คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

สวมความรู้สึกเป็นองค์พระ เหมือนนักแสดงสวมบทบาทWearing the Feeling of the Buddha-Image, Like an Actor Taking on a Role

วันศุกร์ที่ 17 ตุลาคม 2568Friday, 17 October 2025อ่าน ~27 นาที~15 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์สุรพงค์เปรียบการหลอมรวมใจกับองค์พระธรรมกายว่าเหมือนนักแสดงที่สวมความรู้สึกเป็นตัวละคร ท่านยังอธิบายมลทินประจำมิติและวิธีขจัดด้วยการกำหนดรู้กาย เวทนา จิต ธรรม ก่อนนำเข้าสู่การวางใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เห็นองค์พระธรรมกายแก้ว เจริญเมตตา และอุทิศส่วนบุญPra Ajarn Suraphong compares merging the mind with the Crystal Dhamma Body to an actor who fully takes on the feeling of a character. He also explains the defilement bound to each dimension and its three functions, and how to clear it by discerning body, feeling, mind, and dhamma — before leading into settling the mind at the seventh base, seeing the Crystal Dhamma Body, radiating loving-kindness, and dedicating merit.

การปฏิบัตินี้มีความจำเป็นและสำคัญต่อทุกๆ ชีวิตอย่างยิ่ง เพราะทุกๆ ชีวิตล้วนต้องการพลังงานอันบริสุทธิ์มาขับเคลื่อนชีวิตให้ประสบ ความสำเร็จ สมปรารถนา ทุกขณะชีวิตของเรานั้นไม่ว่างเว้นจากการไหลผ่านของพลังงานเลย บางขณะพลังงานบุญไหลผ่าน บางขณะพลังงานบาปไหลผ่าน บางขณะพลังงานของอัพยากตะไหลผ่าน ต่างฝ่ายต่างชิงช่วงชิงเข้ามาเป็นเจ้าเรือนของใจ เพื่อเหนี่ยวนำพลังงานของตนมาขับเคลื่อนระบบธรรมชาติของตนในการควบคุมสรรพสัตว์ทั้งหลาย มีแต่ธรรมชาติอันเป็นเท่านั้นที่จะให้คุณให้ประโยชน์ ที่จะสามารถเหนี่ยวนำพลังงานบุญให้ไหลผ่านมาขับเคลื่อนชีวิตของเราให้ประสบความสุข ความสำเร็จ ความสมปรารถนา ความเจริญงอกงามและความดีงามทั้งหลาย เว้นจากธรรมชาติอันเป็นกุศลแล้ว ธรรมชาติฝ่ายอื่นล้วนไม่ก่อคุณก่อประโยชน์ใดๆ เลย ซ้ำยังก่อทุกข์โทษภัยให้เกิดขึ้น นำเอาบาปเข้ามาทำร้ายทำลายชีวิตของเราให้ย่อยยับ

เหตุใดจึงต้องกำหนดรู้ในกาย เวทนา จิต ธรรม

ดังนั้นเราจึงมีความจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้ ทำความเข้าใจ และฝึกฝนดำรงอยู่กับธรรมชาติอันเป็นกุศล โดยการปฏิบัติธรรม ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้ตรัสสอนไว้ว่า "ภิกษุทั้งหลาย เธอพึงชัดในกาย เวทนา จิต และธรรม เพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป" เราจะดำรงตั้งมั่นอยู่กับกุศลได้ สิ่งแรกคือต้องกำหนด พระองค์จึงสอนภิกษุในการกำหนด เพื่อที่จะรู้ การกำหนดคือการหมายไว้ การระบุ และการเจาะจงตำแหน่งในกาย เวทนา จิต และธรรม มี 4 สถานที่พระองค์สอนให้เรากำหนด เพราะ 4 สถานนี้เท่านั้นที่จะทำให้เรารู้ถึงกลไกการทำงานของธรรมชาติทั้ง 3 ฝ่ายที่เข้ามาสิงใจ

พฤติกรรมของธรรมชาติแต่ละฝ่ายจะปรากฏที่กาย พฤติกรรมที่สุภาพเรียบร้อย หรือก้าวร้าวหยาบกระด้างแข็งขืนดื้อดึง หรือไม่ทั้งสองอย่าง เฉยๆ ธรรมชาติของก็มีหลากหลาย เมื่อโลภะเข้าสิงพฤติกรรมก็เปลี่ยนไปแบบหนึ่ง เมื่อโทสะเข้าสิงพฤติกรรมก็เปลี่ยนไปอีกแบบหนึ่ง หากเรากำหนดรู้ที่กาย เราก็จะรู้ถึงความเป็นไปที่ธรรมชาติแต่ละฝ่ายเข้ามาสิง นอกจากจะรู้ความเป็นไปแล้ว การกำหนดรู้นี้ยังช่วยให้เราสามารถสงบจิตสงบใจได้ หากเรากำหนดรู้ ดวงรู้คือดวงจะตั้งขึ้น แล้วเหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์คือบุญมาชำระสะสางมลทินเครื่องเศร้าหมองทั้งหลาย เมื่อมลทินเบาบาง ความวุ่นวายปั่นป่วนก็จะเบาบาง เราก็สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ง่ายขึ้น

การกำหนดคือการหมายไว้หรือระบุเจาะจง หมายไว้ตรงไหน ระบุเจาะจงตรงไหน ใจจะถูกใส่ไว้ตรงนั้น เรียกว่าการใส่ใจ เมื่อใส่ใจแล้วเราเข้าไปรู้ ในขณะที่ดวงรู้คือดวงสติตั้งขึ้น สตินั้นเป็น เป็นธรรมที่เกิดได้ที่เดียวคือที่ใจ เกิดที่อื่นไม่ได้ เมื่อสติตั้งขึ้นก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานอันบริสุทธิ์ให้ไหลผ่านในกลางความสว่างของดวงรู้ ธรรมอันเป็นกุศลนั้นมีลักษณะเป็นดวงกลมใสสว่างทั้งสิ้น ทั้ง 84,000 พระธรรมขันธ์ของกุศลล้วนเป็นดวงใสสว่าง ส่วนธรรมของอกุศลก็เป็นดวงดำๆ เมื่อตั้งขึ้นก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานอันเป็นบาปให้ไหลผ่านเข้ามาขับเคลื่อนระบบอกุศลในการกดให้ตกต่ำ ส่วนกุศลเมื่อบุญไหลผ่านเข้ามาก็จะขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม ปรับปรุงกลั่นแก้ธาตุธรรมให้สะอาดบริสุทธิ์ มลทินอันเป็นตัวก่อปัญหาอุปสรรคก็จะเบาบางลง และเมื่อมลทินประจำมิติหมดไป เราก็จะหลุดพ้นจากมิติหนึ่งไปสู่มิติที่ละเอียดกว่า

มลทินประจำมิติและหน้าที่สามอย่างของมัน

ในแต่ละมิติที่เราดำรงอยู่ล้วนมีมลทินทั้งสิ้น ตราบใดที่ยังไม่บรรลุพระอรหันต์ แต่มลทินนั้นจะเบาบางไปเรื่อยๆ ยิ่งมิติละเอียดมลทินก็ยิ่งน้อย ยิ่งมิติหยาบมลทินก็ยิ่งมาก และยิ่งกดดันครอบงำชีวิตให้ประสบปัญหาอุปสรรคมากมาย มลทินประจำมิติแต่ละมิตินั้นมีหน้าที่อยู่ 3 อย่าง อย่างแรก เมื่ออกุศลชิงเข้ามาเป็นเจ้าเรือนได้ ก็จะเอาจิตเจตสิกอันเป็นอกุศล คือโลภะ โทสะ โมหะ และธรรมทั้งหลาย เข้ามาหล่อหลอมชี้นำให้เราคิดพูดทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องไม่ดีงาม เพื่อเหนี่ยวนำเอาบาปอกุศลเข้ามาขับเคลื่อนระบบอกุศลและกดธาตุธรรมให้ตกต่ำ อย่างที่สอง ในขณะที่เรายังดำรงอยู่ในมิตินั้น มลทินก็จะเอานิวรณ์มาก่อความวุ่นวายสับสน ความเร่าร้อนปั่นป่วนให้เกิดขึ้น ให้อยู่ไม่เป็นสุข อย่างที่สาม หากเราปรารถนาจะหลุดพ้น มลทินก็จะเหนี่ยวรั้งไว้ไม่ให้เราหลุดพ้น ตรึงไว้อยู่กับมิติหยาบๆ นี้ นี่คือหน้าที่ของพลังงานฝ่ายบาป

ดังนั้นเราจึงมีความจำเป็นต้องเห็นทุกข์โทษภัยของอกุศลด้วยปัญญา หากเราเห็นทุกข์โทษภัยด้วยปัญญา ปรารถนาจะหลุดพ้นด้วยความเบื่อหน่าย วิมุตติก็จะทำการหลุดพ้นให้ ในตัวเรามีดวงธรรม ดวง ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัศนะ วิมุตติจะทำการหลุดพ้นให้ แต่เราต้องเห็นทุกข์โทษภัยก่อน โดยการกำหนดรู้ในกาย เวทนา จิต ธรรม กำหนดรู้กายก็จะรู้พฤติกรรม เมื่ออกุศลเข้าสิง ความอยากกระด้าง ความดื้อรั้น พฤติกรรมอันไม่เหมาะสมทั้งหลายอันเกิดจากโลภะ โทสะ โมหะ ก็จะแสดงให้ปรากฏที่พฤติกรรมของกาย ส่วนในส่วนของเวทนานั้น ธรรมชาติใดเข้าสิงก็จะแสดงคุณสมบัติของธรรมชาตินั้นให้ปรากฏ กุศลเข้าสิงก็จะเป็นสุขเป็นความสบาย อกุศลเข้าสิงก็จะเป็นความทุกข์ เข้าสิงก็จะไม่ทุกข์ไม่สุขเฉยๆ ส่วนการกำหนดรู้ให้จิตคือความนึกคิดทั้งหลาย เมื่อธรรมชาติใดเข้าสิงก็จะเอาจิตเจตสิกของฝ่ายนั้นเข้ามาซ้อน ความรู้สึกนึกคิดของเขาก็ปรากฏขึ้นในใจของเรา ใจนั้นเป็นเครื่องรู้ เมื่อความรู้สึกนึกคิดของธรรมชาติแต่ละฝ่ายที่มาสิงปรากฏขึ้นที่ใจ ก็เป็นเครื่องรู้ของเรา ใจรู้ความรู้สึกนึกคิดของเขาอย่างไรเราก็รู้อย่างนั้น

วิธีค้นหาศูนย์กลางกายฐานที่ 7

ในการกำหนดรู้นี้ ครูบาอาจารย์ของเราท่านแนะนำให้เรากำหนดรู้ที่ เพราะตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่สำคัญ หากเรากำหนดรู้ ณ ตำแหน่งนี้ ใจจะกลับเข้ามาสู่ฐานที่ตั้งดั้งเดิมของใจ เมื่อกำหนดรู้ ดวงรู้ตั้งขึ้นก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานอันเป็นบุญให้ไหลผ่านเข้ามา ตำแหน่งศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นั้นเป็นที่ที่ใจต้องมาอยู่ เพราะเกิดดับหลับตื่นนั้นใจต้องหยุดอยู่ตรงนี้ เราเพียงแค่กำหนดที่กลางท้องก็พอ แต่หากเราเคยกำหนดเส้นด้าย 2 เส้นขึงตึงเป็นกากบาท เส้นด้าย 2 เส้นนี้จะปรากฏใสสว่างขึ้นในกลางกายเรา เมื่อเอานิ้วชี้นิ้วกลางทาบจุดตัดกากบาทกลางกาย เลื่อนขึ้นมา 2 นิ้วมือ นี่เป็นที่ตั้งของหัวใจ

พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านสอนให้เราปรือตา คือการเปิดเปลือกตาเพียงเล็กน้อย ซึ่งจะทำให้เราอยู่กึ่งกลางระหว่างภายในและภายนอก แสงภายนอกสามารถเข้ามาช่วยให้การเห็นภายในนั้นชัดเจนขึ้น ไม่เช่นนั้นก็จะมืดๆ คลุมๆ แต่ถ้าเราปรือตา แสงภายนอกจะเข้าไปช่วยให้ความสว่างปรากฏขึ้น เมื่อความสว่างเล็กน้อยปรากฏขึ้น การนึกถึงก็จะง่ายขึ้น เพราะการเห็นภาพต้องอาศัยแสงสว่าง แม้การนึกก็ต้องอาศัยแสงสว่าง เมื่อแสงสว่างภายในยังไม่มี ก็อาศัยแสงสว่างภายนอกเป็นตัวช่วยได้บ้าง และหากเราอยู่ระหว่างภายในกับภายนอก ก็จะช่วยให้เรามีสติสัมปชัญญะที่บริบูรณ์ขึ้น

บริกรรมภาวนาสัมมาอะระหัง

ท่านสอนว่าเมื่อเรากำหนดตาแล้ว ต่อมาก็ให้กำหนดคำบริกรรมภาวนาด้วยจิตสำนึกลึกๆ ที่ละเอียดว่า " สัมมาอะระหัง" "สัมมาอะระหัง" นี้เป็นเนมิตกนามของกายธรรมอรหัตละเอียด แปลว่าพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ปฏิบัติอันเป็นไปเพื่อไกลจากกิเลสเครื่องเศร้าหมองทั้งปวง เมื่อเราเอ่ยนามท่าน คือเอ่ยเนมิตกนาม อันเป็นชื่อที่เรียกตามคุณสมบัติ ท่านจะปรากฏขึ้น เพราะรูปและนามเป็นของคู่กัน รูปคือหีบห่อบรรจุภัณฑ์ ส่วนนามเป็นคุณสมบัติที่บรรจุอยู่ในรูป เมื่อเราเอ่ยนามท่าน พระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบท่านย่อมปรากฏขึ้นในกลางใจเรา ท่านปรากฏขึ้นพร้อมกับเอาธาตุเห็น จำ คิด รู้ ดิน น้ำ ลม ไฟ อากาศธาตุ ของเรามากลั่นให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ ไม่เพียงแค่นั้นยังขยายซ้อนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับกายมนุษย์ของเรา เพื่อคุ้มครองดูแลช่วยเหลือ เพราะท่านเป็นตัวตนที่แท้จริงของเรา ความปรารถนาของท่านคือปรารถนาให้เรากับท่านหลอมรวมเป็นเอกภาพเดียวกัน เพื่อที่ท่านจะสามารถช่วยเหลือเราได้อย่างเต็มประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผลสูงสุด

สวมความรู้สึกเป็นองค์พระ เหมือนนักแสดงสวมบทบาท

เราสามารถหลอมรวมเรากับท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกันได้ โดยการสวมความรู้สึก เหมือนนักแสดงที่จะแสดงบทใด เขาก็สวมความรู้สึก ทำความรู้สึกเป็นคนๆ นั้นให้ได้ แล้วเราก็สวมความรู้สึกเป็นองค์พระ ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ปฏิบัติอันเป็นไปเพื่อไกลจากกิเลสเครื่องเศร้าหมองทั้งปวง แล้วเราก็หลอมรวมเรากับท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกัน ตั้งแต่ศีรษะ ใบหน้า แก้ม บ่า ไหล่ แขน ลำตัว ล้วนเป็นองค์แก้วที่สว่างไสว ใสเย็น สะอาดบริสุทธิ์ ศีรษะของเราก็เป็นแก้วใสๆ ของพระธรรมกายแก้ว มีเกตุดอกบัวตูมใสแวววาวสว่างไสว ใบหน้าเราก็เป็นพระพักตร์ของพระธรรมกายแก้ว หลับตาพริ้มๆ มีพระพักตร์ที่แย้มละไม หน้าผากของเราก็เป็นแก้วใสแวววาวสว่างไสว แก้ม จมูก ปาก คาง ลำคอ ล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่สว่างไสว ใสเย็น สะอาดบริสุทธิ์ ไหล่แขนทั้งสองข้างถึงปลายนิ้วล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้ว หน้าอก ท้อง ท้องน้อย หลังของเราล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่ใสแวววาวสว่างไสว สะโพก ต้นขา หัวเข่า แข้ง น่อง ฝ่าเท้า หลังเท้าล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้ว ละเอียดอ่อนนุ่มนวลละมุนละไม ใสๆ เย็นๆ สะอาดบริสุทธิ์

หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง มุ่งสู่พระนิพพาน

เมื่อเราหลอมรวมเรากับท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกันแล้ว ก็ให้เราหลอมรวมใจเรากับใจท่านเป็นเอกภาพเดียวกัน เราต้องรู้ว่าท่านอยู่กับตัวเรา ท่านทำอะไรอยู่ ท่านเจริญนิโรธสมาบัติ รวมใจหยุดรวมใจนิ่ง ท่านทำอย่างไรเราก็ทำอย่างนั้น เราก็รวมใจเราหยุดรวมใจนิ่ง นุ่มเบาสบายเป็นในกลางองค์พระ กลางใจเรา "หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง" นุ่มเบาสบาย ใสๆ เย็นๆ สะอาดบริสุทธิ์สว่างไสว รู้หยุดรู้นิ่งไปในกลางองค์พระ กลางใจเรา นิ่งนุ่มอย่างผ่อนคลาย ไปในกลางของกลาง กลางรู้กลางหยุดกลางนิ่งเรื่อยไปในกลางองค์พระ แล้วส่งจิตมุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพาน หยุดในหยุดนิ่งในนิ่งในกลางองค์พระ กลางของผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน หยุดนิ่งไปในกลางของพระนิพพาน คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลายและพระอรหันตเจ้าทั้งปวง ใจของเราเป็นธาตุสำเร็จ กำหนดเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น ให้รู้อยู่เสมอไม่เผลอ กำหนดอยู่กับสิ่งใดก็รู้สิ่งนั้น เรากำหนดรู้ถึงพระนิพพาน แล้วก็รู้หยุดรู้นิ่งไปในกลางของท่าน ด้วยใจที่ผ่อนคลาย ปลอดโปร่ง เบาสบาย ใสๆ เย็นๆ สะอาดบริสุทธิ์

เมื่อเราอยู่ในกลางของท่าน ท่านจะกลั่นแก้ไขช่วยเหลือเรา ชำระมลทินเครื่องเศร้าหมองทั้งปวงให้มลายหายสิ้น ไม่ใช่พระองค์เดียวที่ช่วยเหลือเรา แต่นับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วนที่ลงมาช่วยกลั่นแก้ ใจเรามีท่าน ใจท่านมีเรา เพียงแค่เรากำหนดรู้ถึงท่าน เราจะปรากฏสว่างในกลางท่าน ท่านจะปรากฏสว่างในกลางตัวเรา ในขณะที่เรากำหนดรู้ ดวงรู้คือดวงสติตั้งขึ้นพร้อมกับเหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์คือบุญให้ไหลผ่านในกลางความสว่างของดวงรู้อย่างต่อเนื่อง

เราได้ประกอบคุณงามความดีให้เกิดมีขึ้นแก่ตัวเราทั้งวัน ตกกลางคืนอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้ว เราก็มาปฏิบัติธรรมเจริญภาวนา กำหนดรู้ให้ดวงรู้คือดวงสติตั้งขึ้น เหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์พร้อมสมบัติละเอียดและ พลังงานบริสุทธิ์นี้จะปรับปรุงกลั่นแก้ธาตุธรรมในตัวเราให้สะอาดให้บริสุทธิ์ และจัดมลทินเครื่องเศร้าหมองให้หมดสิ้นไป แล้วก็จะหลุดพ้นจากมิติหนึ่งไปสู่มิติหนึ่งอย่างต่อเนื่อง ในแต่ละมิติที่เราเข้าถึงล้วนมีทรัพยากรอันมีค่า คือบุญธาตุอันบริสุทธิ์กว่า พร้อมสมบัติละเอียดที่มีมูลค่ามากกว่าและผังสำเร็จที่วิจิตรประณีตกว่า รอคอยเราอยู่ ยิ่งเราเข้าถึงมิติที่ละเอียดกว่าเรื่อยไป ยิ่งละเอียด ทรัพยากรก็ยิ่งมีค่ามากขึ้น สัดส่วนของกุศลของเราก็มากขึ้นด้วย ฐานะภายในนั้นเป็นเหตุ ฐานะภายนอกนั้นเป็นผล

เจริญเมตตาธรรมแผ่ไปทั่วสรรพสัตว์

เมื่อเราได้ประกอบคุณงามความดีแก่ตัวเองเรียบร้อยแล้ว เราก็จะมาเกื้อกูลประโยชน์แก่ชาวโลกและสรรพสัตว์ โดยการเจริญ ซึ่งเป็นธรรมที่กุศลใช้เกื้อกูลประโยชน์แก่ผู้คนสรรพสัตว์สรรพสิ่ง ธรรมนี้มีลักษณะเป็นดวงกลมใสสว่าง เกิดขึ้นเมื่อเราตั้งความปรารถนาดี เพียงแค่เราตั้งความปรารถนาดีว่าขอชาวโลกและสรรพสัตว์จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ท่านที่มีทุกข์มากก็ขอให้ทุกข์น้อย ท่านที่มีทุกข์น้อยขอให้หมดทุกข์ให้มีความสุข ท่านที่มีสุขน้อยก็ขอให้มีสุขมาก อีกทั้งท่านที่มีสุขมากแล้วก็ขอให้มีสุขมากยิ่งๆ ขึ้นไป

เมตตาธรรมมีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถขจัดปฏิฆะความขัดเคืองให้มลายหายสิ้นได้ แต่เราต้องกำหนดความปรารถนาดีด้วยความจริงใจ พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านแนะนำให้เราน้อมเอาดวงจิตของมารดาที่มีความรักและความปรารถนาดีต่อบุตรน้อยๆ ของตน มาตั้งขึ้นในใจเรา เพราะดวงจิตแห่งเมตตาธรรมของมารดาที่มีต่อบุตรน้อยๆ นี้เป็นดวงจิตที่มีคุณภาพ เมื่อเราตั้งความปรารถนาดีแล้ว ก็แผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยความรักและความปรารถนาดีไปทางบ้านเรือนที่พักอาศัยของเรา เมตตาธรรมก็ส่องสว่างไปทั่วทุกอณูของบรรยากาศ ให้ผู้คนสรรพสัตว์สรรพสิ่งสว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ แล้วก็แผ่ขยายไปสู่หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด หลายๆ จังหวัด ครอบคลุมไปทั้งประเทศ ขยายต่อเนื่องไปสู่ประเทศเพื่อนบ้านนานาประเทศ จนครอบคลุมไปทั้งโลก ให้โลกนี้เป็นดวงแก้วที่สว่างไสว ใสเย็น สะอาดบริสุทธิ์ ขอชาวโลกและสรรพสัตว์จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า แล้วขยายใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมนี้ไปสู่บรรยากาศของจักรวาล ครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่นับหมื่นแสนล้านดวง และขยายต่อเนื่องไปสู่หมื่นโลกธาตุ แสนโกฏิจักรวาล อนันตจักรวาล

เมตตาธรรมก็ส่องสว่างไปในกลางใจของผู้คนและสรรพสัตว์ ขจัดปฏิฆะความขัดเคืองอันเป็นมลทินให้มลายหายสิ้น ธรรมชาติอันเป็นกุศลก็จะอาศัยโอกาสนี้สถิตในใจของชาวโลกและสรรพสัตว์ เหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์คือบุญให้ไหลผ่านเข้ามาขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม ปรับปรุงธาตุธรรมให้สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ทำความบริสุทธิ์หลุดพ้นให้เกิดขึ้นแก่ผู้คนและสรรพสัตว์ ไม่เพียงแค่นั้น เมตตาธรรมยังส่องสว่างแก้ไขสิ่งแวดล้อมทั้งดินน้ำอากาศฟ้า ภูเขา ท้องทะเล มหาสมุทร ป่าไม้ พืชพันธุ์ธัญญาหาร ให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ เหมาะสมแก่การดำรงอยู่ของผู้คนและสรรพสัตว์

อุทิศส่วนบุญแก่ญาติและสรรพสัตว์

รวมใจหยุดรวมใจนิ่งไปในกลางเมตตาธรรม กระแสธารแห่งบุญก็ยังคงพรั่งพรูผุดผ่านในกลางความสว่างของเมตตาธรรมอย่างต่อเนื่อง แล้วอุทิศส่วนแห่งบุญให้แก่ผู้คนและสรรพสัตว์ทั้งหลาย รวมถึงบรรพบุรุษหมู่ญาติของเรา ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายจงมีส่วนแห่งบุญที่พวกเราได้ตั้งใจสั่งสมแล้วนี้ด้วย จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า รวมถึงบรรพบุรุษของเรา พ่อแม่พี่น้อง ปู่ย่าตายาย ลุงป้าน้าอา พวกพ้องบริวารญาติมิตรทั้งหลาย รวมถึงครูบาอาจารย์ผู้มีอุปการคุณทั้งหลาย เทวดาที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูล ผู้เลี้ยงผู้รักษาสรรพสัตว์ที่เราเคยล่วงเกินคู่เวรคู่กรรมทั้งหลาย ให้ซึ่งกันและกัน และได้รับส่วนแห่งบุญนี้โดยทั่วหน้า

หลอมรวมกับพระรัตนตรัยและมหาปูชนียาจารย์

รวมใจหยุดรวมใจนิ่งในกลางกระแสธารแห่งบุญ กลางความสุข กลาง กลางความสว่างไสวของบุญญธาตุที่พรั่งพรูผุดผ่านเข้ามาอย่างต่อเนื่อง รวมใจหยุดรวมใจนิ่งในกลางของพระรัตนตรัย กลางของพุทธรัตนะ กลางของธรรมรัตนะ กลางของสังฆรัตนะ กลางของมหาปูชนียาจารย์ หยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ และหยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมสุดละเอียดของคุณยายอาจารย์ ใจเป็นธาตุสำเร็จ กำหนดเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น

อธิษฐานจิตปิดท้าย

แล้วรวมใจนิ่งในกลางของพระนิพพาน กลางของผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน เมื่อปรากฏสว่างไสวในกลางของท่านแล้ว ก็มากราบอาราธนาขอพรท่าน ตั้งผังสำเร็จให้ติดไปในกลางดวงบุญอันสว่างไสวนี้ ให้ชีวิตของเรานับแต่นี้ไปตลอดเส้นทางการสร้างบารมี เปี่ยมไปด้วยคู่ความสุขและความบริสุทธิ์ ทั้งความสำเร็จสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องและดีงาม ขอบุญบารมี รัศมี กำลัง ฤทธิ์ อำนาจสิทธิเฉียบขาดของพระนิพพานทั่วธาตุทั่วธรรม อีกทั้งบารมีธรรมของหลวงปู่หลวงพ่อคุณยายอาจารย์ จงประมวลรวมกับบุญบารมีที่เราได้ตั้งใจสั่งสมมาแล้วตั้งแต่ปฐมชาตินับนับชาติไม่ถ้วน ให้เป็นบุญศักดิ์สิทธิ์มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพทวีไม่มีประมาณ กลั่นกาย วาจา ใจ ธาตุธรรมของเราให้สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ให้เราหลุดพ้นจากวิบัติบาปวิบากกรรม วิบากมารอุปสรรคต่างๆ ในชีวิต ให้โลภะ โทสะ โมหะ ราคะ ทิฐิ ตัณหา อุปาทาน สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ ให้มีดวงตาเห็นธรรมเข้าถึงและแทงตลอดใน ให้มีสุขภาพพลานามัยแข็งแรง มีอายุยืนยาว ได้สร้างบุญสร้างบารมีตลอดชีวิต และเมื่อถึงคราวหลับตาลาโลก ขอให้ได้บังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์ เมื่อกลับลงมาสร้างบารมีในโลกมนุษย์ ก็ขอให้เกิดในครอบครัวสัมมาทิฏฐิ ครอบครัวแก้ว ครอบครัวธรรมกาย ขอความปรารถนาดีงามทั้งปวงนี้จงเป็นผลสำเร็จแก่พวกเราทั้งหลาย นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ทุกภพทุกชาติ ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม ด้วยอานุภาพอันไม่มีประมาณขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ ขอจงสมความปรารถนาทุกประการเทอญ

This practice is necessary and vitally important for every life, because every life needs pure energy to drive it toward , success, and fulfillment. In every moment, our life is never free from the flow of energy — sometimes the energy of merit flows through us, sometimes the energy of demerit, sometimes the energy of the neutral nature (). Each of these natures takes turns seizing control of the mind, drawing in its own energy to drive its own system for governing all beings. Only nature ever brings genuine benefit — able to draw in the energy of merit to drive our life toward happiness, success, fulfillment, growth, and goodness. Every other nature brings no benefit whatsoever; it only causes suffering and harm, bringing in demerit that damages and destroys our life.

Why We Discern Body, Feeling, Mind, and Dhamma

We therefore need to learn, understand, and train ourselves to abide with the wholesome nature through the practice of the . The Buddha taught: "Monks, you should clearly discern the body, feelings, mind, and , in order to eliminate craving and aversion toward the world." To establish ourselves firmly with the wholesome, the first requirement is to fix attention. He taught monks to fix attention in order to know — fixing attention means to mark, to specify, to point to a position in the body, feelings, mind, and dhamma. He taught us these four grounds, because only through these four can we come to understand how the three natures operate when they seize the mind.

Each nature's behavior manifests in the body — polite and composed behavior, or aggressive, coarse, stubborn, defiant behavior, or neither. The unwholesome nature takes many forms: when greed seizes control, behavior changes one way; when anger seizes control, it changes another way. If we discern the body, we come to know how each nature operates when it takes hold. Beyond this , discernment also helps calm the mind. When we fix attention, the sphere of knowing — — arises, drawing in the pure energy of merit to cleanse the defilements. As defilement lightens, turmoil lightens too, and we can manage situations more easily.

Fixing attention means marking or specifying — wherever we mark, wherever we specify, the mind settles there; this is called "paying attention." Once we pay attention, we go in to know. As the sphere of knowing, mindfulness, arises — mindfulness is a , a dhamma that can only arise in one place, the mind, nowhere else — it draws in pure energy to flow within the brightness of that sphere of knowing. Wholesome dhamma always takes the form of a clear, bright sphere; all 84,000 sections of wholesome Dhamma appear as clear, bright spheres, while unwholesome dhammas appear as dark spheres. When arises, it draws in the energy of demerit to drive the unwholesome system, pressing the elements downward. When the wholesome arises, merit flowing in drives the wholesome system, refining the elements to be clean and pure, and the defilements that cause trouble and hardship lighten. When the defilement bound to a dimension is exhausted, we are freed from that dimension into a subtler one.

The Defilement Bound to Each Dimension and Its Three Functions

Every dimension we abide in carries some defilement, as long as we have not attained arahantship — but that defilement lightens progressively; the subtler the dimension, the less defilement it holds, while the coarser the dimension, the more defilement, and the more it presses down on and burdens our life with troubles. This dimension-bound defilement performs three functions. First, when the unwholesome seizes control, it brings in unwholesome mental factors — greed, hatred, delusion, and — to shape and direct us toward wrong, unwholesome thought, speech, and action, drawing in demerit to drive the unwholesome system and press the elements downward. Second, while we remain within that dimension, defilement stirs up the hindrances to create confusion, agitation, and restlessness, so that we cannot find peace. Third, if we wish to be liberated, defilement holds us back, binding us to that coarser dimension — this is the very function of the energy of demerit.

We therefore need to see the suffering and danger of the unwholesome with wisdom. If we see this suffering and danger with wisdom and, with a sense of weariness, wish to be free, liberation (vimutti) will do the work of freeing us — within us are the spheres of Dhamma: morality, concentration, wisdom, liberation, and knowledge-and-vision of liberation. Liberation will free us, but first we must see the suffering and danger, through discerning body, feeling, mind, and dhamma. Discerning the body reveals behavior: when the unwholesome takes hold, stubborn, defiant, inappropriate behavior arising from greed, hatred, and delusion manifests in bodily conduct. As for feeling, whichever nature takes hold manifests its quality: the wholesome as happiness and ease, the unwholesome as suffering, and the neutral nature as neither suffering nor happiness. As for discerning the mind — our thoughts and reflections — whichever nature takes hold brings its own mental factors to overlay the mind, and its thoughts and feelings appear within us. The mind is simply the instrument of knowing; whatever thoughts and feelings of whichever nature appear there, that is what we come to know.

Finding the Seventh Base

For this discernment, our teachers advise us to fix attention at , , because this is a critically important position. If we fix attention here, the mind returns to its original, true seat. As we discern it, the sphere of knowing arises and draws in the energy of merit. This position is where the mind must reside, because whether arising, ceasing, sleeping, or waking, the mind must come to rest here. It is enough simply to fix attention at the center of the stomach — but if we have practiced with the two threads forming a cross, those two threads will appear clear and bright at the center of the body. Placing the index and middle fingers at the cross-point and moving up two finger-widths marks the seat of the heart.

Our great teacher taught us to keep the eyes slightly open — just barely — which places us in the space between the inner and outer worlds. Outer light entering helps the inner vision become clearer; otherwise everything stays dim and unclear. But with the eyes slightly open, outer light helps brightness appear. Once a small brightness appears, recalling the Buddha-image becomes easier, because seeing an image — even in the mind's eye — requires light. Since inner light is not yet present, outer light can serve as an aid. And resting between the inner and outer worlds helps our mindfulness and become more complete.

The Recitation "Sammā Arahaṃ"

Our teacher taught that once we have settled the eyes, we then recite, from a deep and subtle level of consciousness, "Sammā Arahaṃ, Sammā Arahaṃ." This is an epithet of the subtlest arahant Dhamma body, meaning the One who has practiced well, practiced rightly, practiced in a way that leads far from all defilement. When we utter his name — his epithet, a name given according to quality — he appears, because form and name are always paired: form is the vessel, name is the quality contained within the vessel. When we utter his name, the One who has practiced well and rightly truly appears at the center of our mind. He appears together with the elements of seeing, memory, thought, and knowing, along with the earth, water, wind, fire, and space elements, and the consciousness element, refining them to be clear and pure. Beyond that, he expands and merges as one with our human body, to protect, watch over, and help us, because he is our true self. His wish is for us to merge fully with him into a single unity, so that he can help us with full effectiveness and the greatest possible result.

Wearing the Feeling of the Buddha-Image, Like an Actor Taking on a Role

We can merge ourselves with him into one unity by wearing the feeling — just as an actor, whatever role he plays, fully takes on the feeling of that character, becoming that person completely. In the same way, we take on the feeling of being the Buddha-image — the One who has practiced well, practiced rightly, practiced in a way that leads far from all defilement. We then merge ourselves with him into one unity: from the head, face, cheeks, shoulders, arms, and torso, everything becomes the radiant Crystal Dhamma Body, brilliant, clear, cool, clean, pure. Our head becomes the clear crystal of the Crystal Dhamma Body, crowned with a sparkling lotus-bud finial; our face becomes his radiant countenance, eyes gently closed, lips softly smiling; our forehead becomes sparkling, radiant crystal; our cheeks, nose, mouth, chin, and neck all become the radiant, clear, cool, clean, pure Crystal Dhamma Body. Our shoulders and arms down to the fingertips become the Crystal Dhamma Body; our chest, stomach, and back become the sparkling, radiant Crystal Dhamma Body; our hips, thighs, knees, shins, calves, and feet all become the Crystal Dhamma Body, exquisitely soft and gentle, clear, cool, clean, and pure.

Stopping Within Stopping, Stillness Within Stillness, Toward Nibbana

Once we have merged ourselves with him into one unity, let us merge our mind with his mind into one unity too. We need to know that he dwells with us, and what he is doing: he abides in the attainment of ceson, gathering the mind to stop, gathering it to stillness. Whatever he does, we do the same — gathering our mind, stopping, resting still, soft and at ease, at the center of the Buddha-image, the center of our mind. "Stopping within stopping, stillness within stillness" — soft, at ease, clear, cool, clean, pure, radiant. We settle, stopped and still, into the center of the Buddha-image, the center of our mind, resting soft and relaxed, into the center of the center, the center of knowing, the center of stopping, the center of stillness, continuously, within the Buddha-image. Then we send the mind directly toward the path to nibbana, stopping and stilling within the Buddha-image, within the center of the knowers of boundless power, incalculable in number, settling into the center of nibbana — every Buddha, every Silent Buddha, and every Arahant. The mind is a completing element — whatever we determine, so it becomes. Stay always aware, never lapsing; whatever we fix attention on, that is what we know. We fix attention on nibbana, and rest, stopped and still, in its center, with a mind that is relaxed, open, light, clear, cool, clean, pure.

When we abide within his center, he refines and helps us, clearing away all defilement completely. It is not only one who helps us — it is countless, incalculable Buddhas who descend to refine and help. Our mind holds him; his mind holds us. Simply by fixing attention on him, we appear bright within his center, and he appears bright within ours. As we discern this, the sphere of knowing, mindfulness, arises, continuously drawing in the pure energy of merit into its brightness.

We have done good throughout the day; once evening comes and we have bathed and cleansed the body, we come to practice meditation, fixing attention so that the sphere of knowing, mindfulness, arises, drawing in pure energy together with refined treasures and completed blueprints. This pure energy refines the elements within us to be clean and pure, clearing away defilement completely, and we are freed from one dimension into the next, continuously. In each dimension we reach, valuable resources await us — purer merit-elements, more valuable refined treasures, and more exquisite completed blueprints. The subtler the dimension we reach, the more valuable these resources become, and the proportion of wholesome within us increases as well. Our inner state is the cause; our outer circumstances are the result.

Radiating Loving-Kindness to All Beings

Once we have done good for ourselves, we turn to benefit the people and beings of the world through () — the dhamma the wholesome uses to benefit people, beings, and all things. Loving-kindness takes the form of a clear, bright sphere, arising when we set a sincere good wish. We simply set the wish: may the people of the world and all beings be free from suffering and find happiness everywhere. May those with much suffering have less; may those with little suffering be freed from it and find happiness; may those with little happiness find more; and may those who already have much happiness find even more.

Loving-kindness has the special quality of being able to dissolve ill-will and resentment completely, but we must set this wish with genuine sincerity. Our great teacher advised us to draw on the mind of a mother filled with love and genuine goodwill toward her small child, and let that quality of mind arise within us, because a mother's loving-kindness toward her child is a mind of the highest quality. Once we have set this wish, we expand the mind filled with love and goodwill toward our home and dwelling; loving-kindness shines through every corner of the atmosphere, making people, beings, and all things radiant, clear, cool, clean, and pure. We then expand it further, to the village, district, province, and many provinces, covering the entire country, extending to neighboring countries, until it covers the whole world, making this world a radiant crystal sphere, clear, cool, clean, and pure. May the people of the world and all beings be free from suffering and find happiness everywhere. We expand this loving-kindness further still, to the whole universe, embracing countless stars, extending to ten thousand world-systems and infinite universes.

Loving-kindness shines into the center of the minds of people and all beings, dissolving the ill-will and resentment lodged there as defilement completely. The wholesome nature takes this opportunity to reside within their minds, drawing in the pure energy of merit to drive the wholesome system, refining their elements to be radiant, clear, cool, clean, and pure, bringing and liberation to people and beings. Beyond that, loving-kindness also shines to refine the environment — earth, water, air, sky, mountains, oceans, forests, and crops — making them clear, clean, and pure, fit for the dwelling of people and all beings.

Dedicating Merit to Family and All Beings

We gather the mind to stop, gather it to stillness, within loving-kindness. The river of merit continues to pour into the brightness of that loving-kindness without interruption, and we dedicate this merit to the people and beings of the world, as well as our ancestors and relatives. May all beings share in the merit we have sincerely accumulated, and be free from suffering and find happiness everywhere. May our ancestors — parents, siblings, grandparents, aunts and uncles, companions, and relatives — as well as our teachers and all who have shown us kindness, and the devas who protect and help us, and all those who have cared for beings, and all those we may have wronged as karmic counterparties, forgive one another and share fully in this merit.

Merging with the Triple Gem and the Great Teachers

We gather the mind to stop, gather it to stillness, within the river of merit, within happiness, within purity, within the radiant brightness of the merit-element pouring in continuously. We settle, stopped and still, in the center of the Triple Gem — the Buddha Jewel, the Dhamma Jewel, and the Sangha Jewel — and in the center of our great teachers: the finest inner Dhamma body of our Great Master, of our great teacher, and of our grandmother teacher. The mind is a completing element — whatever we determine, so it becomes.

Closing Aspiration

We then settle, stopped and still, in the center of nibbana, the center of the knowers of boundless power, incalculable in number. Once we appear radiant within his center, we come to pay respects and ask for blessings, setting our resolve to be sealed within the radiant sphere of merit, so that from this moment forward, throughout our path of accumulating perfections, our life may be filled with knowledge, happiness, and purity, and success in everything right and good. May the merit, power, radiance, and absolute authority of nibbana throughout all realms, together with the perfected merit of our great teachers, combine with the merit and perfections we have sincerely accumulated across countless past lives, gathering into sacred, powerful merit that refines our body, speech, mind, and elements to be radiant, clear, cool, clean, and pure. May we be freed from calamity, sin, the results of past karma, and every obstruction in life; may greed, hatred, delusion, lust, , wrong view, craving, and clinging be exhausted without remainder. May we gain the eye that sees the Dhamma, reaching fully into the Dhammakaya knowledge; may we have strong health and long life to build merit throughout our lives; and when the time comes to close our eyes on this world, may we be born in the Tusita heaven, in the realm of the special merit lineage of the Bodhisattas-to-be, and when we return to the human world, may we be born into a family of right view, a crystal family, a Dhammakaya family. May all these good aspirations come to fulfillment for us all, from this moment forward, in every life, until we reach the very end of the Dhamma, by the boundless power of the Lord Buddha. May it be so in every respect.