คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

นับชั่วโมงที่ผ่านไป: เริ่มต้นดำรงอยู่กับพระรัตนตรัยใหม่ทุกเช้าCounting the Hours: Starting Fresh With the Triple Gem Every Morning

วันจันทร์ที่ 8 กรกฎาคม 2567Monday, 8 July 2024อ่าน ~22 นาที~12 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์สุรพงค์ชวนทบทวนว่า ตลอดวันที่ผ่านมาเราดำรงอยู่กับพระรัตนตรัยหรือระบบกุศลธรรมหรือไม่ พร้อมสอนให้นับดูว่าผ่านไปแล้วกี่ชั่วโมงนับจากครั้งสุดท้ายที่เราหลอมรวมใจกับพระรัตนตรัยเป็นหนึ่งเดียว หากยังไม่ได้ทำ ก็ให้เริ่มต้นใหม่ทุกเช้า ฝึกไปเรื่อยๆ จนกว่าจะดำรงอยู่กับท่านได้อย่างต่อเนื่อง ก่อนนำเข้าสู่การนั่งสมาธิเต็มรูปแบบPhra Ajarn Suraphong invites a daily accounting: have we dwelt with the Triple Gem and the wholesome system, or have we drifted into neutral or unwholesome ways of living? He teaches us to count roughly how many hours have passed since we last unified with the Triple Gem, and if we haven't yet, to start over fresh each morning — practicing again and again until the unity becomes continuous — before leading the full sitting practice.

ทบทวนการดำรงชีวิต: เราอยู่กับพระรัตนตรัยหรือไม่

พระอาจารย์สุรพงค์เปิดกัณฑ์เทศน์ด้วยการชวนทบทวนว่า ตลอดทั้งวันที่เราใช้เวลาประกอบสัมมาอาชีพนั้น ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา เราได้ปฏิบัติหรือเปล่า ดำรงอยู่กับพระรัตนตรัยหรือเปล่า ดำรงอยู่กับพระนิพพานหรือเปล่า ดำรงอยู่กับระบบธรรมหรือไม่ ตรงนี้แหละคือสิ่งสำคัญที่ทำให้ชีวิตของเราประสบความสำเร็จสมปรารถนาหรือไม่ หากเราดำรงอยู่ในระบบกุศลธรรม อยู่กับพระรัตนตรัย อยู่กับพระนิพพาน เราก็จะมีฉากหลังที่ดีคอยคุ้มครองดูแลช่วยเหลือแก้ไขอุปสรรคปัญหาต่างๆ ให้กับเรา

นับชั่วโมงที่ผ่านไป: เริ่มต้นใหม่ทุกเช้า

ท่านสอนให้เรานับดูว่า นับตั้งแต่ช่วงหัวค่ำของเมื่อวานจนถึงขณะนี้ ผ่านไปแล้วประมาณ 13 ชั่วโมง หากในช่วงเวลานี้เรายังไม่ได้หลอมรวมเรากับพระรัตนตรัยให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเลย แม้จะยังมืดๆ คลุมๆ ค่ำๆ อยู่ก็ตาม เมื่อรุ่งเช้าขึ้นมาก็ให้เอาใหม่ เริ่มต้นใหม่ ทำอย่างนี้เรื่อยไปทุกวัน จนกว่าเราจะสามารถดำรงอยู่กับท่านได้อย่างต่อเนื่อง เราจำเป็นต้องรู้ว่าที่ผ่านมาเราดำรงชีวิตผิดพลาดตรงไหน ผิดพลาดตรงที่เราไปอยู่กับระบบของอัพยากตะและระบบของ เราจำเป็นต้องเข้าใจว่ามันผิดพลาดตรงไหน จึงทำให้ชีวิตของเรานั้นแกร่นๆ ไปไหนไม่ได้สักเท่าไหร่นัก ทำไมความอัศจรรย์ใดๆ จึงไม่เกิดขึ้นเลย ทั้งที่เราก็ไปวัดไปวานั่งบ้างอะไรบ้าง

เราจะประสบความอัศจรรย์ก็ต่อเมื่อเราดำรงอยู่ในระบบกุศลธรรม ณ ขณะนั้น หากขณะนั้นเราดำรงอยู่ในระบบของอกุศลธรรม เราจะหวังอะไร หากขณะนั้นเราดำรงอยู่ในระบบอัพยากตธรรม แล้วเราจะหวังความอัศจรรย์จากอะไร คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว เพียงแต่เราไม่คุ้นกับการดำรงอยู่กับระบบกุศลธรรม เราคุ้นกับการดำรงอยู่กับระบบอัพยากตธรรม กินเล่นเที่ยวไปเรื่อย และคุ้นกับระบบอกุศลธรรม ราคะโทสะโมหะโลภะ แต่ไม่คุ้นกับระบบกุศลธรรม จึงต้องมาฝึกให้คุ้น

ปรับพื้นใจให้ผ่อนคลายก่อนบริกรรมภาวนา

ท่านให้เราหลับตารวมใจอยู่ภายใน ปิดเปลือกตาพอเพียงแค่ขนตาชนกันเบาๆ ตามที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านสอน แล้วกำหนด สัมมาอะระหัง ดำรงอยู่กับบริกรรมภาวนาอย่างต่อเนื่อง ให้สังเกตว่าเราเร่งหรือเปล่า กดดันไหม ถ้ากดดันและเร่ง แสดงว่าอกุศลเป็นเจ้าเรือน มีผู้บงการอยู่เบื้องหลังบีบคั้นกดดัน ให้เรารู้เลย

ให้เรากำหนดพื้นใจที่เป็นกุศล เช่น ผ่อนคลาย ปลอดโปร่ง โล่งๆ ว่างๆ เบาสบาย กำหนดซ้ำๆ ดวงผ่อนคลายก็จะตั้งขึ้น แล้วปล่อยกระแสแห่งความผ่อนคลายออกมาสู่ใจเรา ใจเป็นเครื่องรู้ของเรา เมื่อธรรมปรากฏขึ้นที่ใจ ธรรมนั้นก็จะปลดปล่อยคุณสมบัติของตนออกมา กำหนดผ่อนคลาย ปลอดโปร่ง โล่งๆ ว่างๆ เบาสบาย ใสๆ เย็นๆ สะอาดบริสุทธิ์ ซ้ำๆ พื้นใจที่รีบเร่งกดดันก็จะหายไป กลายเป็นสภาวะแห่งกุศลธรรม เมื่อพื้นใจดีงามแล้ว การกำหนดสัมมาอะระหังก็จะง่ายขึ้น ใจเยือกเย็นแช่มชื่นขึ้นกว่าเดิม

กำหนดรู้ทีละคำ: เหตุที่ต้องจดจ่อไม่ให้ใจลอย

ท่านสอนว่าสิ่งที่เราต้องการคือให้ดวงรู้ตั้งขึ้น รู้ว่าเรากำลังรู้อยู่กับการบริกรรมสัมมาอะระหัง เราจึงต้องไปทีละคำทีละคำด้วยใจที่ใส่ใจจดจ่อ อย่าให้ใจลอย เพราะถ้าใจลอย การกำหนดดวงรู้ก็ไม่อาจตั้งขึ้นได้ ดวงรู้เมื่อตั้งขึ้นแล้วก็จะเหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์เข้ามา แต่ถ้าใจลอยก็ไม่สามารถเหนี่ยวนำพลังงานบริสุทธิ์ได้เลย เราจึงต้องรู้ว่าเรารู้อะไรอยู่ รู้อยู่กับคำบริกรรมภาวนาสัมมาอะระหัง ทำไปเรื่อยๆ โดยไม่รีบไม่เร่งไม่กดดันใดๆ ทั้งสิ้น

ท่านอธิบายเพิ่มว่า จิตคือการกำหนดตามที่เราต้องการ ส่วนคืออารมณ์ของพื้นใจ อารมณ์ของกรรมฐานก็ได้ ของพื้นใจก็ได้ พื้นใจที่ผ่อนคลายเบาสบายนี้ก็เป็นอารมณ์ของจิต เมื่ออารมณ์อันเป็นกุศลตั้งขึ้น สัมมาอะระหังก็เป็นส่วนที่จิตปรุงแต่งขึ้นด้วยใจที่ผ่อนคลายเบาสบาย

รูปกับนามเป็นของคู่กัน: ทำไมเอ่ยนามแล้วองค์พระจึงปรากฏ

ท่านสอนว่าทุกๆ คำที่เราเอ่ยนาม สภาวะรูปย่อมปรากฏขึ้น เพราะรูปกับนามเป็นของคู่กัน ในช่วงแรกเราใส่ใจเฉพาะนามสภาวะก่อน เพื่อให้ดวงรู้ตั้งขึ้นได้ก่อน เพราะเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายกว่ารูปสภาวะ เมื่อคุ้นแล้วจึงมากำหนดรูปสภาวะที่ยากขึ้นอีกนิด นามคือชื่อที่เรียกตามคุณสมบัติ "สัมมาอะระหัง" เป็นคุณสมบัติของกายธรรมอรหัตละเอียด คือผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ไกลจากกิเลสเครื่องเศร้าหมอง เมื่อเราเอ่ยนามท่าน ท่านย่อมปรากฏขึ้น เพราะรูปรองรับนาม รองรับคุณสมบัติ เหมือนน้ำตาลรองรับความหวานของน้ำตาล น้ำผึ้งก็รองรับความหวานของน้ำผึ้งที่มีรสชาติแตกต่างกัน เมื่อเราเอ่ยนามสัมมาอะระหัง กายธรรมละเอียดย่อมปรากฏขึ้นพร้อมกับคุณสมบัติ คือพระปัญญาธิคุณ พระบริสุทธิคุณ และพระมหากรุณาธิคุณอันเป็นคุณสมบัติเฉพาะตัวของท่าน แม้ว่าเราจะมืดๆ คลุมๆ ค่ำๆ อยู่ก็ตาม เราสามารถรับรู้ได้ถึงที่ปรากฏขึ้น หรือหากยังไม่เห็น ก็ให้สวมความรู้สึกว่าเราเป็นองค์พระ องค์พระเป็นตัวเรา

องค์พระซ้อนขยายเป็นหนึ่งเดียวกับตัวเรา

เมื่อเราเอ่ยนามท่าน ท่านปรากฏขึ้นในกลางตัวกลางใจเรา แล้วขยายซ้อนสถิตเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับกายเรา พระองค์แล้วพระองค์เล่า ให้ทั้งเนื้อทั้งตัวเราล้วนเป็นองค์แก้วที่ใสแวววาวสว่างไสวละเอียดอ่อนนุ่มนวลละมุนละไม ตั้งแต่ศีรษะเราก็เป็นแก้วใสสะอาดบริสุทธิ์ของพระธรรมกายแก้ว หน้าผาก ดวงตา (พระเนตร) หลับตาพริ้มๆ มีพระพักตร์ที่แย้มละไม เปี่ยมด้วยพระอันไม่มีประมาณ แก้ม ปาก จมูก ลำคอ บ่า ไหล่ แขนถึงปลายนิ้ว หน้าอก ท้อง ท้องน้อย หลัง สะโพก ต้นขา หัวเข่า แข้ง น่อง ฝ่าเท้า หลังเท้า ล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่ใสแวววาวสว่างไสวละเอียดอ่อนนุ่มนวลละมุนละไม ใสๆ เย็นๆ สะอาดบริสุทธิ์ เราเป็นองค์พระ องค์พระเป็นตัวเรา

พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านกล่าวเสมอว่า การเข้าถึงพระธรรมกายจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ยากเพราะไม่รู้ไม่เข้าใจ แต่ถ้ารู้และเข้าใจก็จะง่าย เพราะการเข้าถึงพระธรรมกายนั้นมีตั้งแต่ 1% ถึง 100% พระธรรมกายมีอยู่แล้วในตัวเรา ไม่ใช่เราต้องสร้างขึ้นมา และท่านก็พร้อมจะหลอมรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเราตลอดเวลา ใจเราเป็นธาตุสำเร็จ กำหนดเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น

สวมความรู้สึกเป็นองค์พระ: อุปมานักแสดงกับ 89 ดวงจิต

ท่านสอนว่าเมื่อเรากำหนดถึงองค์พระ องค์พระปรากฏขึ้นแล้วเมื่อเราหลอมรวมเรากับองค์พระเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แม้องค์พระที่เรากำหนดขึ้นมานั้นเรากำหนดตามที่เรานึกได้ระลึกได้จากสิ่งที่เคยเห็น ยังเป็นเหมือนนิมิตอยู่ก็ตาม กายธรรมท่านก็จะขยายซ้อนให้นิมิตของเรานั้นชัดเจนขึ้น หลอมรวมกับนิมิตของเราก็คือหลอมรวมกับใจเราที่เรากำหนดขึ้นนั่นเอง

ท่านเปรียบเทียบว่าเหมือนนักแสดงที่สวมความรู้สึกว่าเป็นสิ่งใด เมื่อสวมความรู้สึกเป็นสิ่งนั้น กายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต ธรรมในธรรมของสิ่งนั้นก็จะปรากฏขึ้น เพราะดวงจิตมีตั้ง 89 ดวง เรากำหนดดวงไหน ดวงนั้นก็สิงซ้อนเข้ามาสถิต ทั้งจิตและเจตสิกก็ตามมาด้วย เจตสิกคืออารมณ์ของจิต เมื่อสิ่งนั้นปรากฏขึ้น ความรู้สึกนึกคิดของสิ่งนั้นก็จะปรากฏขึ้นตามมา เราก็เช่นกัน เพียงแค่เราสวมความรู้สึกว่าเป็นองค์พระ กายธรรมก็ปรากฏขึ้น เวทนาในเวทนา จิตในจิต ธรรมในธรรมของท่านก็จะปรากฏขึ้นในกลางใจเรา เมื่อท่านมา ท่านมาทั้งกายใจจิตวิญญาณ ซ้อนลงมาทั้งพระปัญญาธิคุณ พระบริสุทธิคุณ และพระมหากรุณาธิคุณของท่านก็ไหลผ่านมาสู่ตัวเรา

หลอมรวมกายใจเป็นเอกภาพเดียวกัน

เมื่อเราหลอมรวมเรากับท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกันทั้งกายแล้ว เราก็หลอมรวมใจเราให้เป็นเอกภาพเดียวกับใจท่าน โดยการกำหนดหยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง ท่านทำอย่างไรเราก็ทำอย่างนั้น ท่านรวมใจหยุดรวมใจนิ่ง เราก็รวมใจหยุดรวมใจนิ่งตามท่าน กำหนดหยุดนิ่งในกลางตัวกลางองค์พระของเรา เพียงแค่นี้เอง เราก็ได้บรรลุถึงเป้าหมายแห่งการเกิดมาบนโลกมนุษย์แล้ว เพราะเป้าหมายสำคัญที่สุดของการเกิดมาเป็นมนุษย์คือการเข้าถึงและหลอมรวมกับพระรัตนตรัยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แม้จะในระดับ 1% 2% 3% หรือ 5% 10% ก็ตาม เป็นจุดเริ่มต้นที่จะพัฒนาให้ดียิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ ขอเพียงเราได้เริ่มต้น ไม่ต้องรอถึงอนาคต เราสามารถเข้าถึงได้ ณ บัดนี้ ณ ปัจจุบัน

เชื่อมกับพระนิพพาน: ผู้รู้ผู้มีอานุภาพจะแก้ไขให้เราหมด

เมื่อเรารวมใจหยุดรวมใจนิ่งในกลางของกลาง กลางองค์พระ ก็จะเชื่อมกับพระนิพพาน พระรัตนตรัยปรากฏสว่างไสวในกลางตัวเรา เราก็สว่างไสวไปทั้งเนื้อทั้งตัว พระนิพพานลงซ้อนในกลางตัวเรา เราจะปรากฏสว่างในกลางของพระนิพพาน กลางของผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน เราปรากฏสว่างในกลางท่าน ท่านปรากฏใสสว่างในกลางตัวเรา แล้วท่านก็จะเอาธาตุเห็นจำคิดรู้ ดินน้ำลมไฟ อากาศธาตุ ของเรามากลั่นให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ ทุกครั้งที่เราระลึกถึงท่าน ที่เราดำรงอยู่กับระบบกุศลธรรม ดำรงอยู่กับพระรัตนตรัย ท่านก็จะขจัดทุกข์โศกโรคภัยปัญหาอุปสรรคต่างๆ ให้กับเรา เชื่อมสายบุญสายสมบัติให้กับเราด้วย

ท่านทำให้เราหมดทุกอย่าง การแก้ไขช่วยเหลือหลอมรวมเป็นเอกภาพเดียวกัน จนกระทั่งเราเข้าถึงท่าน ท่านดำรงอยู่ในกลางของเรา เพราะท่านมีความปรารถนาอยู่แล้วที่จะหลอมรวมเรากับท่านเป็นเอกภาพเดียวกัน เพื่อที่ท่านจะสามารถช่วยเราได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงสุด จะทำอย่างนั้นได้ก็ต่อเมื่อเรากับท่านหลอมรวมเป็นเอกภาพเดียวกันเท่านั้น ใจเราจะไม่ห่างจากท่านเลย

หากว่างเว้นจากท่าน อัพยากตะและอกุศลจะเข้าสิง

ท่านเตือนว่าเราจำเป็นต้องดำรงอยู่กับท่านในทุกๆ กิจกรรม ว่างเว้นไม่ได้เลย เมื่อไหร่ที่เราว่างเว้นห่างใจเรา ไม่มีท่าน นั่นหมายถึงเข้าสิง หรืออกุศลเข้าสิง เมื่อเข้าสิงแล้วก็จะบังคับบงการให้เราทำในสิ่งที่ไม่เกิดคุณเกิดประโยชน์ ซ้ำยังเกิดโทษทุกข์ภัยต่างๆ เราจึงจำเป็นต้องฝึกฝนที่จะดำรงอยู่กับท่านตลอดเวลา วันนี้ได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้นไปก่อน ไม่เป็นไร เช้าสายบ่ายเย็นค่ำ แต่ละช่วงได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้นไปก่อน ท่านจะปรับปรุงให้ดีขึ้นเอง แต่เราต้องร่วมมือกับท่าน ทำความเข้าใจแล้วทำให้สอดคล้อง

กระแสธารแห่งบุญยิ่งเข้าถึงลึกยิ่งประณีต

แม้จะในระดับ 1% 2% 5% 10% ก็ตาม แม้มืดๆ คลุมๆ ค่ำๆ ก็ไม่เป็นไร กระแสธารแห่งบุญก็ยังคงพรั่งพรูผุดผ่านเมื่อเราหลอมรวมกับท่าน แต่คุณภาพจะไม่เหมือนกัน ยิ่งเราเข้าถึงมิติภายในที่ละเอียดเป็นชั้นๆ ไป คุณภาพของพลังงานบริสุทธิ์ที่ชื่อว่าบุญก็จะยิ่งละเอียดประณีตมากขึ้น ใสมากขึ้น สว่างมากขึ้น บริสุทธิ์มากขึ้น ศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น สมบัติละเอียดที่ติดมาในกลางดวงบุญก็จะยิ่งประณีตมีมูลค่ามากขึ้นตามไปด้วย เมื่อเราทำสำเร็จ อันประณีตย่อมปรากฏมีขึ้นแก่เรา วันนี้เราพัฒนาได้แค่ไหน เราก็จะเข้าถึงความละเอียดของบุญได้มากแค่นั้น พรุ่งนี้ก็จะละเอียดมากกว่าวันนี้ ชีวิตเราจะค่อยๆ พบความอัศจรรย์ที่มากขึ้น การหาเงินหาทองก็จะง่ายขึ้นเรื่อยๆ จนน่าอัศจรรย์

อุทิศส่วนบุญแด่บรรพบุรุษและคู่กรรมคู่เวร

ในขณะที่พลังงานอันบริสุทธิ์พรั่งพรูผุดผ่านต่อเนื่องนี้เอง ให้เราได้อุทิศส่วนแห่งบุญนี้ให้กับบรรพบุรุษของเรา ให้เรานึกถึงหมู่ญาติพ่อแม่พี่น้อง ปู่ย่าตายาย ครูบาอาจารย์ผู้มีอุปการคุณทั้งหลาย รวมถึงเทวดาที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูล อีกทั้งผู้เลี้ยงผู้รักษาสรรพสัตว์ที่เราเคยล่วงเกิน ทั้งหลาย ให้ซึ่งกันและกันและได้รับส่วนแห่งบุญนี้โดยทั่วหน้ากัน

แผ่เมตตาให้ชาวโลกและสรรพสัตว์

เมื่อได้อุทิศส่วนบุญแล้ว จึงมาแผ่เมตตาตั้งความปรารถนาดีให้บังเกิดมีขึ้นแก่ผู้คนและสรรพสัตว์ทั้งหลาย พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านแนะนำให้เราน้อมเอาดวงจิตของมารดาที่มีความปรารถนาดีต่อบุตรน้อยของตนมาตั้งขึ้นในใจเรา และตั้งความปรารถนาดีว่า ขอตัวเราและสรรพสัตว์ทั้งหลายชาวโลกทั้งปวงจงพ้นทุกข์มีทั่วหน้า ท่านที่มีทุกข์มากก็ขอให้ทุกข์น้อย ท่านที่มีทุกข์น้อยขอให้หมดทุกข์มีความสุข ท่านที่มีสุขน้อยก็ขอให้มีสุขมาก ที่มีสุขมากแล้วก็ขอให้มีสุขมากยิ่งๆ ขึ้นไป

แล้วแผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยนี้ในกลางตัวกลางองค์พระของเรา ครอบคลุมบ้านเรือนที่พักอาศัย ขยายไปทั่วหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ทั่วประเทศ ประเทศเพื่อนบ้าน จนครอบคลุมไปทั่วโลก ให้โลกนี้เป็นโลกแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ขอชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลายจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ทั้งภุมมเทวา รุกขเทวา อากาศเทวา ชาวสวรรค์ทุกชั้นฟ้า พรหมและอรูปพรหม รวมถึงสัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน แล้วขยายต่อไปครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่นับสิบนับร้อยพันหมื่นแสนล้านดวงดาว ตลอดหมื่นโลกธาตุแสนโกฏิจักรวาลอนันตจักรวาล

บุคคลใดที่สามารถเกื้อกูลประโยชน์ให้บังเกิดมีขึ้นแก่โลกและจักรวาลได้ บุคคลนั้นย่อมสามารถใช้สมบัติของโลกและจักรวาลได้ ดังเช่นพระบรมโพธิสัตว์ในกาลก่อน เมื่อท่านบังเกิดขึ้นบนโลก ท่านก็ได้เจริญเมตตาธรรมเกื้อกูลแก่ชาวโลกทั้งหลายจนหมดอายุขัย ได้เข้าถึงสมาบัติ หลับตาลาโลกไปบังเกิดในพรหมโลก เสวยสุขอันยาวนาน พอหมดอายุขัยจากพรหมโลกก็บังเกิดบนโลกมนุษย์ ถึงซึ่งฐานะแห่งความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ปกครองทวีปทั้งสี่ให้ร่มเย็นเป็นสุข ตั้งอยู่ใน 5

อธิษฐานจิตปิดท้าย

ในช่วงท้าย พระอาจารย์นำอธิษฐานจิตตั้งผังสำเร็จให้บังเกิดมีขึ้นแก่เราทั้งในปัจจุบันและในอนาคตภายภาคเบื้องหน้า ขอบุญบารมีของครูบาอาจารย์และของเราทั้งหลายที่ได้สั่งสมมาแต่ปฐมชาติ จงประมวลเข้าเป็นบุญอันศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพทับทวี ให้หลุดพ้นจากวิบัติบาป วิบากกรรม วิบากมาร อุปสรรคต่างๆ ให้โลภะ โทสะ โมหะ ราคะ ทิฏฐิ ตัณหา อุปาทานสิ้นไป ให้มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงและแทงตลอดใน มีสุขภาพแข็งแรง มีกำลังใจในการสร้างบารมีมุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพานสู่ที่สุด ปิดท้ายด้วยการขอให้บาปเก่าเป็นอโหสิกรรม บุญใหม่จงส่งผลสำเร็จแก่พวกเราทั้งหลายสืบไป

Reviewing How We Live: Are We Dwelling With the Triple Gem?

Phra Ajarn Suraphong opens by inviting us to reflect: across the whole day we spend earning our living, from the moment we wake, have we practiced the ? Have we dwelt with the Triple Gem? With Nibbāna? With system? This is the crucial point that determines whether our life reaches success and fulfillment. If we dwell within the wholesome system, with the Triple Gem, with Nibbāna, we have a good backdrop watching over us, protecting us, helping resolve our problems and obstacles.

Counting the Hours: Starting Fresh Every Morning

He teaches us to count: from last evening until now, roughly thirteen hours have passed. If, during this stretch, we still haven't unified ourselves with the Triple Gem as one — even while things remain dim and hazy — then when morning comes, we start over again. We do this every single day until we can sustain the unity continuously. We need to understand exactly where our daily life goes wrong: it goes wrong when we dwell instead in the neutral () system or system. We must understand precisely where the error lies — this is why our life feels stuck, unable to move forward much, why no wonder ever seems to happen even though we visit temples and sit in meditation now and then.

We only experience genuine wonder when, in that very moment, we are dwelling within the wholesome system. If in that moment we're dwelling in the unwholesome system, what can we hope for? If we're dwelling in the neutral system, what wonder can we expect from that? The answer is obvious — we simply aren't used to dwelling within the wholesome system. We're used to the neutral system: eating, playing, wandering about. We're used to the unwholesome system: lust, aversion, delusion, greed. We are not used to the wholesome system, so we must train ourselves into that familiarity.

Settling the Heart Before Reciting: Relaxation First

He has us close our eyes and gather the mind within, closing the eyelids just enough for the lashes to touch gently, as Luang Phor taught. Then determine ", Samma Arahang," staying with the recitation continuously. Notice whether we're rushing, whether we feel pressured. If we're pressured and rushing, that shows the unwholesome nature is ruling — some force is driving us from behind, pressing and squeezing; recognize it the moment it appears.

Let us determine a wholesome baseline in the heart: relaxed, open, spacious, empty, light, at ease. Determine it repeatedly — "relaxed, relaxed, relaxed" — and the sphere of relaxation will arise, releasing a current of relaxation into the heart. The heart is our instrument of knowing; when a dharma appears at the heart, that dharma releases its own quality. Determine relaxed, open, spacious, empty, light, at ease, clear, cool, clean, pure — repeatedly — until the rushed, pressured baseline dissolves into a wholesome state. Once the baseline is good, reciting "Samma Arahang" becomes easy, and the heart grows cooler and more refreshed than before.

Determining Word by Word: Why the Mind Must Not Wander

He teaches that what we want is for the sphere of knowing to arise — knowing that we are, right now, aware of the recitation "Samma Arahang." We must therefore determine our awareness word by word, with focused attention, never letting the mind wander — because a wandering mind cannot let the sphere of knowing arise. Once it does arise, it draws in pure energy; but a wandering mind cannot draw in that pure energy at all. We must know what we know: we know we are with the recitation "Samma Arahang," continuing without rushing, without forcing, without any pressure whatsoever.

He adds: the mind (citta) is the act of determining as we wish; the () is the mood or feeling-tone of the baseline — whether of the meditation object or of the heart itself. This relaxed, easeful baseline is itself a mood of the mind; reciting "Samma Arahang" is something the mind constructs with a relaxed, easeful heart.

Form and Name Are a Pair: Why Speaking the Name Makes the Image Appear

He explains that with every word we speak the name, the corresponding form-state naturally appears, because form and name are inseparable pairs. At first, we focus only on the name-state, so the sphere of knowing can arise more easily with the name before we take on the harder task of determining the form-state. Name is the label given according to quality; "Samma Arahang" is the quality of the subtle arahant Dhamma body — one who practices rightly and well, far from every defiling stain. When we speak his name, he appears, because form is what carries the name, carries the quality — just as sugar carries sweetness, and honey carries its own distinct sweetness. When we speak "Samma Arahang," the subtle Dhamma body appears together with its qualities — his supreme wisdom, , and boundless compassion. Even in the dark and hazy state, we can sense the Buddha image appearing; if we still can't see it, we simply put on the feeling that we are the Buddha image, the Buddha image is us.

The Crystal Buddha Image Merges as One With Us

When we speak his name, he appears at the center of our body and heart, then continually rises and merges as one with our body, image after image, until our entire being becomes the radiant, crystal-clear, gentle Dhamma body. Our head becomes bright crystal; forehead, eyes — closed gently, with a serene, softly smiling face full of boundless — cheeks, mouth, nose, neck, shoulders, arms to the fingertips, chest, belly, back, hips, thighs, knees, shins, calves, and feet all become the radiant, pure crystal Dhamma body, cool and clean. We are the Buddha image, the Buddha image is us.

Luang Phor always taught that reaching can be called easy or hard — easy for those who know and understand, hard for those who don't — because reaching it ranges anywhere from 1% to 100%. The Dhamma body is already within us; we needn't create it, and it stands ready to merge as one with us at all times. The heart is an accomplishing element: however we determine it, so it becomes.

Putting on the Feeling of the Buddha: The Actor and the 89 States of Mind

He teaches that when we determine the Buddha image and it appears, and we merge ourselves with it as one, even if the image we've formed comes only from what we recall having seen — still just a mental representation — the Dhamma body will overlay and sharpen that representation for us. Merging with our own mental image is merging with the very heart that formed it.

He compares this to an actor who puts on the feeling of whatever role they play; once they put on that feeling, body-within-body, feeling-within-feeling, mind-within-mind, and dharma-within-dharma of that role appear, because there are as many as 89 states of mind (citta) — whichever we determine, that state overlays and takes residence, bringing its mind and mental factors (its associated moods) along with it. Once that state appears, its feelings and thoughts appear too. It is the same for us: simply by putting on the feeling that we are the Buddha image, the Dhamma body appears — its feeling-within-feeling, mind-within-mind, dharma-within-dharma appear at the center of our heart. When he comes, he comes complete — body, heart, mind, and spirit all together, overlaying us with his supreme wisdom, purity, and boundless compassion flowing into us.

Merging Body and Mind as One Unity

Once we've merged with him bodily as one unity, we merge our mind with his mind as one unity too, by gathering the mind to stop, to be still. Whatever he does, we do the same — he gathers his mind to stop and be still, so we gather ours to stop and be still, at the center of our body, the center of the Buddha image. With just this much, we have already reached the true purpose of being born a human being — because the most important goal of human birth is reaching and merging with the Triple Gem as one unity. Right now, we are merging with him, even if only at 1%, 2%, 3%, 5%, or 10% — that's still the starting point from which it steadily improves. We need only begin; there's no need to wait for some future moment — we can reach it right here, right now.

Connecting to Nibbāna: The All-Powerful Knowing Ones Do the Rest

When we gather the mind to stop and be still at the very center, we connect with Nibbāna; the Triple Gem appears, radiant, at the center of our being, and we become radiant throughout our whole body. Nibbāna overlays the center within us; we appear radiant within Nibbāna, within the boundless, incalculable power of the Knowing Ones. We appear radiant within them, and they appear radiant within us, and they take our elements of seeing, remembering, thinking, knowing — earth, water, wind, fire, space, and consciousness — and refine them to be clear, clean, and pure. Every time we recall him, dwelling within the wholesome system, within the Triple Gem, he dispels our suffering, misfortune, and obstacles, and connects the stream of merit and treasure for us.

He does everything for us — the correcting, the helping, the merging into oneness — until we reach him fully and he dwells at our very center, because he already wishes to merge with us as one unity, so that he can help us with the greatest possible effectiveness. That can only happen once we and he have merged as one. Our heart will never be far from him.

Neglect Opens the Door to the Neutral and Unwholesome Natures

He warns that we must dwell with him in every activity, without exception. The moment we neglect this and our heart drifts away from him, that means the neutral nature or the unwholesome nature has taken residence instead. Once it has, it forces and directs us toward things that bring no benefit and, worse, bring harm and suffering. We must therefore train ourselves to dwell with him continuously. Whatever we manage today is enough for today — morning, midday, afternoon, evening, night — whatever we can manage in each stretch, that's fine for now; he will keep improving it for us, but we must cooperate with him, understand, and align ourselves with the practice.

The Stream of Merit Deepens in Quality the Further We Go

Even at 1%, 2%, 5%, or 10%, even while still dim and hazy, the stream of merit (กระแสธารแห่งบุญ) still bubbles up and flows once we merge with him — though the quality differs. The deeper we reach into the inner dimensions, layer by layer, the more refined the quality of this pure energy called merit becomes — clearer, brighter, purer, more sacred — and the refined treasures carried within each sphere of merit grow more refined and valuable along with it. As we succeed, an exquisitely refined blueprint for success naturally appears for us. However far we develop today, that's how deeply we reach the refinement and purity of merit; tomorrow it will be even more refined than today. Our life will gradually encounter more and more wonder, and earning a living will grow easier and easier, to the point of astonishment.

Dedicating Merit to Ancestors and Karmic Counterparties

As this pure energy continues bubbling up through us, let us dedicate this merit to our ancestors — recalling relatives, parents, siblings, grandparents, and all our teachers and benefactors, along with the devas who help and support us, our caretakers and guardians, and all beings we may have wronged, our karmic counterparties (คู่กรรมคู่เวร) — asking that we forgive one another and share equally in this merit.

Radiating Loving-Kindness to the World and All Beings

Once merit is dedicated, we radiate loving-kindness, generating goodwill for people and all beings. Luang Phu taught us to draw on the heart of a mother's boundless love for her own child, forming it in our own heart, and wishing: may we ourselves and all beings of the world be free from suffering and share in — may those with much suffering have less, those with little suffering have none, those with little happiness have more, and those with much happiness have ever more.

We then expand this loving-kindness-filled heart at the center of our body, our Buddha image, covering our home, then our village, subdistrict, district, province, the whole country, neighboring countries, until it covers the entire world, making it a radiant, clean, pure crystal world. May the world and all beings be free from suffering and share in happiness — the earthbound devas, tree devas, sky devas, the heavenly beings of every level, the Brahma and formless Brahma realms, and even beings in hell, as hungry ghosts, and as animals. We extend further still, across the countless stars — tens, hundreds, thousands, millions — throughout the boundless cosmos.

Whoever can benefit the world and cosmos may in turn make use of its treasures, as the Bodhisatta of old did: he practiced loving-kindness for the benefit of the world and all beings until the end of his life, reached deep , and upon passing was born in the Brahma realm, enjoying its long-lasting bliss; when that life ended, he was reborn on earth attaining the status of a universal monarch, using the treasures of the world and cosmos to govern the four continents in peace, established in the five precepts.

Closing Aspiration

In closing, Phra Ajarn leads an aspiration for success to be established in us, now and in all lives to come. May the merit and blessings of our teachers and our own accumulated goodness since beginningless time combine into sacred, potent merit. May we be freed from misfortune, karmic results, demonic obstruction, and every obstacle; may greed, hatred, delusion, lust, , wrong view, craving, and clinging come to an end; may we gain the eye that sees the Dhamma and penetrate the of the Dhamma body; may we be strong in health and steadfast in spirit as we build perfections toward Nibbāna. He closes by asking that old wrongdoing be forgiven, and that new merit bear fruit successfully for us all.