คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

อย่าอยากได้ผล: เมื่อความอยากเปิดช่องให้อกุศลชี้นำให้สงสัยและเปลี่ยนกรรมฐานDon't Want the Result: How Wanting Opens a Channel for the Unwholesome Side's Doubt

วันพุธที่ 5 มิถุนายน 2567Wednesday, 5 June 2024อ่าน ~18 นาที~10 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์สุรพงค์สอนว่าการอยากได้ผลจากการนั่งสมาธิ เช่น แสงสว่างหรือความสงบ จะเปิดช่องให้ฝ่ายอกุศลเข้ามาชี้นำแทรกแซง หลอกให้คิดว่ากรรมฐานที่ทำอยู่ไม่เหมาะสมและควรเปลี่ยน ทางออกคือการดำรงอยู่กับสันโดษและอุเบกขาธรรม ไม่ยินดียินร้าย ก่อนนำเข้าสู่การนั่งสมาธิเต็มรูปแบบพร้อมอุทิศส่วนบุญและแผ่เมตตาPhra Ajarn Suraphong teaches that wanting a result from meditation — light, calm, or any particular experience — opens a channel for the unwholesome side to interfere, tricking us into believing our chosen meditation object isn't working and should be switched. The way out is dwelling in contentment and equanimity, neither pleased nor displeased, before leading the full sitting practice with merit dedication and loving-kindness.

เหตุใดต้องปฏิบัติธรรม: ธรรมชาติสามฝ่ายแย่งชิงเจ้าเรือนใจ

พระอาจารย์สุรพงค์เปิดกัณฑ์เทศน์ว่าการปฏิบัติมีความสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่งต่อทุกชีวิต โดยเฉพาะการเกิดมาเป็นมนุษย์ต้องทำสิ่งนี้เป็นพิเศษ เพราะสรรพสัตว์ทั้งหลายถูกควบคุมด้วยธรรมชาติ 3 ฝ่ายที่ต่างชิงช่วงชิงเพื่อจะเป็นเจ้าเรือนปกครองชี้นำให้กระทำการอันเป็นไปเพื่อประโยชน์ของตน ฝ่ายเมื่อเป็นเจ้าเรือนได้ก็จะกดดันบีบคั้นให้เรากระทำการอันก่อทุกข์โทษภัยแก่ตนเองและผู้อื่น เพื่อเหนี่ยวนำพลังงานอันเป็นมลทินคือบาปเข้ามาขับเคลื่อนระบบของตน ส่วนฝ่ายอัพยากตะก็จะชักชวนให้เราบันเทิงเพลิดเพลินไปกับรูปรสกลิ่นเสียง ไม่ก่อคุณก่อประโยชน์ ใช้ทรัพยากรเวลาและทรัพย์สินไปโดยเปล่าประโยชน์ ส่วนระบบธรรมนั้นเมื่อเป็นเจ้าเรือนได้ก็จะชักชวนแนะนำให้เรารู้คุณรู้โทษ รู้เหตุรู้ผล รู้ความดีความชั่ว กระทำการอันเป็นคุณเป็นประโยชน์ สร้างและความเจริญตั้งแต่เบื้องต้นจนกระทั่งบรรลุที่สุด เมื่อเราอยู่ในวัฏสงสาร เราจึงจำเป็นต้องเลือกข้างฝ่ายกุศลธรรม ไม่ปล่อยให้ชีวิตเป็นไปตามยถากรรม

พุทธพจน์: กำหนดรู้กาย เวทนา จิต และธรรม

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสสอนในหลักการสำคัญว่า "ภิกษุทั้งหลาย เธอพึงชัดในกาย เวทนา จิต และธรรม เพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป" ท่านย้ำว่าเราจำเป็นต้องตระหนักในหลักการนี้อยู่เสมอ พระภิกษุสงฆ์ต้องกำหนดรู้ ไม่กำหนดรู้ไม่ได้ อยู่ๆ จะให้รู้เองนั้นไม่ได้ หากเราไม่กำหนด ก็จะมีธรรมชาติฝ่ายอื่น ทั้งอกุศลและ มากำหนดชี้นำกดดันบังคับให้เรากำหนดในสิ่งที่เขาต้องการแทน ซึ่งไม่เกิดคุณเกิดประโยชน์ใดๆ เลยกับเรา หนำซ้ำยังเกิดโทษอีกด้วย

รู้คือสติ ชัดคือสัมปชัญญะ: อวิชชาปิดบังสภาวะละเอียด

การกำหนดรู้นี้คือ รู้ชัดคือ ธรรมสองประการนี้แตกต่างกันโดยหน้าที่ หน้าที่ของสติคือรู้ประเด็น เมื่อเราต้องการทำธรรมใด เราก็กำหนดธรรมนั้น สติก็จะไปนำธรรมนั้นมาให้เรา รับรู้เพียงหัวข้อว่าอะไร แต่เมื่อธรรมนั้นตั้งขึ้นแล้ว สภาวะเป็นเช่นไรยังไม่อาจรับรู้แสดงผลใดๆ ได้ เพราะปิดบังอำพรางสภาวะนั้นไว้ เราต้องกำหนดรู้สักพักหนึ่ง สติเมื่อตั้งขึ้นในการกำหนดรู้ธรรมนั้น จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานบริสุทธิ์เข้ามาชำระมลทินที่เป็นธาตุปิดธาตุบัง ไม่ให้สภาวธรรมนั้นแสดงตัวขึ้นมาได้ ต้องกำหนดรู้สักพักหนึ่ง อยู่กับธรรมนั้นอย่างผ่อนคลาย เมื่อมลทินเบาบางลง สภาวะอันละเอียดอ่อนของธรรมนั้นก็จะแสดงตัวขึ้น

ความละเอียดอ่อนของกุศลจิต: เจตสิกที่ทำให้ใจอยากอยู่กับกุศลธรรม

สภาวะอันละเอียดอ่อนแห่งธรรมนั้น เช่น ความเบา ความโปร่ง โล่ง ว่าง ละเอียดอ่อนนุ่มนวลละมุนละไม ล้วนเป็นที่เกิดพร้อมกับกุศลจิต ต้องอาศัยใจที่ละเอียดจึงจะรับรู้ได้ สำหรับบางท่านที่มีใจละเอียด กำหนดธรรมใดก็จะรับรู้ถึงสภาวะนั้นอย่างโปร่งโล่งเบาสบาย ความละเอียดอ่อนเหล่านี้จะทำให้ใจผ่อนคลายเบาสบายมากขึ้น และทำให้ใจอยากอยู่กับกุศลธรรม ไม่อยากไปไหน เมื่อตั้งมั่นอยู่กับกุศลธรรมไปเรื่อยๆ การเหนี่ยวนำพลังงานบริสุทธิ์ก็จะยิ่งชำระมลทินให้เบาบางลง การรับรู้ก็จะยิ่งละเอียดอ่อนมากขึ้น ทำให้หลุดพ้นจากมิติหยาบเข้าสู่มิติละเอียดมากขึ้นโดยอัตโนมัติ

ห้ามอยาก: อย่าอยากได้แสงสว่าง อย่าอยากได้ความสงบ

ท่านสอนข้อสำคัญยิ่งว่า เพียงแค่เราใส่ใจจดจ่อใคร่ครวญอยู่ในธรรมนั้นอย่างต่อเนื่องไปเรื่อยๆ อย่างเพลินๆ "อย่าอยากให้ได้แสงสว่าง อย่าอยากให้ได้ความสงบ อย่าอยากให้ได้นั่นได้นี่" เพราะเมื่อไหร่ที่เราอยาก อกุศลจะสามารถเข้ามาชี้นำแทรกแซงได้ทันที นี่คือเหตุผลที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสกำกับไว้ในการเจริญว่าให้ขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป คือขจัดความดีใจและความเสียใจให้หมดไปจากการเจริญสัมมาสตินั่นเอง เมื่อมลทินหมดไป ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง

กับดักของอกุศล: ชี้นำให้คิดว่ากรรมฐานนี้ไม่เหมาะ ควรเปลี่ยน

ท่านชี้ให้เห็นกลไกที่แยบยลของฝ่ายอกุศลว่า เมื่อไหร่ที่เราไปยึดติดกับผลอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น ต่อว่าตนเองว่านั่งตั้งนานแล้วไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น อกุศลก็จะสามารถแทรกแซงเข้ามาได้ ชี้นำให้เราคิดไปว่ากรรมฐานนี้มันไม่เหมาะสมมั้ง ควรเปลี่ยนกรรมฐานใหม่ ชี้นำต่างๆ นานาจนคล้ายกับความคิดของเราเอง ทำให้จิตใจวุ่นวายสับสน ท่านเตือนว่านี่คือกลลวงของฝ่ายอกุศลที่ไม่ต้องการให้เราตั้งมั่นอยู่กับกรรมฐานเดิม เราจึงเพียงแค่ต้องจดจ่อใคร่ครวญดำรงอยู่กับธรรมอย่างเพลินๆ ไปเรื่อยๆ ด้วยความ ยินดีพอใจในสิ่งที่เรามีเราเป็นอยู่ ณ ขณะนี้

สันโดษและอุเบกขาธรรม: ทางออกจากกับดัก

ท่านสอนว่าเราจำเป็นต้องดำรงอยู่กับอุเบกขาธรรม ไม่ยินดียินร้าย ไม่ดีใจไม่เสียใจ อยู่กับความสมดุลของใจไปเรื่อยๆ ได้แค่ไหนก็พึงพอใจแค่นั้นไปก่อน ต้องฝึกที่จะดำรงอยู่กับธรรมสองประการนี้คือสันโดษและอุเบกขา ในขณะที่เราจดจ่อใส่ใจใคร่ครวญอยู่กับธรรม ให้รู้อยู่กับคำบริกรรมภาวนาทีละคำทีละคำ รู้อยู่เสมอไม่เผลอ รู้ในทุกๆ ปัจจุบันคือคำล่าสุดเท่านั้น ไม่ใส่ใจกับคำที่ล่วงไปแล้ว ฝึกเช่นนี้ไปเรื่อยๆ เราจะหลุดพ้นในทุกๆ ปัจจุบัน หลุดพ้นจากมิติหนึ่งไปสู่อีกมิติหนึ่งในทุกๆ ปัจจุบันใหม่

บริกรรมภาวนาคู่กับบริกรรมนิมิต: องค์พระซ้อนขยายเป็นหนึ่งเดียวกับตัวเรา

พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านสอนว่าบริกรรมภาวนากับบริกรรมนิมิตเป็นของคู่กัน เมื่อเราเอ่ยนามท่าน "" อันเป็นนิมิตกนามและคุณสมบัติของท่าน รูปสภาวะก็ปรากฏขึ้น คือกายธรรมปรากฏขึ้นที่กลางตัวเรากลางใจเรา เป็นแก้วใสสว่างสะอาดบริสุทธิ์ ทุกๆ คำที่เราเอ่ยนามสภาวะ องค์พระจะปรากฏขึ้นสว่างในกลางตัวเรา พระองค์แล้วพระองค์เล่า เมื่อท่านปรากฏขึ้น ท่านไม่ปรากฏขึ้นเปล่าๆ แต่ขยายซ้อนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเราใจเรา ไม่ว่าเราจะรู้หรือไม่รู้ก็ตาม

ศีรษะเราก็เป็นองค์พระ เป็นพระเศียรของแก้ว มีเกตุดอกบัวตูมใสสว่าง แวววาวสว่างไสว ใสสะอาดบริสุทธิ์ ละเอียดอ่อนนุ่มนวลละมุนละไม หน้าผากและดวงตาก็เป็นแก้วใสสะอาดบริสุทธิ์ หลับตาพริ้มๆ มีพระพักตร์ที่แย้มละไม เปี่ยมล้นด้วยพระ ลำคอ บ่า ไหล่ แขนตลอดถึงปลายนิ้วมือล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ หน้าอก ท้อง ท้องน้อยและหลังของเราล้วนเป็นองค์พระธรรมกาย สะโพก ต้นขา หัวเข่า แข้งน่อง ฝ่าเท้าหลังเท้าล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ตั้งแต่ศีรษะจนถึงปลายเท้าล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้ว เราเป็นองค์พระ องค์พระเป็นตัวเรา ทั้งเนื้อทั้งตัวเราล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์

พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านเคยกล่าวเสมอว่าการเข้าถึงพระธรรมกายนี้มีตั้งแต่ 1% ถึง 100% แม้เราจะเห็นหรือไม่เห็นองค์พระก็ตาม ท่านก็ปรากฏขึ้นในกลางตัวเรา อาศัยศรัทธาที่เรามีต่อท่านหลอมรวมเรากับท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกัน แม้เราไม่เห็น เราก็สามารถนึกถึงนิมิตองค์พระที่เราคุ้นเคยหรือชอบใจแทนตัวท่านไปก่อน หรือกำหนดแค่ส่วนหนึ่งส่วนใดขึ้นมาก่อนก็ได้ เป็นหัวเข่า เป็นมือ เป็นพระเศียรหรือพระพักตร์ของท่าน เดี๋ยวท่านก็จะค่อยๆ ชัดขึ้นมาเองทีละน้อย

เรื่องเล่าวิศวกรผู้ถามคุณยาย: สมบัติละเอียดดึงดูดสมบัติหยาบ

ในขณะที่เราอยู่กับบริกรรมภาวนาและบริกรรมนิมิตอย่างต่อเนื่อง กระแสธารแห่งบุญจะถูกดวงรู้เหนี่ยวนำเข้ามา ดวงแล้วดวงเล่าก่อเกิดเป็นกระแสธารแห่งบุญอันบริสุทธิ์สว่างไสวในกลางตัวกลางใจเรา ภายในดวงบุญแต่ละดวงประกอบด้วยธรรมธาตุอันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพ สามารถขจัดทุกข์โศกโรคภัย วิบากกรรม วิบากมาร บาปศักดิ์สิทธิ์ ภัยวิบัติต่างๆ ให้มลายหายสิ้นไป ในกลางดวงบุญยังประกอบด้วยรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ บริวารสมบัติ ลาภยศสรรเสริญสุข มรรคผลนิพพาน และ เมื่อบุญไหลผ่านตัวเรา สมบัติละเอียดก็ไหลผ่านตัวเราด้วย ท่านเล่าว่าเคยมีวิศวกรท่านหนึ่งถามคุณยายว่าทำอย่างไรจึงจะมีทรัพย์มากๆ คุณยายท่านตอบว่าต้องมีสมบัติละเอียดภายในเยอะๆ สมบัติละเอียดนี้จะดึงดูดสมบัติหยาบอันเป็นของกลางโลกมาสู่ตัวเราเอง ถ้าสมบัติละเอียดน้อยก็ดึงดูดสมบัติหยาบได้น้อย ถ้าสมบัติละเอียดมากก็ดึงดูดได้มาก บุญที่ไหลผ่านเข้ามานี้ไม่เพียงแต่นำสมบัติละเอียดมาเท่านั้น แต่ยังชำระมลทินเครื่องเศร้าหมองอันเป็นตัวก่อปัญหาอุปสรรคในรูปแบบต่างๆ ของธรรมให้เบาบางลง ยิ่งมลทินเบาบางเท่าไร เราก็ยิ่งหลุดพ้นจากมิติหนึ่งไปสู่อีกมิติที่ละเอียดกว่าเดิม ซึ่งมีพลังงานบริสุทธิ์ สมบัติละเอียด และผู้รู้ผู้มีอานุภาพประจำมิติที่ปราณีตยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ

อุทิศส่วนบุญแด่บรรพบุรุษและคู่กรรมคู่เวร

ในขณะที่กระแสธารแห่งบุญพรั่งพรูผุดผ่านในกลางตัวเราอย่างต่อเนื่องนี้เอง เราก็ได้อุทิศส่วนแห่งบุญนี้ให้กับบรรพบุรุษของเราซึ่งรอคอยอยู่ในปรโลกด้วยความหวังว่าเมื่อไหร่หนอหมู่ญาติที่ยังอยู่จะประกอบเหตุแห่งกองการกุศลแล้วส่งบุญมาให้ ให้เรานึกถึงหมู่ญาติและบรรพบุรุษ รวมถึงคุณพ่อคุณแม่ ปู่ย่าตายาย ครูบาอาจารย์ผู้อุปการคุณทั้งหลาย เทวดาที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูล อีกทั้งผู้เลี้ยงผู้รักษาและสรรพสัตว์ที่เราเคยล่วงเกิน ทั้งหลาย ให้ซึ่งกันและกันและได้รับส่วนแห่งบุญนี้โดยทั่วหน้ากัน

แผ่เมตตาไปทั่วโลกและจักรวาล

เมื่ออุทิศส่วนบุญแล้ว ท่านให้ตั้งความปรารถนาดีให้บังเกิดมีขึ้นแก่ชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลาย พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านแนะนำให้น้อมเอาดวงจิตของมารดาที่มีความรักและความปรารถนาดีต่อบุตรน้อยของตนมาตั้งขึ้นในกลางใจเรา ขอชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลายจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ท่านที่มีทุกข์มากก็ขอให้ทุกข์น้อย ท่านที่มีทุกข์น้อยขอให้หมดทุกข์ ท่านที่มีสุขน้อยก็ขอให้มีสุขมาก ท่านที่มีสุขมากแล้วขอมีสุขมากยิ่งๆ ขึ้นไป แล้วแผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยนี้ครอบคลุมบ้านเรือนที่พักอาศัยของเรา ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายอย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย จงปฏิบัติตนให้พ้นจากความทุกข์กายทุกข์ใจ แล้วแผ่ขยายกว้างขวางครอบคลุมไปทั้งหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศไทย ประเทศเพื่อนบ้าน จนกระทั่งครอบคลุมไปทั่วโลก ให้โลกนี้เป็นโลกแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์และอบอุ่น ครอบคลุมภุมมเทวา รุกขเทวา อากาศเทวา ชาวสวรรค์ทุกชั้นฟ้า พรหมและอรูปพรหมทั้งหลาย รวมถึงสัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน แล้วขยายต่อไปครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่ตลอดหมื่นโลกธาตุแสนโกฏิจักรวาล ให้เมตตาธรรมของเราแผ่ขยายกว้างขวางออกไปรอบตัวไม่มีประมาณ

ท่านสอนว่าบุคคลใดผู้เกื้อกูลแก่โลกและจักรวาล บุคคลนั้นย่อมสามารถใช้สมบัติของโลกและจักรวาลได้ ดังเช่นพระบรมโพธิสัตว์ในกาลก่อนที่เจริญเมตตาธรรมอย่างต่อเนื่องจนบรรลุสมาบัติ เมื่อหลับตาลาโลกได้บังเกิดในพรหมโลก เสวยสุขอันยาวนานแสนนาน จนหมดอายุขัยจากพรหมโลกก็บังเกิดบนโลกมนุษย์ ถึงซึ่งฐานะแห่งความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ สามารถปกครองทวีปทั้งสี่ได้

อธิษฐานจิตปิดท้าย

ในช่วงท้าย พระอาจารย์นำอธิษฐานจิตตั้งให้บังเกิดมีขึ้นแก่เราทั้งในปัจจุบันและในอนาคตภายภาคเบื้องหน้า ขอบุญบารมีของครูบาอาจารย์และของเราทั้งหลายที่ได้สั่งสมมาแต่ปฐมชาติ จงประมวลเข้าเป็นบุญอันศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพทับทวี ให้หลุดพ้นจากวิบัติบาป วิบากกรรม วิบากมาร อุปสรรคต่างๆ ให้โลภะ โทสะ โมหะ ราคะ อวิชชา ทิฏฐิ ตัณหา อุปาทานสิ้นไป ให้มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงพระธรรมกาย แทงตลอดในวิชชาธรรมกาย มีสุขภาพแข็งแรง มีกำลังใจในการสร้างบารมีมุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพานสู่ที่สุด ปิดท้ายด้วยการขอให้บาปเก่าเป็นอโหสิกรรม บุญใหม่จงส่งผลสำเร็จแก่พวกเราทั้งหลายสืบไป

Why We Must Practice: Three Natures Compete for the Seat of the Heart

Phra Ajarn Suraphong opens by stressing that practice is of great importance and necessity for every life, and being born human especially calls for it. All beings are governed by three natures, each competing to seize the seat of the heart and steer us toward acting for its own benefit. When side gains that seat, it pressures and forces us into actions that cause suffering and harm to ourselves and others, drawing in the defiling energy of sin to drive its own machinery. The neutral force, likewise, lures us into idle pleasure through sights, tastes, smells, and sounds, wasting our time and resources without benefit. The wholesome system, when it takes the seat, guides us to recognize benefit and harm, cause and effect, good and evil, and to act for genuine benefit — building and progress from the earliest stages all the way to ultimate attainment. Since we live within the cycle of existence, we must choose side and never let life simply drift according to karma.

The Buddha's Words: Know Body, Feeling, Mind, and Dharma

The Buddha taught this essential principle to the monks: "Bhikkhus, you should clearly know body, feeling, mind, and dharma, in order to end the world's covetousness and grief." We must always keep this principle in mind. Monks must maintain awareness — there is no way to simply "know automatically." If we do not direct our own awareness, other forces — the unwholesome and the neutral alike — will direct it for us, pressuring and forcing us to attend to whatever they want instead, which brings us no benefit at all, and often actual harm.

Knowing Is Sati, Clarity Is Sampajañña: Ignorance Conceals the Subtle State

This maintained awareness is ; clear knowing is . The two differ in function: sati's role is to know the topic. When we wish to attend to some matter, we direct our attention, and sati brings that matter into awareness — but only as a heading, a "what." Once that state has arisen, we still cannot perceive its true nature, because conceals and obscures it. We must sustain awareness for a while; as sati settles into knowing that state, it draws in pure energy to purify the defiling elements that block and cover it. We stay with that state a while longer, relaxed; as defilement lightens, the state's subtle nature reveals itself.

The Subtlety of the Wholesome Mind: Mental Factors That Make the Heart Want to Stay

The subtle qualities of such states — lightness, openness, spaciousness, gentleness, softness — are s () arising together with a wholesome mind, perceivable only through a refined heart. For those with a refined heart, whatever state they attend to is perceived as open, light, and at ease. These subtle qualities relax the heart further and make it want to remain in wholesomeness, unwilling to wander elsewhere. As we settle more deeply into wholesomeness, the drawing-in of pure energy purifies defilement further, our perception grows ever more refined, and we automatically move from coarser dimensions into subtler ones.

Forbidden to Want: Do Not Want Light, Do Not Want Calm

He teaches a crucial point: we need only stay focused, reflecting on that state continuously and enjoyably. "Do not want to attain light. Do not want to attain calm. Do not want to attain this or that" — because the instant we want something, the unwholesome side can immediately step in and interfere. This is exactly why the Buddha, in teaching , specified ending the world's covetousness and grief — that is, eliminating elation and dejection from our practice of itself. Once defilement is gone, everything naturally improves on its own.

The Unwholesome Side's Trap: Suggesting the Meditation Object Is Wrong and Should Be Changed

He reveals the subtle mechanism of the unwholesome side: the moment we cling to some expected result — for instance, scolding ourselves that we've sat this long and nothing seems to be happening — the unwholesome side seizes the opening to interfere, planting the thought that this meditation object must not be suitable, that we should switch to a different one, feeding us all sorts of suggestions that feel like our own thoughts, throwing the mind into confusion. He warns that this is precisely the unwholesome side's ploy — it does not want us to stay anchored in our current practice. We need only stay focused, reflecting and dwelling with the dharma pleasantly and continuously, with , satisfied with whatever we have and are right now.

Contentment and Equanimity: The Way Out of the Trap

He teaches that we must dwell in equanimity — neither pleased nor displeased, neither elated nor dejected — resting in the balance of the heart, satisfied with however far we get. We must train ourselves in these two qualities: contentment () and equanimity (upekkhā). As we stay focused and reflective, we keep awareness on each syllable of recitation, one at a time, staying continuously present, aware only of the most recent syllable in the present moment, paying no attention to whatever has already passed. Training this way, we become liberated moment by moment, moving from one dimension into the next with every new present moment.

Recitation Paired with Visualization: The Buddha Image Merges as One with Us

Luang Phu taught that verbal recitation and mental visualization are a pair. As we speak his name — "," the designated name and quality of — his form appears: the Dhamma body arises at the center of our being, a crystal-clear, pure Buddha image. With every recitation, the Buddha image appears bright at our center, image after image. It does not appear for nothing — it expands and merges, layer upon layer, becoming one with us, our heart, whether we are aware of it or not.

Our head becomes the crown of the crystal Dhamma body, topped with a radiant lotus-bud finial, gleaming, pure, and gentle; our forehead and eyes become the same pure crystal, closed in a faint, gentle smile brimming with compassion; our neck, shoulders, arms down to our fingertips all become the radiant, pure crystal Dhamma body; our chest, abdomen, and back become the same Dhamma body; our hips, thighs, knees, shins, and feet all become the radiant, pure crystal Dhamma body. From head to toe, we are entirely the crystal Dhamma body. We are the Buddha image; the Buddha image is us — our whole body, through and through, is the radiant, pure crystal Dhamma body.

Luang Phor often said that reaching the Dhamma body ranges from 1 percent to 100 percent. Whether or not we see the Buddha image, it still appears at our center; relying on the faith we hold toward it, we merge with it into a single unity. Even without seeing it, we can hold in mind a familiar or beloved Buddha image as a stand-in, or begin with just a part of it — a knee, a hand, the crown, or the face — and it will gradually become clearer, little by little.

The Story of the Engineer Who Asked Khun Yai: Refined Treasures Draw Coarse Wealth

As we stay anchored in recitation and visualization, the sphere of knowing continually draws in the stream of merit, sphere after sphere, forming a radiant, pure stream flowing through the center of our being. Within each sphere of merit lies sacred, pure dharma-elements of great power, able to dispel suffering, grief, sickness, calamity, karmic results, demonic obstruction, and sacred sin. At its center also lie physical wealth, material wealth, virtuous qualities, retinue, honor, praise, happiness, the path and fruit of nibbāna, and the of the Dhamma body. As merit flows through us, refined treasures flow through us too. He recounts that an engineer once asked Khun Yai how to become wealthy; she told him he needed to accumulate abundant refined treasures within, which would draw coarse, worldly wealth toward him on their own — the more refined treasure, the more coarse wealth drawn; the less, the less. This flowing merit not only carries refined treasure — it purifies the defilements that create every kind of obstacle and hindrance. The lighter the defilement becomes, the more we are liberated from one dimension into another, ever more refined dimension, with purer energy, more valuable refined treasure, and increasingly capable knowing, empowered ones presiding over each.

Dedicating Merit to Ancestors and Karmic Counterparties

As the stream of merit continues bubbling through the center of our being, we dedicate this merit to our ancestors, who wait in the other realm hoping their living relatives will one day perform an act of merit and send it their way. We recall our relatives and ancestors, our parents, grandparents, and all our teachers and benefactors, the devas who help and support us, our caretakers and guardians, and all beings we may have wronged, our karmic counterparties, asking that we forgive one another mutually and share equally in this merit.

Radiating Loving-Kindness Across the World and the Cosmos

Once merit is dedicated, he has us generate goodwill for the world and all beings. Luang Phu taught us to draw on the heart of a mother's love and goodwill for her beloved child, letting it arise at our center. May the world and all beings be free from suffering and find happiness; may those with much suffering have less, those with little have none, those with little happiness have more, and those with much have ever more. We expand this -filled heart to cover our home; may all beings never harm one another, but conduct themselves so as to be free from suffering of body and mind. We then expand this heart across the village, district, province, Thailand, neighboring countries, and finally the whole world, until it becomes a radiant, clean, pure, warm crystal sphere — reaching the earth-bound devas, tree devas, sky devas, all the heavens, the Brahma and formless-Brahma realms, and even beings in hell, as hungry ghosts, and as animals — and further still, across the countless stars and galaxies of the boundless cosmos, our loving-kindness expanding without limit in every direction.

He teaches that whoever benefits the world and the cosmos may, in turn, make use of the treasures of the world and cosmos — as the Bodhisatta of old did, practicing loving-kindness continuously until reaching attainment. At the end of that life he was reborn in the Brahma realm, enjoying bliss for an immensely long time, and when that life ended, he was reborn on earth as a universal monarch, ruling all four continents.

Closing Aspiration

In closing, Phra Ajarn leads an aspiration for success to be established in us, now and in all lives to come. May the merit and blessings of our teachers and our own accumulated goodness since beginningless time combine into sacred, potent merit. May we be freed from misfortune, karmic results, demonic obstruction, and obstacles of every kind; may greed, hatred, delusion, lust, ignorance, wrong view, craving, and clinging come to an end; may we gain the eye that sees the Dhamma, reach the Dhamma body, and penetrate the knowledge of the Dhamma body; may we be strong in health and steadfast in spirit as we build perfections toward nibbāna. He closes by asking that old wrongdoing be forgiven, and that new merit bear fruit successfully for us all.