คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

กุศลธรรมนำเราไปเก็บซ่อนไว้ในที่ปลอดภัย: รู้ดีรู้ชั่วอย่างเดียวไม่พอThe Wholesome System Tucks Us Away Somewhere Safe: Why Knowing Right From Wrong Alone Isn't Enough

วันอังคารที่ 3 มิถุนายน 2568Tuesday, 3 June 2025อ่าน ~28 นาที~17 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์สุรพงค์สอนว่าการรู้ดีรู้ชั่วเพียงอย่างเดียวไม่อาจปกป้องเราจากอกุศลได้ มีแต่การดำรงอยู่ในระบบกุศลธรรมเท่านั้นที่จะนำเราไปเก็บซ่อนไว้ในที่ปลอดภัย ท่านอธิบายพระพุทธพจน์ว่าด้วยการกำหนดรู้กายเวทนาจิตธรรม การเลือกกรรมฐานที่มีสัญญาณชัดเจน และแบบอย่างของพระโพธิสัตว์ผู้เจริญเมตตาธรรมจนได้เป็นท้าวมหาพรหมและพระเจ้าจักรพรรดิ ก่อนนำเข้าสู่การแผ่เมตตาและอธิษฐานจิตปิดท้ายPhra Ajarn Suraphong teaches that merely knowing right from wrong cannot protect us from the unwholesome nature -- only dwelling within the wholesome system can carry us off and tuck us away somewhere truly safe. He unpacks the Buddha's teaching on determining to know body, feeling, mind, and Dhamma, explains how to choose a meditation object with a clear signal, and recounts how the Bodhisatta's cultivation of loving-kindness carried him to the Brahma realm and then to the throne of a Universal Monarch, before leading into the radiation of loving-kindness and the closing aspiration.

การปฏิบัติธรรม: จำเป็นดั่งอาหาร ดั่งยารักษาโรค

พระอาจารย์สุรพงค์เปิดการนำนั่งว่า การปฏิบัตินี้มีความจำเป็นและสำคัญอย่างยิ่งต่อทุกๆ ชีวิต เป็นเหมือนอาหาร เป็นเหมือนยารักษาโรค เป็นเหมือนทรัพย์สินเงินทอง เป็นเหมือนทางมาแห่งทรัพย์สินเงินทอง เป็นทางมาแห่งความกินดีอยู่ดี เป็นทางมาแห่งสุขภาพที่แข็งแรง เป็นทางมาแห่งความสำเร็จสมปรารถนา เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วจะไม่ให้กล่าวว่าสำคัญได้อย่างไร การปฏิบัติธรรมคือการดำรงอยู่กับระบบธรรม เราจำเป็นต้องพึ่งพาระบบกุศลธรรม เพราะผู้คนทั้งหลายที่ไม่รู้จักระบบของธรรมชาติ จึงถูกและชี้นำผิดๆ ให้กระทำการอันไม่เป็นคุณเป็นประโยชน์แก่ตน หนำซ้ำยังก่อเกิดโทษ หากระบบนั้นเป็นระบบอกุศลธรรม ยังก่อทุกข์โทษภัยเป็นอันมาก ไม่อาจเข้าถึงความสุขและความเจริญได้เลย ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องมาเรียนรู้ทำความเข้าใจถึงระบบกุศลธรรม และปฏิบัติให้สอดคล้องกับระบบนั้น

รู้ดีรู้ชั่วก็ยังไม่รอดพ้น เว้นแต่กุศลธรรมจะนำไปเก็บซ่อนในที่ปลอดภัย

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้ตรัสสอนถึงความสำคัญของระบบธรรมชาติไว้ว่า แม้เราจะรู้ดีรู้ชั่วหมดแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นจากการกดดันบังคับของอกุศลให้กระทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องได้ แม้รู้ว่าไม่ถูกต้องก็ยังต้องฝืนทำ ดังนั้นเราจึงพึงตระหนักและฝึกฝนให้ดำรงอยู่ในระบบกุศล ให้บริสุทธิ์และหลุดพ้นจากมลทินเครื่องเศร้าหมอง เข้าสู่มิติที่ละเอียดกว่า ยิ่งไกลจากสิ่งเศร้าหมองเท่าไร เราก็ยิ่งถูกเก็บไปซ่อนไว้ ปกป้องคุ้มครองดูแลรักษาด้วยระบบกุศลธรรมมากเท่านั้น

ท่านย้ำว่า ไอ้ที่ว่าดีก็รู้ชั่วก็รู้นั้น มันไม่รอดพ้น เพราะไม่ได้ถูกกุศลธรรมนำพาไปเก็บซ่อนไว้ในที่ปลอดภัย การดำรงอยู่ในระบบกุศลธรรมต่างหากที่กุศลธรรมจะนำเราไปเก็บซ่อนไว้ในที่ที่ปลอดภัย นี่เป็นแก่นสาระสำคัญ ไม่เช่นนั้นแล้ว ดีก็รู้ชั่วก็รู้ แต่ก็ยังต้องเดินไปติดกับดักที่กิเลสวางไว้อยู่ดี เพราะไม่ได้อาศัยเนื้อมือของกุศลธรรมมาช่วยพา แต่หากเราฝึกฝนที่จะดำรงอยู่ในระบบกุศลธรรมแล้ว ระบบนั้นจะนำเราไปเก็บซ่อนไว้ในที่ปลอดภัย และช่วยเหลือเราในการประกอบสัมมาอาชีพ ในการดูแลครอบครัวให้อยู่เย็นเป็นสุขได้ด้วย ถิ่นที่เหมาะสมนั้นมีอยู่ ซึ่งเราจำเป็นต้องประกอบเหตุหมั่นเข้าไปอยู่ในถิ่นที่เหมาะสม คือภายในกายและใจที่ดำรงอยู่กับ อันเป็นเครื่องมือที่มีอุปการะ

พระพุทธพจน์หัวใจการปฏิบัติ: กำหนดรู้ชัดในกาย เวทนา จิต และธรรม

สาระสำคัญของบทฝึกนี้มีอยู่เพียงประโยคเดียว คือ "ภิกษุทั้งหลาย เธอพึงชัดในกาย เวทนา จิต และธรรม เพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป" พระอาจารย์มีความจำเป็นต้องกล่าวประโยคนี้ทำซ้ำๆ ทุกครั้ง เพื่อให้พวกเราได้คุ้นกับถ้อยคำสำคัญนี้ เพราะเป็นถ้อยคำที่สามารถเปลี่ยนปุถุชนให้เป็นสาธุชนได้ เปลี่ยนสาธุชนให้เป็นกัลยาณชนได้ เปลี่ยนกัลยาณชนให้เป็นอริยชนได้ เพียงแค่ประโยคนี้ประโยคเดียว

"กำหนด" ก็คือหมายไว้ ระบุเจาะจง เจาะจงตำแหน่งตรงไหนของกาย ก็เข้าไปรู้ เพื่อที่จะเข้าไปรับรู้และให้รู้อยู่ตรงนั้น รู้อยู่เสมอไม่เผลอ กำหนดตรงไหนใจก็จะไปอยู่ตรงนั้น ธรรมคือสติจะเกิดขึ้นตรงนั้น เป็นดวงกลมใสสว่าง

รู้คือสติ เกิดขึ้นได้ที่เดียวคือที่ใจ

เมื่อสติตั้งขึ้น การเหนี่ยวนำพลังงานบริสุทธิ์จะเกิดขึ้น ณ ตรงนั้น ไหลผ่านในกลางใจ กลางดวงกุศลธรรมที่ชื่อว่าสติ กุศลธรรมทั้ง 84,000 พระธรรมขันธ์ หากตั้งขึ้นล้วนเหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์ที่ชื่อว่าบุญทั้งสิ้น แต่สติต้องเกิดขึ้นก่อน เพราะสติเป็นตัวระลึกได้ก่อน ระลึกได้เสร็จจึงค่อยไประลึกรู้ จะต้องการรู้ธรรมใด สติจะนำไปสู่ธรรมนั้น นำธรรมนั้นมาให้เราได้รับรู้ สติจึงเป็นธรรมที่มีอุปการะมากแก่เรา

กรรมฐานใดที่เราคุ้นเคย เมื่อสติตั้งขึ้น สติจะนำกรรมฐานนั้นมาให้เราระลึกได้ ระลึกรู้ถึงกรรมฐานนั้น แล้วเราก็รักษาให้สติได้เกาะได้อาศัยกรรมฐานนั้นไป เราจึงจำเป็นต้องเลือกกรรมฐานที่มีสัญญาณชัดเจนและต่อเนื่อง เพื่อให้สติได้เกาะได้อาศัยได้รับรู้ สติเมื่อตั้งขึ้นแล้วจะทำให้ซึ่งเป็นดวงดำๆ ตกไป เพราะลักษณะและคุณสมบัติของสติคือดวงใสสว่าง เมื่อตั้งขึ้นแล้วจะยังใจของเราให้ใสสว่างตามไปด้วย เมื่อพลังงานอันเป็นบุญไหลผ่านเข้ามาในกลางความสว่างของดวงสติ บุญญธาตุบริสุทธิ์นี้ก็จะไปขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม กันแก้ธาตุธรรมในตัวเราให้สว่างไสว ใสเย็น สะอาดบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากมิติหนึ่งไปสู่อีกมิติหนึ่ง นี่เป็นความสำคัญอย่างยิ่งที่เราจำเป็นต้องรู้และเข้าใจ ว่าการปฏิบัติธรรมนั้นจะทำให้เราหลุดพ้นเข้าไปสู่มิติใหม่ๆ ที่ละเอียดขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งจะถูกเก็บซ่อนไว้ลึกๆ อยู่ภายใน

ข้อพิสูจน์ของการปฏิบัติ: โกรธยากขึ้น กิเลสมีอิทธิพลต่อเราได้ยากขึ้น

เมื่อเราปฏิบัติธรรมแล้ว เราจะรู้สึกได้ถึงความโกรธที่ยากขึ้น แต่ก่อนใครทำให้เราขัดเคืองเล็กน้อยก็อาจจะโกรธเคือง แต่เมื่อเราปฏิบัติแล้ว ใครทำให้ขัดเคืองก็เฉยๆ ราคะมีอยู่ก็เฉยๆ โทสะมีอยู่จะมีเข้ามาก็เฉยๆ อารมณ์ที่เป็นอกุศลจะทำอะไรเราได้ยากขึ้น ในช่วงหลังจากปฏิบัติธรรมด้วยความตั้งใจ อารมณ์ที่ไม่ดีต่างๆ จะเข้ามากินใจ มาล้อมเอาเราไปตกเป็นทาสได้ยากขึ้น ไม่ง่ายเหมือนก่อน นี่เป็นข้อพิสูจน์อย่างหนึ่งว่า การปฏิบัติธรรมนั้นจะช่วยเราให้ห่างไกลจากกิเลส อารมณ์ความรู้สึกนึกคิดที่ไม่ดีจะมีอิทธิพลต่อเราได้ยาก ในขณะที่ความรู้สึกนึกคิดที่ดีๆ จะมีอิทธิพลต่อเราได้ง่ายขึ้น เพียงแค่ดวงรู้คือดวงสติตั้งขึ้น และดวงรู้นี้จำเป็นต้องมีสัญญาณที่ชัดเจนและต่อเนื่องให้สติได้เกาะได้อาศัย

เลือกกรรมฐานที่มีสัญญาณชัดเจนและต่อเนื่อง

เราจึงจำเป็นต้องมีกรรมฐานเป็นของตัวเราเอง ฝึกฝนกรรมฐานอย่างใดอย่างหนึ่งที่เราคุ้นเคย ฝึกจนกระทั่งพึ่งพาอาศัยได้ ทำให้มีให้เป็นขึ้นมา ภาวนาแปลว่าทำให้มีให้เป็น ทำภาวนาคือทำให้มันเป็นขึ้นมา มีสภาวะธรรมที่ก่อตัวขึ้นเป็นตัวเป็นตน เป็นสิ่งที่เราสามารถใช้เกาะใช้อาศัยพึ่งพาได้ พระอาจารย์จะไม่นำนั่ง แต่ชี้บอกให้เราทำกรรมฐานของเราไปเรื่อยๆ เพราะเรามีความจำเป็นต้องมีกรรมฐานของตัวเราเอง ให้เลือกกรรมฐานที่มีสัญญาณชัดเจนและต่อเนื่อง เราจะรู้ได้ถึงสัญญาณที่ชัดเจนต่อเมื่อได้นำมาลองใช้ดู เมื่อพึ่งพาอาศัยได้ เราก็มาฝึกให้มากขึ้น ก็จะพึ่งได้มากขึ้น พาเราไปสู่ความสำเร็จได้มากขึ้น

เมื่อใจเราจดจ่ออยู่กับกรรมฐาน ใจจะแนบแน่นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับกรรมฐาน สภาวธรรมจะแนบแน่นมากขึ้นเป็นเอกภาพเดียวกัน เราจะรู้เข้าใจแล้วเราจะสนุก ถ้าหากยังไม่สนุก เราจำเป็นต้องฝึกให้มีความแนบแน่น อย่างแรกคือขจัดนิวรณธรรมก่อน ได้แก่ความยินดีในกามคุณ รูป รส กลิ่น เสียง ความขัดเคืองในเรื่องต่างๆ ที่ค้างคาใจ ความฟุ้งซ่านไปในเรื่องสัพเพเหระ และความง่วง หากกรรมฐานที่เราคุ้นเคยนั้นไม่มีสัญญาณชัดเจนและต่อเนื่อง ก็ให้เราเปลี่ยนกรรมฐาน ซึ่งมีอยู่ถึง 40 วิธี ให้เราเลือกดู ต่างคนต่างทำ

นั่งรองรับกระแสธารแห่งบุญ หลุดพ้นสู่มิติที่ละเอียดกว่า

เมื่อเราได้ประกอบเหตุอันดีงามให้บังเกิดมีขึ้นแก่ตัวเรา โดยการกำหนดรู้ให้สติคือดวงรู้นี้เหนี่ยวนำพลังงานบริสุทธิ์เข้ามาขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม กันแก้ธาตุธรรมในตัวเราให้สะอาดบริสุทธิ์หลุดพ้นอย่างต่อเนื่อง เราจะถูกนำไปเก็บไว้ในมิติที่ปลอดภัยมีเพียงแค่นั้น ในมิติที่ละเอียดลึกๆ ลงไป ก็จะมีสมบัติละเอียดที่มีมูลค่ามากกว่า บุญญธาตุก็บริสุทธิ์กว่า สมบัติที่ติดมาด้วยก็มีมูลค่ามากกว่า อีกทั้งก็ละเอียดประณีตวิจิตรกว่า ผู้รู้ผู้มีอานุภาพประจำมิตินั้นก็เป็นผู้รู้กว่าและมีอานุภาพมากกว่า สามารถชี้นำช่วยเหลือเราได้ดี

การปฏิบัติธรรมนั้นดีเช่นนี้ ฐานะของเราจะเปลี่ยนไป เพราะฐานะภายในนั้นเป็นฐานะที่แท้จริง เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงฐานะภายนอก เราก็จะได้เกิดคุณประโยชน์แก่ผู้คนและสรรพสัตว์ และตัวเราด้วยไปพร้อมๆ กัน โดยอาศัย

เกื้อกูลสรรพสัตว์ด้วยเมตตาธรรม

เพียงแค่เราตั้งความปรารถนาดีให้เกิดมีขึ้นแก่ผู้คนและสรรพสัตว์ด้วยความจริงใจ ด้วยน้ำจิตน้ำใจที่ชุ่มชื่น แล้วตั้งความปรารถนาดีว่า ขอสรรพสัตว์และผู้คนทั้งหลายจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ท่านที่มีทุกข์มากก็ขอให้ทุกข์น้อย ที่มีทุกข์น้อยก็ขอให้หมดทุกข์ ที่มีสุขน้อยก็ขอให้มีสุขมาก และที่มีสุขมากแล้วก็ขอให้มีสุขมากยิ่งๆ ขึ้นไป เมื่อตั้งความปรารถนาดีแล้ว เราก็มารับรู้ถึงสภาวะแห่งความรักและความปรารถนาดีนี้ เมื่อธรรมตั้งขึ้น สภาวะภายในก็จะเปลี่ยนไปด้วยความปรารถนาดีอย่างบริสุทธิ์ใจ

หากเรายังไม่แน่ใจหรือยังรับรู้ไม่ได้ พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านแนะนำให้เราน้อมเอาดวงจิตของมารดาที่มีความรักและความปรารถนาดีต่อบุตรน้อยๆ ของตนนี้ตั้งขึ้นในใจเรา เพราะเรานึกถึงความรักของแม่ที่มีต่อลูกน้อย เราจะเข้าใจความรักที่แม่มีต่อเรา เป็นความปรารถนาดีที่เปี่ยมด้วยความจริงใจ เอาความรู้สึกเช่นนี้ตั้งขึ้นแล้วแผ่ให้แก่ชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลาย

แผ่เมตตาจากตัวเราสู่จักรวาลอนันต์

แผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมนี้ให้ครอบคลุมบ้านเรือนที่พักอาศัยของเรา เมตตาธรรมก็ส่องสว่าง ชำระมลทินคือปฏิฆะความขัดเคืองที่มีอยู่ในผู้คนสรรพสัตว์สรรพสิ่งทั้งหลาย ส่องสว่างไปทั่วทั้งดินน้ำอากาศฟ้า ต้นไม้ใบหญ้า ข้าวของเครื่องใช้ ตึกรามบ้านช่อง ภูเขา แผ่นดิน ท้องทะเล ผืนน้ำผืนทรายต่างๆ แล้วแผ่ขยายต่อเนื่องไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศ ประเทศเพื่อนบ้าน และนานาประเทศ จนกระทั่งครอบคลุมทั้งโลก ให้โลกนี้เป็นโลกแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ขอชาวโลกและสรรพสัตว์จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ทั้งภุมมเทวา อากาศเทวา ชาวสวรรค์ทุกชั้นฟ้า พรหมอรูปพรหมทั้งหลาย รวมถึงสัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า

จากนั้นแผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมนี้ไปสู่บรรยากาศของจักรวาล ครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่นับสิบนับร้อยพันหมื่นแสนล้านดวง และขยายต่อเนื่องไปสู่หมื่นโลกธาตุ แสนโกฏิจักรวาล อนันตจักรวาล ให้เมตตาธรรมของเรานี้ส่องสว่างเกื้อกูลแก่ชาวโลก สรรพสัตว์ สรรพสิ่ง และธาตุธรรมทั้งปวง แสงสว่างเมตตาธรรมก็ส่องไปสู่กลางใจของผู้คนและสรรพสัตว์ ขจัดปฏิฆะความขัดเคืองให้มลายหายสิ้น ธรรมชาติฝ่ายกุศลก็จะได้โอกาสสิงสถิตเหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์ที่ชื่อว่าบุญให้ไหลผ่านเข้ามาในกลางความสว่างของใจ บุญญธาตุที่เกิดมีขึ้นนี้ก็ขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม กันแก้ธาตุธรรมให้สว่างไสวใสสะอาดบริสุทธิ์หลุดพ้นจากมิติหนึ่งไปสู่มิติหนึ่งอย่างต่อเนื่อง

แสงเมตตาไม่มีเงา และเป็นดวงที่ค้ำจุนโลก

ท่านอธิบายว่า แสงเดือนแสงตะวันส่องสว่างยังมีเงา แต่แสงแห่งเมตตาธรรมนั้นสว่างไสวทั้งภายในและภายนอก จึงไม่มีเงา เมตตาธรรมจึงเป็นดวงสำคัญที่ใช้เกื้อกูลคุณต่อทั้งผู้คน สรรพสัตว์ สรรพสิ่ง ทำให้โลกนี้น่าอยู่ จึงอาจกล่าวได้ว่าเมตตาธรรมนั้นค้ำจุนโลก บุคคลใดที่เกื้อกูลประโยชน์แก่โลกและจักรวาล บุคคลนั้นย่อมสามารถใช้สมบัติของโลกและจักรวาลได้ ดังเช่นพระโพธิสัตว์ในกาลก่อน เมื่อท่านลงมาเกิดเป็นมนุษย์ ก็ได้ประกอบเหตุแห่งคุณงามความดี หนึ่งในนั้นคือการเจริญเมตตาธรรม ซึ่งเป็นเครื่องมือที่ใช้เกื้อกูลผู้คนและสรรพสัตว์ให้ใสสว่าง มีผลให้สมาธิตั้งมั่นได้ง่าย ท่านได้เจริญเมตตาธรรมตลอดจนสิ้นอายุขัย เกื้อกูลประโยชน์แก่ผู้คนและสรรพสัตว์เป็นอันมาก จนกระทั่งได้เข้าถึงสมาบัติ เมื่อหลับตาลาโลกจึงได้บังเกิดในพรหมโลก ถึงซึ่งฐานะแห่งความเป็นท้าวมหาพรหม เสวยสุขอันยาวนานแสนนานในพรหมโลก เมื่อกลับลงมาเกิดในโลกมนุษย์อีกวาระหนึ่ง ท่านได้ถึงซึ่งฐานะแห่งความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ สามารถใช้สมบัติของโลกและจักรวาลเกื้อกูลประโยชน์แก่ชาวโลกและสรรพสัตว์ให้อยู่เย็นเป็นสุข มีชีวิตดั่งชาวสวรรค์ ผู้คนตั้งอยู่ในธรรม มีจิตใจเอื้อเฟื้อเกื้อกูลแบ่งปันช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่มีสงครามเลย นี่เป็นผลอันเกิดจากการเกื้อกูลประโยชน์แก่โลก ทำให้ท่านสามารถเกื้อกูลประโยชน์แก่โลกอันยิ่งๆ ขึ้นไปได้อีก ดังนั้นเองให้เราหมั่นเจริญเมตตาธรรมบ่อยๆ

หยุดนิ่งในกลางพระรัตนตรัยและครูบาอาจารย์ ตั้งผังสำเร็จ

รวมใจหยุดรวมใจนิ่งในกลางเมตตาธรรมที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ส่องสว่างแผ่กว้างขวางออกไปรอบตัวไม่มีประมาณ เพราะอาศัยเมตตาธรรมนี้ เราจึงเป็นศูนย์กลางแห่งความสว่างอยู่ในกลางใจ รวมใจหยุดรวมใจนิ่งในกลางเมตตาธรรม กระแสธารแห่งบุญก็พรั่งพรูผุดผ่านอย่างต่อเนื่องเข้ามาในกลางความสว่างของเมตตาธรรม แล้วก็แผ่ขยายบุญญธาตุบริสุทธิ์นี้ให้แก่ผู้คนและสรรพสัตว์ ขอสรรพสัตว์และผู้คนจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า

รวมใจหยุดรวมใจนิ่งในกลางของพระรัตนตรัย กลางของพุทธรัตนะ กลางของธรรมรัตนะ กลางของสังฆรัตนะ เราจำเป็นต้องเข้ามาหยุดนิ่งในกลางของพระรัตนตรัย เพื่อที่เราจะได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับท่าน ความแนบแน่นระหว่างเรากับท่านจำเป็นต้องบังเกิดมีขึ้น เพียงแค่กำหนดไปก่อน ใจเป็นธาตุสำเร็จ กำหนดเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น เมื่อเราเรียนรู้ที่จะกำหนดเช่นนี้ซ้ำๆ เราจะค่อยๆ รับรู้ถึงความมีอยู่จริงของพระรัตนตรัย แล้วเราก็จะเริ่มสนิทสนมแนบแน่นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับท่าน เพราะท่านเป็นสิ่งเดียวที่เป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุดที่จะเกื้อกูลประโยชน์แก่เรา

หยุดนิ่งในกลางพุทธรัตนะอันเปี่ยมด้วยพระปัญญาธิคุณ พระบริสุทธิคุณ และพระมหากรุณาธิคุณอันไม่มีประมาณ หยุดนิ่งในกลางของธรรมรัตนะ แล้วเข้าไปแช่อิ่มรับรู้ถึงความมีอยู่จริงของธรรมรัตนะ หยุดนิ่งไปในกลางของสังฆรัตนะ แล้วหยุดนิ่งไปถึงครูบาอาจารย์ของเรา ทั้งกายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงปู่ กายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ กายธรรมสุดละเอียดของคุณยายอาจารย์ รวมถึงกายธรรมสุดละเอียดของเรา ล้วนแล้วแต่เป็นผู้มีคุณคอยดูแลช่วยเหลือเราตลอดเวลาทุกอนุวินาทีไม่เคยหยุดหย่อนเลย เมื่อเรานึกถึงท่าน เราจะปรากฏใสสว่างในกลางของท่าน ท่านจะปรากฏใสสว่างในกลางของเรา อีกทั้งเราและท่านจะปรากฏสว่างในกลางของพระนิพพาน กลางของผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน

อธิษฐานจิตตั้งผังสำเร็จและอโหสิกรรม

เมื่อเราอยู่ในกลางของพระนิพพาน ท่านจะเอาธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ดิน น้ำ ลม ไฟ อากาสธาตุ ของเรามากลั่นให้ใสสะอาด ขจัดมลทินเครื่องเศร้าหมองทั้งปวง เชื่อมสายบุญสายสมบัติให้กับเรา อีกทั้งแก้ไขกุญแจทางล่วงหน้า ให้ชีวิตของเรานี้สามารถดำเนินการเก็บเกี่ยวผลสำเร็จของชีวิตได้อย่างง่ายดาย ชีวิตไม่ควรยุ่งยากลำบาก หากดำรงอยู่กับพระรัตนตรัยอันมีพระนิพพานคอยดูแลอยู่เบื้องหลัง เราไม่ได้โดดเดี่ยวเลย เราอยู่ท่ามกลางของท่านผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน

จะได้อาศัยโอกาสอันเป็นอุดมมงคลนี้มากราบขอพรท่าน อธิษฐานจิตตั้งผังสำเร็จให้ติดไปในกลางดวงบุญอันสว่างไสวนี้ ตลอดเส้นทางการสร้างบารมีของเรา นับแต่ปัจจุบันถึงอนาคตภายภาคเบื้องหน้านับนับชาติไม่ถ้วน ให้ชีวิตของเรานี้เปี่ยมไปด้วยคู่ความสุขและ อีกทั้งความสำเร็จสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องและดีงาม ขอบุญบารมี รัศมี กำลัง ฤทธิ์ อำนาจ สิทธิเฉียบขาดของพระนิพพานทั่วธาตุทั่วธรรม อีกทั้งขอบารมีธรรมของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายอาจารย์ ขอบุญบารมีทั้งหลายเหล่านี้จงประมวลรวมกับบุญบารมีที่พวกเราทั้งหลายได้ตั้งใจสั่งสมแล้วตั้งแต่ปฐมชาตินับภพนับชาติไม่ถ้วน จนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ ให้กลั่นกาย วาจา ใจ ธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ดิน น้ำ ลม ไฟ อากาสธาตุ วิญญาณธาตุ ให้สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ให้พวกเราหลุดพ้นจากวิบัติบาปศักดิ์สิทธิ์ วิบากกรรม วิบากมาร อุปสรรคต่างๆ นานาในชีวิต ให้มลายหายสูญทั้งโลภะ โทสะ โมหะ ราคะ อวิชชา ทิฏฐิ ตัณหา อุปาทาน ให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ

ขอให้พวกเรามีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงและแทงตลอดใน ได้สำเร็จวิชา 3 วิชา 8 อภิญญา 6 ปฏิสัมภิทา 4 วิโมกข์ 8 และจรณะ 15 ครบถ้วนทุกประการ อีกทั้งให้มีสุขภาพพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ มีอายุขัยยืนยาว ได้สร้างบุญสร้างบารมีไปได้ตลอดชีวิตตลอดรอดฝั่ง ให้มีกำลังใจสูงส่งไม่สิ้นสุดในการสร้างบารมี มุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพานสู่ที่สุดแห่งธรรม จะเดินทางไปแห่งหนใดก็ขอให้ประสบแต่ความโชคดี พบแต่ความปลอดภัย เป็นที่รักของมนุษย์และเทวาทั้งหลาย มีดวงปัญญาสว่างไสวรู้แจ้งแทงตลอดในธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จะประกอบธุรกิจหน้าที่การงานใดๆ ก็ขอให้เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้า ได้ผลอัศจรรย์เกินคิดเกินคาด ให้ได้สมบัติใหญ่เป็นสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง ทันใช้สร้างมหาทานบารมีได้ไม่รู้จักหมดจักสิ้น มีแล้วก็ไม่ นำมาสร้างมหาทานบารมีอย่างเต็มกำลัง

เมื่อถึงคราวหลับตาลาโลก ก็ขอให้ได้บังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต บุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์ และเมื่อกลับลงมาสร้างบารมีในโลกมนุษย์ ก็ขอให้เกิดในครอบครัวสัมมาทิฏฐิ ครอบครัวแก้ว ครอบครัวธรรมกาย ครอบครัวตัวอย่างของโลก ครอบครัวที่อบอุ่น ให้พรั่งพร้อมบริบูรณ์ด้วยที่สุดแห่งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ บริวารสมบัติ ลาภยศสรรเสริญสุข มรรคผลนิพพานและวิชชาธรรมกาย อีกทั้งให้มีดวงบุญศักดิ์สิทธิ์ไพศาล สามารถระลึกชาติได้ตั้งแต่เกิดและเกิดพร้อมกับภายในที่ชัดใสสว่าง ได้ศึกษาวิชชาธรรมกายอย่างถูกต้องตรงตามความเป็นจริง ไปกับหลวงปู่หลวงพ่อคุณยายตั้งแต่เยาว์วัยตลอดจนสิ้นอายุขัย บาปอกุศลใดๆ ที่ได้ประพฤติผิดพลาดพลั้งเผลอมาในอดีตตั้งแต่ปฐมชาตินับภพนับชาติไม่ถ้วน ขอให้บาปอกุศลทั้งหลายเหล่านั้นจงตามไม่ทัน อย่าได้มีโอกาสส่งผล ให้เป็นตลอดไป บาปใหม่จงอย่าได้กระทำทั้งกาย วาจา ใจ บุญกุศลใดที่ได้ตั้งใจสั่งสมไว้ดีแล้วทั้งหมดทั้งสิ้น จงประมวลรวมกันเข้าส่งผลศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพเป็นอัศจรรย์ และส่งผลตลอดต่อเนื่องนับแต่บัดนี้ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม

บทสวดปิดท้าย

พระอาจารย์นำกล่าวคำบูชาพระรัตนตรัยปิดท้ายการนั่งสมาธิว่า สัพเพพุทธา ปะภะทา ปัจเจกานัญจะยัง พลัง อรหันตานัญจะ เตชะนะรักขัง พันธิ สัพพะโส สัพพะพุทธานุภาเวนะ สัพพะธัมมานุภาเวนะ สัพพะสังฆานุภาเวนะ สัทธาโสตถีภะวันตุเต

Practicing Dhamma: As Necessary as Food, as Medicine

Phra Ajarn Suraphong opened the sitting by explaining that practicing is necessary and essential for every life. It is like food, like medicine that cures illness, like wealth and money, like the path that brings wealth and money, the path to a good and comfortable living, the path to strong health, the path to , success, and the fulfillment of one's wishes. Being all of this, how could it not be called essential? To practice Dhamma is to dwell within system. We must depend on this wholesome system, because people who do not know this natural system are wrongly led by and the neutral natures into doing things that bring them no benefit at all -- and worse, bring them harm, if that system happens to be the unwholesome one. It creates a great deal of suffering and danger, and we cannot reach happiness and prosperity through it. So we need to learn and understand the wholesome system, and practice in a way that accords with it.

Knowing Right From Wrong Still Doesn't Save You -- Only the Wholesome System Can Tuck You Away Somewhere Safe

The Fully Enlightened Buddha taught about the importance of this natural system: even if we already know everything about right and wrong, we still cannot escape the unwholesome nature's pressure and coercion to act wrongly -- even knowing it is wrong, we still find ourselves forced to do it. That is why we must be mindful and train ourselves to dwell within the wholesome system, to become pure and free from the defilements that cloud the heart, entering ever subtler dimensions. The farther we get from what is defiled, the more we get tucked away, protected, cared for, and looked after by the wholesome system.

He stressed: simply knowing what is good and what is bad does not save us, because that alone is not what the wholesome system uses to carry us off and hide us somewhere safe. It is dwelling within the wholesome system itself that causes the wholesome system to carry us off and tuck us away in a safe place -- this is the very heart of the matter. Otherwise, we may know good, we may know bad, and still end up walking straight into the traps that the defilements have laid for us, because we haven't let the wholesome system's own hands carry us clear of them. But if we train ourselves to dwell within the wholesome system, that system will take us and tuck us away somewhere safe, and will also help us in our right livelihood and in caring for our family so that it lives in comfort and peace. Such a suitable dwelling place does exist, and we need to keep doing what brings us there -- namely, dwelling within body and mind together with , a truly supportive tool.

The Buddha's Core Teaching: Determine to Know Clearly Body, Feeling, Mind, and Dhamma

The essence of this practice lies in a single sentence: "Monks, you should determine to know clearly the body, feelings, mind, and mental objects, in order to eliminate covetousness and grief regarding the world." Phra Ajarn must repeat this sentence again and again every time, so that we become familiar with these essential words -- words that can turn an ordinary person into a virtuous one, a virtuous person into a good and admirable one, and a good and admirable person into a noble one. All from this one single sentence.

To "determine" means to mark, to specify, to pinpoint. Wherever in the body we pinpoint, we go there to know it, to be aware of it, staying aware there continuously without lapsing. Wherever we determine, the heart goes there; the quality of mindfulness () arises exactly there, appearing as a clear, round, radiant sphere.

Knowing Is Mindfulness, and It Can Arise in Only One Place -- the Heart

Once mindfulness is established, the induction of pure energy happens right there, flowing through the center of the heart, the center of the wholesome sphere called sati. All 84,000 sections of the wholesome Dhamma, once established, draw in that pure energy called merit -- but sati must arise first, because sati is what remembers first; only after remembering does knowing follow. Whatever Dhamma we wish to know, sati leads us to it and brings it for us to perceive. Sati is therefore a quality of great support to us.

Whatever meditation object we are familiar with, once sati is established, it brings that object to us, letting us recall and know it, and we maintain our hold so that sati can anchor and rest upon it. We must therefore choose a meditation object with a clear and continuous signal, so sati can anchor, rest, and perceive. Once sati is established, it causes -- a dark sphere -- to fall away, because the nature and quality of sati is a bright, clear sphere; once established, it makes our heart bright and clear as well. As the energy of merit flows in through the brightness of that sphere of sati, this pure merit-element drives the wholesome system to refine the elements of Dhamma within us, making them radiant, cool, clean, and pure, freeing us from one dimension into another. This is something of great importance we need to know and understand -- that the practice of Dhamma releases us into ever newer, subtler dimensions, tucked away deeper and deeper within.

The Proof of Practice: Anger Becomes Harder to Provoke, Defilements Lose Their Grip

Once we practice, we begin to notice that anger becomes harder to provoke. Before, if someone irritated us even slightly, we might have grown angry; but after practicing, when someone irritates us, we simply stay calm. Lust may be present, and we stay calm; hatred may arise, and we stay calm. Unwholesome states of mind find it harder to do anything to us. In the period following sincere, dedicated practice, negative emotions find it harder to eat away at our heart, to surround and enslave us completely -- it is no longer so easy. This is one proof that practicing Dhamma helps keep us far from defilement. Negative feelings and thoughts find it hard to influence us, while good, wholesome feelings and thoughts can influence us easily. All this comes from simply establishing the sphere of knowing -- sati -- which needs a clear and continuous signal for it to anchor upon.

Choosing a Meditation Object With a Clear, Continuous Signal

We each need our own meditation object, one we train in and grow familiar with until we can rely on it, until it becomes something we truly have, truly are. "Bhavana" means to make something come into being, to develop it into reality -- we practice na to bring a state of Dhamma into being, something solid we can hold onto, lean on, and depend upon. Phra Ajarn does not lead this sitting session by session; he only points the way, and we carry on with our own meditation object, because each of us needs to have our own. Choose one with a clear and continuous signal -- we only discover how clear it truly is once we have tried using it. Once we can rely on it, we train further, and the more we train, the more we can rely on it, and the further it carries us toward success.

As our heart focuses on the meditation object, the heart becomes tightly bound, becoming one with it; the state of Dhamma becomes ever more tightly unified. We come to understand it, and we come to enjoy it. If we are not yet enjoying it, we need to train ourselves toward that closeness -- first by clearing away : delight in sensual pleasures of form, taste, smell, and sound; irritation over unresolved matters; restless wandering through idle thoughts; and drowsiness. If the meditation object we are used to has no clear or continuous signal, we should switch objects -- there are as many as forty methods to choose from, each person working with what suits them.

Sitting to Receive the Stream of Merit, Freed Into Ever Subtler Dimensions

As we bring about this wholesome cause within ourselves, by determining to know so that the sphere of sati draws in pure energy to continuously drive the wholesome system, refining the elements of Dhamma within us into and liberation, we are carried and tucked away into a safe dimension -- that alone is what happens. In dimensions that go deeper and subtler still, there are subtle treasures of even greater value; the merit-element there is purer still; the treasures that come with it carry even greater worth; the life-plan set there is even finer and more exquisite; and the knowing beings of authority in that dimension are wiser and more capable, better able to guide and help us.

Practicing Dhamma is good in exactly this way -- our status changes, because our inner status is our true status, the very thing that transforms our outer status. We come to bring benefit to people and beings, and to ourselves as well, all at once, by means of .

Benefiting All Beings Through Loving-Kindness

All it takes is genuinely wishing well for people and beings, with sincere and warm-hearted goodwill, setting the wish: may all beings and all people be free from suffering and share happiness everywhere; for those who suffer much, may their suffering lessen; for those who suffer little, may it end entirely; for those with little happiness, may it grow; and for those already abundant in happiness, may it grow further still. Once we set this wish for goodness, we come to feel this state of love and goodwill. Once loving-kindness (metta) is established, our inner state changes along with it, filled with pure, sincere goodwill.

If we are not yet certain we can feel it, our late revered teacher advised us to draw upon the heart of a mother -- full of love and goodwill toward her own small child -- and let that quality of mind arise in our heart. Because we think of a mother's love for her child, we come to understand the love she has for us too; it is a goodwill brimming with sincerity. We take up this feeling and extend it to all the people and beings of the world.

Radiating Loving-Kindness From Ourselves to the Boundless Universe

We extend this heart, brimming with loving-kindness, to encompass our home and dwelling; loving-kindness shines forth, cleansing the defilement of resentment and irritation present in people, beings, and things. It shines across the earth, water, air, and sky, the trees and grass, our belongings, buildings and houses, mountains, land, oceans, and every stretch of water and sand, and then extends onward across the whole village, the sub-district, the district, the province, the country, neighboring countries, and all nations, until it encompasses the entire world -- making this world a crystal world, bright, cool, clean, and pure. May the people of the world and all beings be free from suffering and share happiness everywhere -- earthbound devas, sky-dwelling devas, celestial beings of every heavenly realm, the formless Brahma gods, as well as beings in hell, hungry ghosts, and animals -- may all beings be free from suffering and share happiness everywhere.

We then extend this loving heart out to the atmosphere of the cosmos, encompassing tens, hundreds, thousands, millions of stars, extending onward to the ten thousand world-systems, the hundred thousand koti of universes, the infinite universe -- letting our loving-kindness shine and benefit the world, all beings, all things, and every element of Dhamma. That light of loving-kindness shines into the very center of the hearts of people and beings, dissolving away the defilement of irritation entirely. The wholesome nature then gets the chance to take its seat and draw in the pure energy called merit to flow into the brightness of the heart; this merit-element drives the wholesome system to refine the elements of Dhamma, making them radiant, clean, and pure, freeing us continuously from one dimension into another.

Loving-Kindness Casts No Shadow, and Sustains the World

He explained that moonlight and sunlight, however they shine, still cast a shadow -- but the light of loving-kindness shines both inward and outward at once, and so casts no shadow at all. Loving-kindness is therefore a vital sphere used to benefit people, beings, and things, making this world worth living in; one might say that loving-kindness itself sustains the world. Whoever benefits the world and the cosmos can, in turn, make use of the treasures of the world and cosmos -- just as the Bodhisatta did in ages past. When he was born as a human being, he performed many wholesome deeds, one of which was cultivating loving-kindness -- a tool that benefits people and beings, making them bright and clear, and helping concentration settle easily. He cultivated loving-kindness continuously until the end of his life, benefiting a great many people and beings, until he attained the absorptions (jhana). When he closed his eyes and left the world, he was reborn in the Brahma realm, reaching the status of the Great Brahma, enjoying happiness there for an immensely long time. When he returned once more to the human world, he attained the status of a Universal Monarch, able to use the treasures of the world and the cosmos to benefit the people of the world, letting them live in comfort and peace, with lives like those of heavenly beings -- people upheld moral , their hearts generous and helpful toward one another, and there was no war at all. This is the fruit of benefiting the world; it enabled him to go on benefiting the world even more greatly still. So let us cultivate loving-kindness often.

Resting in the Triple Gem and Our Teachers, Setting Our Aspiration

We gather our hearts to stillness within this bright, cool, clean, and pure loving-kindness, shining and spreading boundlessly around us. Because of this loving-kindness, we ourselves become a center of brightness within our own heart. We gather our hearts to stillness within loving-kindness, and the stream of merit pours in continuously into the brightness of that loving-kindness; we then extend this pure merit-element to benefit people and beings, wishing that all beings and people be free from suffering and share happiness everywhere.

We gather our hearts to stillness within the Triple Gem -- within the Buddha Jewel, the Dhamma Jewel, the Sangha Jewel. We need to come rest within the Triple Gem so that we may become one with them; this closeness between us and them must be brought into being. We simply determine it first -- the heart is a wish-fulfilling element; whatever we determine, so it becomes. As we learn to determine this again and again, we gradually come to perceive the true existence of the Triple Gem, and we begin to grow close, intimate, and unified with them, because they are the one true, supreme refuge that can benefit us.

We rest within the Buddha Jewel, brimming with boundless wisdom, purity, and great compassion. We rest within the Dhamma Jewel, immersing ourselves in the true existence of the Dhamma Jewel. We rest within the Sangha Jewel, and then rest within our teachers -- the utterly refined Dhamma body of our late revered teacher Luang Pu, the utterly refined Dhamma body of Luang Phor, the utterly refined Dhamma body of Khun Yai, along with our own utterly refined Dhamma body -- all of them beings of great merit who care for and help us every single moment without ever pausing. As we bring them to mind, we appear bright and clear within them, and they appear bright and clear within us; both we and they appear luminous within Nibbana, within the boundless, countless knowing beings of authority.

Setting the Aspiration and Asking Forgiveness for Past Wrongs

While we abide within Nibbana, they take our elements of Dhamma -- seeing, remembering, thinking, knowing, the elements of earth, water, wind, fire, space, and consciousness -- and refine them to be clear and clean, clearing away every defilement, connecting us to the stream of merit and treasure, and adjusting the key to our path ahead, so that our life may harvest its successes with ease. Life need not be difficult if we dwell with the Triple Gem, with Nibbana watching over us from behind; we are never alone -- we live amid these boundless, countless knowing beings of authority.

We take this auspicious occasion to pay respect and ask for their blessing, setting our aspiration and life-plan into the center of this radiant sphere of merit, along our entire path of building perfections, from the present into the boundless future through countless lifetimes, so that our life may be filled with wisdom, happiness, and purity, together with the fulfillment of every rightful and wholesome wish. We ask for the merit, radiance, power, might, and unequivocal authority of Nibbana throughout all elements and all Dhamma, together with the blessing of our revered teachers, Luang Pu, Luang Phor, and Khun Yai. May all this merit combine with the merit we ourselves have sincerely accumulated since our very first existence, through countless lifetimes, up to this present moment, refining our body, speech, mind, and elements of Dhamma -- seeing, remembering, thinking, knowing, earth, water, wind, fire, space, and consciousness -- making them bright, cool, clean, and pure. May we be freed from sacred misfortune, from karmic results, from Mara's obstruction, and from every obstacle in life; may greed, hatred, delusion, lust, ignorance, wrong view, craving, and clinging dissolve entirely, leaving no trace.

May we gain the eye that sees the Dhamma, reaching and penetrating the knowledge of the Dhammakaya, achieving the three knowledges, the eight knowledges, the six higher powers, the four kinds of analytical , the eight liberations, and the fifteen conducts, complete in every respect. May we also have strong and complete health, a long lifespan, and the ability to accumulate merit and perfections throughout our entire life, safely to the very end, with an unceasing, elevated spirit in building perfections, heading straight along the path to Nibbana. Wherever we travel, may we meet only good fortune and safety, may we be loved by both humans and devas, may we possess bright wisdom that penetrates the Dhamma of the Fully Enlightened Buddha, and whatever work we undertake, may it flourish and yield results beyond what we could imagine, gaining treasures as vast as those of a Universal Monarch -- inexhaustible, always sufficient, used to build great generosity endlessly, given freely without .

When the time comes to close our eyes and leave this world, may we be reborn in the Tusita heaven, in the special merit sphere reserved for great Bodhisattas, and when we return to build perfections in the human world, may we be born into a family of right view, a crystal family, a Dhammakaya family, a model family for the world, a warm family, complete with the utmost treasures of form, wealth, virtue, retinue, gain, honor, praise and happiness, the paths and fruits of liberation, and the knowledge of the Dhammakaya. May we have a vast and sacred sphere of merit, able to recall our past lives from birth, born together with a clear and radiant inner Dhammakaya, able to study the knowledge of the Dhammakaya correctly and faithfully with Luang Pu, Luang Phor, and Khun Yai from childhood until the end of our life. Whatever unwholesome deed we may have committed by mistake in the past, through countless lifetimes, may that unwholesome karma be unable to catch up with us, and may it become forgiven karma forever; may we commit no new unwholesome deed through body, speech, or mind. May all the merit we have sincerely accumulated combine together and yield its sacred, wondrous result, continuously from this moment onward, until the very end of Dhamma.

Closing Chant

Phra Ajarn Suraphong closed the sitting by leading the chant of homage to the Triple Gem: Sabbe Buddha balappatta, paccekana nca yam balam, arahantananca tejena, rakkham bandhami sabbaso. Sabba-Buddhanubhavena, sabba-Dhammanubhavena, sabba-Sanghanubhavena, sadda-sotthi bhavantu te.