดกว่า การรับรู้ของเราจะละเอียดขึ้น

การชิงช่วงชิงกันทุกอนุวินาที และผลต่อความแจ่มใสของใจ

เมื่อเรากำหนดรู้ดวงรู้คือดวงสติ เมื่อตั้งขึ้นแล้ว ดวงไม่รู้คือดวงก็ตกไป ดวงสติเมื่อตั้งขึ้นแล้วก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานอันบริสุทธิ์มาชำระมลทินอันเป็นธาตุปิดธาตุบังของอวิชชาให้เบาบาง ทำให้เราเข้าถึงวิชชา ซึ่งผู้รู้ประจำวิชชาก็จะมาแนะนำสั่งสอนคล้ายคิดไปเอง เราจึงต้องรู้อยู่เสมอไม่เผลอ กำหนดรู้ไปเรื่อยๆ ไม่ต้องตรวจสอบอยู่ตลอดเวลา เพราะทุกๆ อนุวินาทีมีการชิงช่วงชิงกันตลอดเวลาระหว่างกุศล อกุศล และอัพยากตะ อกุศลก็จะพยายามเอานิวรณ์ ความฟุ้งบ้าง ความยินดีในสิ่งนั้นสิ่งนี้บ้าง ความเบลอๆ งุนงงงัวเงียเคลิบเคลิ้มต่างๆ เข้ามาแทรกแซง ฝ่ายกุศลก็คอยพยายามเอาดวงรู้มาตั้งขึ้นให้ได้

การชิงช่วงชิงกันเกิดขึ้นทุกๆ อนุวินาทีเช่นนี้ ทำให้สภาวะของความแจ่มใสของเรายังไม่ปรากฏชัด หากสัดส่วนของกุศลมีมาก ความแจ่มใส ความสดชื่น ความตื่นอยู่ ความเบิกบาน สภาวะที่ดีงามทั้งหลายจึงจะค่อยๆ ปรากฏมากขึ้น แต่ฝ่ายกุศลก็พยายามตั้งมั่นให้เรารู้อยู่เสมอไม่เผลอ รู้ว่าเรากำลังรู้อะไร รู้อยู่กับแต่ละปัจจุบัน ในกายก็ได้ เวทนาก็ได้ จิตก็ได้ ธรรมก็ได้ สภาวะใดปรากฏขึ้นในแต่ละปัจจุบัน ก็ให้รับรู้ ให้รู้อยู่เสมอไม่เผลอ

กระแสธารแห่งบุญ และสมบัติละเอียดในกลางดวงบุญ

ในขณะที่เรากำหนดรู้ในแต่ละปัจจุบัน กระแสธารแห่งบุญพรั่งพรูผุดผ่านในกลางความสว่างของดวงรู้คือดวงสติอย่างต่อเนื่อง ธรรมธาตุบริสุทธิ์นี้สามารถขจัดมลทิน เป็นสภาวธรรมที่เปลี่ยนไปด้วยความสุขความบริสุทธิ์ภายใน ดวงบุญอันสว่างไสวนี้ประกอบด้วยสมบัติละเอียดทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ บริวารสมบัติ ลาภยศสรรเสริญสุข มรรคผลนิพพาน และ พรั่งพร้อมสมบูรณ์อยู่ในกลางดวงบุญทั้งหมด บุญไหลผ่านตัวเรานั่นหมายถึงสมบัติละเอียดไหลผ่านตัวเราด้วย และสมบัติละเอียดเหล่านี้แหละที่จะดึงดูดสมบัติหยาบอันเป็นของกลางโลกมาสู่ตัวเรา

เพียงแค่เรากำหนดรู้ให้รู้อยู่เสมอไม่เผลอ ให้ดวงรู้ได้ตั้งขึ้นเพื่อเป็นทางผ่านของกระแสธารแห่งบุญ พร้อมสมบัติละเอียดและผังสำเร็จ บุญธาตุบริสุทธิ์นี้ก็จะมาขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม ทำความบริสุทธิ์ชำระมลทินอันเป็นตัวก่อความทุกข์ยุ่งยากลำบากให้หมดไป เมื่อสิ่งเหนี่ยวรั้งตรึงเราอยู่กับมิติหยาบๆ หมดไป ความบริสุทธิ์หลุดพ้นก็เกิดขึ้น หลุดพ้นจากมิติหนึ่งไปสู่มิติหนึ่งอย่างต่อเนื่อง

เจริญเมตตาธรรม แผ่ขยายไปทั่วโลกและจักรวาล

ประโยชน์มากมายที่เกิดมีขึ้นแก่เราต่อไป เราก็จะได้มาเจริญ เพื่อคุณประโยชน์ให้บังเกิดมีขึ้นแก่ชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลาย เพียงแค่เราตั้งความปรารถนาดีอย่างจริงใจ ปรารถนาให้สรรพสัตว์จงได้พ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ดวงธรรมจะปรากฏขึ้นในกลางใจเรา มีลักษณะเป็นดวงกลมใสสว่าง เป็นเครื่องมือที่ธรรมชาติเป็นกุศลใช้ในการค้ำจุนโลกและจักรวาล ท่านที่มีทุกข์มากขอให้ทุกข์น้อย ที่มีทุกข์น้อยขอให้หมดทุกข์ ที่มีสุขน้อยขอให้มีสุขมาก ที่มีสุขมากแล้วขอให้มีสุขมากยิ่งๆ ขึ้นไป

แล้วแผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมนี้ ครอบคลุมบ้านเรือนที่พักอาศัยของเรา ขยายไปทั้งหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศ และประเทศเพื่อนบ้าน จนครอบคลุมไปทั้งโลก ให้โลกนี้เป็นโลกแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ขอชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งภุมมเทวา อากาศเทวา ชาวสวรรค์ทุกชั้นฟ้า พรหม อรูปพรหม รวมถึงสัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า แล้วแผ่ขยายต่อไปสู่บรรยากาศของจักรวาล ครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่นับล้านดวง จนถึงหมื่นโลกธาตุแสนโกฏิจักรวาลอนันตจักรวาล เมตตาธรรมของเราก็แผ่ขยายส่องสว่างเกื้อกูลแก่ผู้คนสรรพสัตว์สรรพสิ่งและธาตุธรรมทั้งปวงอย่างไม่มีประมาณ ใจเราขยายเบิกบานโล่งว่างเบาสบาย ใสๆ เย็นๆ สะอาดบริสุทธิ์

เรื่องพระโพธิสัตว์ผู้เจริญเมตตาธรรมจนได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ

ทุกครั้งที่เราเจริญเมตตา ประโยชน์ใหญ่ก็ได้บังเกิดมีขึ้นแก่โลกและจักรวาล บุคคลใดผู้เกื้อกูลประโยชน์แก่โลกและจักรวาล บุคคลนั้นย่อมสามารถใช้สมบัติของโลกและจักรวาลได้ ดังเช่นพระโพธิสัตว์ในกาลก่อน เมื่อท่านบังเกิดขึ้นบนโลกมนุษย์ ท่านก็ได้เจริญเมตตาธรรมเช่นเดียวกับเรานี้ ช่วยเหลือผู้คนและสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์มีความสุข ท่านได้เกื้อกูลด้วยการเจริญเมตตาธรรมนี้จนกระทั่งหมดอายุขัย ได้เข้าถึงสมาบัติ เมื่อหลับตาลาโลกก็ได้บังเกิดขึ้นในพรหมโลก ได้เสวยสุขอันยาวนาน จนหมดอายุขัยจึงได้กลับมาเกิดบนโลกมนุษย์อีกวาระหนึ่ง ครั้งนี้ได้ถึงฐานะแห่งความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ได้อาศัยการเจริญเมตตาธรรม ได้ใช้สมบัติของโลกและจักรวาล ปกครองชาวโลกและสรรพสัตว์ให้อยู่เย็นเป็นสุขมีชีวิตอย่างชาวสวรรค์ ดังนั้นให้เราหมั่นเจริญเมตตาธรรมทุกๆ ครั้งที่มีโอกาส

อุทิศส่วนบุญ และการหลอมรวมกับพระรัตนตรัย

เมื่อรวมใจหยุดนิ่งในกลางเมตตาธรรมอันสว่างไสว กระแสธารแห่งบุญก็ยังคงพรั่งพรูผุดผ่านในกลางความสว่างของเมตตาธรรมอย่างต่อเนื่อง แล้วเราก็อุทิศส่วนแห่งบุญที่บังเกิดมีขึ้นนี้ให้สรรพสัตว์ทั้งหลายจงมีส่วนแห่งบุญที่เราได้ตั้งใจกระทำไว้ดีแล้วนี้ ขอจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า แล้วรวมใจหยุดนิ่งในกลางบุญญธาตุอันบริสุทธิ์ กลางความสุขและกลางความบริสุทธิ์อันสว่างไสว รวมใจหยุดนิ่งในกลางของพระรัตนตรัย กลางพุทธรัตนะ กลางธรรมรัตนะ กลางสังฆรัตนะ หยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ และหยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมสุดละเอียดของคุณยายอาจารย์

เมื่อเราระลึกถึงท่าน รวมใจหยุดนิ่งไปในกลางของท่าน เราจะปรากฏใสสว่างในกลางของพระนิพพาน กลางของผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน พระนิพพานคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านก็เอาผู้คนและสรรพสัตว์ไว้ในกลางของท่านอยู่แล้ว สรรพสัตว์เหล่าใดที่ตั้งอยู่ในคุณงามความดีอันเป็นสากล กระแสธารแห่งบุญย่อมปรากฏใสสว่างในกลางของเขาเช่นเดียวกับเราในขณะนี้ พระนิพพานก็จะเอาบุญธาตุอันบริสุทธิ์มากลั่นแก้ไขด้วยวิชชาธรรมกายของท่าน ทำความบริสุทธิ์หลุดพ้นให้เกิดขึ้นแก่เรา รวมถึงเชื่อมสายบุญสายสมบัติและการแก้ไขทางล่วงหน้าให้เราสามารถเก็บเกี่ยวความสุขความสำเร็จความสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องและดีงามได้อย่างง่ายๆ

อธิษฐานจิตตั้งผังสำเร็จ และคำอธิษฐานปิดท้าย

ในขณะที่ท่านกำลังแก้ไขช่วยเหลือเราอยู่ เราก็มาอธิษฐานจิตตั้งผังสำเร็จอันดีงามที่เราปรารถนานี้ ให้ติดไปในกลางดวงบุญอันสว่างไสวนี้ ให้ชีวิตของเราเปลี่ยนไปด้วยคู่ความสุขและความบริสุทธิ์ ตลอดเส้นทางการสร้างบารมี และสมบูรณ์บริบูรณ์ด้วยความสำเร็จสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องและดีงาม กราบขอพรขอบุญบารมี รัศมี กำลัง ฤทธิ์ อำนาจ สิทธิเฉียบขาดของพระนิพพานทั่วธาตุทั่วธรรม อีกทั้งขอบารมีธรรมของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายอาจารย์ ขอบุญบารมีทั้งหลายเหล่านี้จงประมวลรวมกับบุญบารมีที่เราได้ตั้งใจสั่งสมดีแล้วตั้งแต่ปฐมชาติ ให้เป็นบุญศักดิ์สิทธิ์มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพ ให้เราหลุดพ้นจากวิบัติบาป วิบากกรรม วิบากมาร อุปสรรคต่างๆ ให้โลภะ โทสะ โมหะ ราคะ อวิชชา ทิฏฐิ ตัณหา อุปาทาน สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ ให้มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงและแทงตลอดในวิชชาธรรมกาย สำเร็จวิชชา 3 วิชชา 8 อภิญญา 6 ปฏิสัมภิทา 4 วิโมกข์ 8 และจรณะ 15 ครบถ้วนทุกประการ

ขอให้มีสุขภาพพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ มีอายุยืนยาว ได้สร้างบุญสร้างบารมีตลอดชีวิต มุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพานสู่ที่สุดแห่งธรรม เมื่อถึงคราวหลับตาลาโลก ขอให้ได้บังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตบวรบรมโพธิสัตว์ เมื่อกลับลงมาสร้างบารมีในโลกมนุษย์ ขอให้เกิดในครอบครัวสัมมาทิฏฐิ ครอบครัวแก้ว ครอบครัวธรรมกาย ให้มีดวงบุญศักดิ์สิทธิ์ ระลึกชาติได้ตั้งแต่เกิด และได้ศึกษาวิชชาธรรมกายอย่างถูกต้องตรงตามความเป็นจริงไปกับหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย ตั้งแต่เยาว์วัยตลอดจนสิ้นอายุขัย บาปอกุศลใดที่ได้ประพฤติผิดพลาดพลั้งเผลอในอดีต ขอให้เป็น บุญกุศลใดที่ได้ตั้งใจสั่งสมไว้ดีแล้ว ขอให้ส่งผลตลอดต่อเนื่อง ขอความปรารถนาดีงามทั้งปวงนี้จงเป็นผลสำเร็จแก่พวกเราทั้งหลาย ด้วยอานุภาพอันไม่มีประมาณขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ ขอจงสมความปรารถนาทุกประการเทอญ

Why We Must Practice

Practicing the is essential and vitally important to every life, because we live under the control of three forces of nature. Only system can give us benefit — rightness, goodness, progress, , . Any other force brings no benefit and, worse, brings suffering and harm; if we fall under the control of force, much suffering follows. We therefore need to learn the path of abiding with the wholesome system, which the Lord Buddha taught through the cultivation of . This frees us not only from the unwholesome force but also from force (), keeping us instead within the wholesome system. As he taught: "Monks, you should clearly determine and know body, feeling, mind, and mental phenomena, in order to remove covetousness and grief regarding the world."

What "Determining and Knowing" Means

To "determine" is to mark, to fix, in order to know — fixed on the body and on the mind. Wherever we determine, the mind goes there. To know the breath through , we fix at the nostrils; to know the body, we fix throughout the body; to fix at is to mark and specify the center of the body. Wherever we specify or mark, that is where the mind is placed. Sati — recollection, awareness — can only arise at the heart, nowhere else, whether the phenomenon is wholesome, unwholesome, or indeterminate; it always arises exactly where we have marked. In marking the mind, the Buddha specified three places: feeling, mind (thought), and mental phenomena.

The Three Feelings: Pleasure, Suffering, and the Indeterminate — Different From Equanimity

Feeling (vedanā) is the senon of pleasure, suffering, or neither-pleasure-nor-suffering that arises; we mark whichever of the three appears. If wholesomeness arises, we feel pleasure or ease, because pleasure and ease are the qualities of wholesomeness. If unwholesomeness takes the seat, we feel suffering — a state that must be endured and is hard to endure. If the indeterminate takes the seat, we feel a strange kind of neutrality — not quite good, not quite bad — different from the neutrality of equanimity (upekkhā). Equanimity is a state of no liking and no disliking, a balanced mind that doesn't tip toward pleasure or displeasure.

Mind Is Thought; Dhamma Is the State That Appears

Mind (citta) is thought — whatever thought appears at the heart belongs to whichever force currently holds the seat. If the unwholesome force holds the seat, its thoughts appear — restless thoughts leading toward trouble. If the wholesome force holds the seat, the thoughts that appear are good, right, and wholesome. Dhamma refers to whatever state appears in each present moment — the , the object of the mind at that instant. If the mind is wholesome, the mental factor is wholesome; if unwholesome, the mental factor is unwholesome — or unwholesome roots — and when these appear, they create agitation and distress.

The Purpose: Removing Covetousness and Grief Through Tatramajjhattatā

Determining body, feeling, mind, and Dhamma has the purpose of removing covetousness (abhijjhā, delight) and grief (domanassa, displeasure) — the liking and disliking connected to the eye, ear, nose, tongue, body, and mind. We must not let liking and disliking arise; keep the mind neutral. In keeping the mind neutral, the mental factor that arises together with a wholesome mind — tatramajjhattatā, close in character to equanimity, the foundation of equanimity — becomes clearer. This factor is always present alongside a wholesome mind, but usually goes unnoticed; meditation gives us the chance to cultivate it, along with other subtle, weaker mental factors such as lightness of body and mind and the fine, gentle suppleness of a mind fit for its work.

The Heart of Today's Teaching: Only the Present Holds True Reality

Each present moment is the state of truth — reality appears only in the present. Whenever we determine and know while abiding with the present, in each new present moment, we meet the true state of reality (sacca-bhāva), which arises anew in every present instant.

If we slip into the near past or the near future, this is exactly what the indeterminate and unwholesome forces use to bait us into accepting their version of things. The near past is entirely illusion — uncertain, unreliable. The future, whether near or far, is nothing but hope, and that hope may or may not turn out to be true. Whatever information about the future the unwholesome or indeterminate force presents to us may or may not come to pass — but it is presented for one purpose: to trick us out of the present, which is the state of abiding with the wholesome system. Simply by abiding with the wholesome system in each new present moment, the pure energy called merit is continuously drawn in, together with refined treasures and the wish-fulfilling pattern (phang samret).

Determining and knowing in each present moment matters enormously for connecting with the finer knower within. The purpose of meditation, besides drawing in pure merit-energy with its refined treasures and wish-fulfilling pattern, is to drive the wholesome system toward purification and liberation, connecting us with a finer inner knower — our perception itself becomes more refined.

The Contest for the Mind, Moment by Moment, and Its Effect on Clarity

When we determine and know, the sphere of knowing — sati — arises, and the sphere of not-knowing — avijjā — falls away. Once arisen, sati draws in pure energy to cleanse the defilement that veils and obscures , making it lighter, allowing us to reach true ; the knower attending that knowledge then guides and instructs us, almost as if it were our own thought. We must therefore stay continuously aware, determining and knowing without letup — not because we need to constantly check, but because every fraction of a second, a contest is underway between the wholesome, unwholesome, and indeterminate forces. The unwholesome force tries to slip in hindrances — restlessness, delight in this or that, dullness, confusion, drowsiness — while the wholesome force tries just as hard to keep the sphere of knowing established.

Because this contest happens every fraction of a second, clarity does not yet fully appear to us. As the proportion of wholesomeness increases, clarity, freshness, alertness, and cheerfulness — all these good states — gradually appear more and more. Still, the wholesome side keeps trying to hold us steady, continuously aware, knowing what we are aware of, resting on each present moment — whether in the body, feeling, mind, or Dhamma — whatever state appears in each present moment, simply receive it, continuously aware, never forgetting.

The Stream of Merit and the Refined Treasures Within Each Drop

As we determine and know in each present moment, the stream of merit pours continuously into the brightness at the center of the sphere of knowing. This pure Dhamma element dispels defilement, a state transformed by inner happiness and purity. This radiant sphere of merit is filled with refined treasures — form, wealth, , retinue, fame, honor, happiness, the path and fruit of Nibbāna, and knowledge of the Dhamma-body, all complete within it. When merit flows through us, these refined treasures flow through us too, and they draw the coarser treasures of the world toward us.

Simply by determining and knowing continuously, letting the sphere of knowing arise as a channel for the stream of merit, its refined treasures, and its wish-fulfilling pattern, this pure merit-element drives the wholesome system to purify us and clear away the defilement that causes trouble and difficulty. Once what binds and tethers us to coarse dimensions is gone, purity and liberation arise — freeing us continuously from one dimension to a finer one.

Radiating Loving-Kindness Across the World and the Universe

From all the benefit that arises for us, we move on to cultivate (), for the good of the world and all beings. Simply by sincerely wishing that all beings be free from suffering and find happiness everywhere, the sphere of loving-kindness appears at the center of our heart — a clear, bright sphere, the tool the wholesome force uses to sustain the world and the universe. May those with much suffering have less; those with little suffering be free of it; those with little happiness have more; those already happy grow even happier.

Then let the mind, imbued with this loving-kindness, expand to cover our home, our village, sub-district, district, province, our country and neighboring countries, until it covers the whole world, making it a crystal world — radiant, cool, clean, pure. May the people of the world and all beings — earth-bound devas, sky devas, celestial beings of every heaven, Brahmas, formless Brahmas, and even hell-beings, hungry ghosts, and animals — be free from suffering and find happiness everywhere. Extend further into the cosmos, covering countless stars out to the ten-thousand world-systems, the boundless universe; let our loving-kindness shine and benefit all people, beings, things, and elements without limit. Our hearts expand, open, light, and at ease — clear, cool, clean, pure.

The Bodhisattva Who Became a Universal Monarch Through Loving-Kindness

Every time we cultivate loving-kindness, great benefit arises for the world and the universe. Whoever benefits the world and the universe can draw on the treasures of the world and the universe in turn. So it was with a Bodhisattva of old: born into the human world, he cultivated loving-kindness just as we do now, helping people and beings find freedom from suffering and happiness, benefiting others through loving-kindness until the end of his life, reaching the jhānic attainments. When he closed his eyes and left the world, he was born into the Brahma realm, enjoying long-lasting happiness there. When that life ended, he returned to be born in the human world once more — this time attaining the status of a universal monarch (Chakravartin), using the treasures of the world and the universe, through the power of his loving-kindness, to govern the people of the world and all beings so that they lived at ease and in happiness, like the inhabitants of heaven. Let us therefore cultivate loving-kindness at every opportunity.

Dedicating Merit and Merging With the Triple Gem

As we settle, still, within the radiant sphere of loving-kindness, the stream of merit continues pouring in within its brightness. We dedicate this arising merit, that all beings share in the merit we have rightly performed, and be free from suffering, finding happiness everywhere. Then we settle, still, within the pure element of merit, within happiness and radiant purity, settling into the center of the Triple Gem — the Buddha-jewel, the Dhamma-jewel, the Saṅgha-jewel — and settling further into the finest Dhamma-body of our late Grand Master, our Great Teacher, and Khun Yay Āchān.

As we recall them and settle within them, we appear radiant within the center of Nibbāna — the center of the knowers whose power is beyond measure, uncountable as the sands. Nibbāna is the Fully Enlightened Buddha; he already holds all people and beings within him. Whoever abides in universal goodness has the stream of merit shine radiant within them, just as it does for us now. Nibbāna draws that pure merit-element to refine us through the knowledge of the Dhamma-body, bringing about purity and liberation, connecting the thread of merit and fortune and adjusting the path ahead so we may reap happiness, success, and fulfillment easily.

Setting the Wish-Fulfilling Intention and the Closing Dedication

As they refine and help us, we make our resolve, setting the good wish-fulfilling intention we hold fixed within this radiant sphere of merit — that our lives be transformed by knowledge together with happiness and purity, and complete with success and fulfillment in everything right and good. We pay respect and ask for the blessing, radiance, power, and authority of Nibbāna throughout all elements and all Dhamma, and for the blessings of our late Grand Master, Great Teacher, and Khun Yay Āchān — may this merit combine with the merit we have sincerely accumulated since our first existence, becoming sacred and potent, purifying our body, speech, mind, and every element, freeing us from calamity, sin, the results of past kamma, and every obstacle; may greed, hatred, delusion, lust, ignorance, wrong view, craving, and clinging be entirely extinguished; may we gain the Dhamma-eye and fully penetrate the knowledge of the Dhamma-body, attaining the three knowledges, the eight knowledges, the six higher powers, the four analytical s, the eight liberations, and the fifteen conducts, in full.

May we have strong health and long life to accumulate merit and perfections throughout our lives, resolve unfailing, directed straight toward Nibbāna. Wherever we travel, may we meet only good fortune and safety. When the time comes to close our eyes and leave this world, may we be born in the Tusita Heaven, in the special realm of Bodhisattvas-to-be; and returning to build perfections in the human world, may we be born into a family of right view, a crystal family, a Dhamma-body family, studying the knowledge of the Dhamma-body correctly and truthfully from youth to the end of our lives. May any unwholesome kamma from the past be forgiven, and may all merit sincerely accumulated bear fruit continuously; may all these good wishes be fulfilled, by the boundless power of every Fully Enlightened Buddha. May it be so.