คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

นำนั่งสมาธิ 7 กันยายน 2569: บุญน้อย กินอร่อยก็ไม่รู้รส ทำงานก็กลัวกังวลGuided Meditation, September 7, 2026: With Little Merit, Even Good Food Has No Taste

วันจันทร์ที่ 7 กันยายน 2569Monday, 7 September 2026อ่าน ~22 นาที~13 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

ความสุขในชีวิตแปรผันตามปริมาณบุญที่เรามี พระอาจารย์ชี้ว่าเมื่อบุญน้อย แม้กินของโปรดของอร่อยก็ไม่รู้สึกถึงรสชาติ จะทำงานทำการก็มีแต่ความกลัวกังวล จึงจำเป็นต้องแสวงบุญ ไปอยู่ในแหล่งแห่งบุญที่แม้เพียงนั่งอยู่ในหมู่คณะก็เกิดบุญได้ ก่อนนำเข้าสู่การนั่งสมาธิ กำหนดกรรมฐานที่ศูนย์กลางกาย เห็นองค์พระธรรมกายแก้ว หลอมรวมกายใจเป็นหนึ่งเดียว แผ่เมตตา อุทิศส่วนบุญ และอธิษฐานจิตปิดท้ายตามธรรมเนียมHappiness in life rises and falls with the amount of merit we carry. Phra Ajarn points out that with little merit, even a favorite, delicious meal loses its taste, and work brings only fear and worry — so we must seek out places where merit gathers, where merely sitting among the group generates merit. The sit itself then guides practitioners to settle the mind at the center of the body, see the crystal Dhammakaya, merge body and mind into one, radiate loving-kindness, dedicate the merit, and close with the customary aspiration.

ธรรมชาติสามฝ่ายที่ควบคุมชีวิต

การปฏิบัติมีความจำเป็นและสำคัญต่อทุกชีวิตอย่างยิ่ง เพราะเราอยู่ภายใต้การควบคุมของธรรมชาติสามฝ่าย มีเพียงธรรมชาติฝ่ายเท่านั้นที่จะให้คุณให้ประโยชน์แก่เรา ส่วนธรรมชาติฝ่ายอื่นไม่เพียงไม่ให้คุณให้ประโยชน์ใดๆ แต่ยังก่อทุกข์โทษภัยเป็นอันมากหากธรรมชาตินั้นเป็น เราจึงจำเป็นต้องเรียนรู้ทำความเข้าใจและฝึกฝนที่จะดำรงอยู่กับระบบกุศล เพราะระบบกุศลเท่านั้นที่จะให้ความเข้าใจที่ถูกต้องดีงาม พร้อมทั้งความ ความสำเร็จ ความสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องดีงาม

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสสอนในการเจริญเพื่อการเข้าถึงว่า

“ภิกษุทั้งหลาย เธอพึงชัดใน และธรรม เพื่อขจัดและของโลกให้สิ้นไป”

พระองค์ทรงสอนให้พระภิกษุรู้ เพื่อดำรงอยู่กับระบบกุศลธรรมนั้นเอง

กำหนด คือการวางใจให้ดวงสติตั้งขึ้น

เมื่อเราหลับตาลงเบาๆ แล้วก็กำหนด กำหนดคือการหมายไว้ การระบุ การเจาะจง หมายไว้ตรงไหน ระบุตรงไหน เจาะจงตรงไหน ก็จะถูกใส่ไว้ตรงนั้น เรียกว่าการใส่ใจ เพื่อเราจะเข้าไปรับรู้ เพราะดวงรู้คือดวงจะตั้งขึ้น ธรรมทั้งปวงล้วนเกิดได้ที่ใจแห่งเดียว ใจไม่อาจเกิดที่อื่นได้เลย เรากำหนดตรงไหน ใจก็จะถูกใส่ไว้ตรงนั้น แล้วเราก็เข้าไปรับรู้ ดวงรู้คือดวงสติก็จะตั้งขึ้น ณ ตำแหน่งตรงนั้น

เมื่อดวงรู้ดวงสติตั้งขึ้น ก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานบริสุทธิ์ให้ไหลผ่านเข้ามา บริเวณนั้นจะถูกกลั่นให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ การกลั่นคือการแยกธาตุที่ไม่บริสุทธิ์ออกจากธาตุที่บริสุทธิ์ กระแสธารแห่งเมื่อไหลผ่านเข้ามาในกลางความสว่างของดวงรู้ดวงสติ ก็จะขับเคลื่อนระบบกุศลธรรมให้ทำการปรับปรุงแก้ไขธาตุธรรม ขจัดเครื่องเศร้าหมองอันเป็นตัวก่อปัญหาและอุปสรรคให้ค่อยๆ เหือดแห้งไป ตกตะกอนเป็นอนุสัยบ้าง เมื่อใจถูกกลั่นให้บริสุทธิ์ ความยุ่งยากลำบากก็ค่อยๆ ลดลง ปัญหาอุปสรรคก็ค่อยๆ ลดลง

สัดส่วนของอกุศลและที่ลดน้อยถอยลง จะทำให้ความยุ่งยากลำบากของชีวิตลดน้อยลง และความไร้แก่นสารของชีวิตก็จะน้อยลงไปด้วย ตรงกันข้าม เมื่อสัดส่วนของกุศลมากขึ้น เราก็จะปลอดโปร่ง สบายอกสบายใจมากขึ้น มีสิ่งดีงามเกิดขึ้นมากมาย รวมถึงความสุข ความสำเร็จ ความสมปรารถนาของชีวิตก็เกิดขึ้นได้ง่ายขึ้น เราจึงจำเป็นต้องกำหนดรู้ให้รู้อยู่เสมอไม่เผลอ เพราะดวงรู้คือดวงสติเมื่อตั้งขึ้นก็จะเหนี่ยวนำเอาพลังงานบริสุทธิ์คือบุญเข้ามาด้วย

พลังงานบริสุทธิ์คือบุญนี้มีลักษณะเป็นดวงกลมใสสว่าง ภายในดวงบุญแต่ละดวงที่ผุดผ่านเข้ามาประกอบด้วย ศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพที่สามารถขจัดมลทินเครื่องเศร้าหมองทั้งปวง อีกทั้งยังเปี่ยมด้วยความสุขทั้งกายทั้งใจ ความสุขในบุญญธาตุนี้เองที่จะเกื้อกูลประโยชน์แก่เรา ให้สามารถดำเนินชีวิตอย่างเป็นสุขได้ จะกินจะดื่มก็มีความสุข จะนั่งนอนยืนเดินก็มีความสุข จะพูดจะคุยกับใครก็พูดคุยอย่างมีความสุขสบายใจ จะประกอบธุรกิจหน้าที่การงานก็สามารถดำเนินการด้วยความสุขกายสบายใจได้

บุญน้อย กินอร่อยก็ไม่รู้รส ทำงานก็กลัวกังวล

แต่จะเห็นว่าชีวิตของเราไม่ได้ง่ายที่จะมีความสุขได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะยืน เดิน นั่ง นอน แม้แต่กิน แม้แต่ดื่ม รวมถึงการทำกิจการงานต่างๆ ก็ไม่บ่อยนักที่เราจะมีความสุขสบายใจได้ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ก็เพราะความสุขที่ไหลผ่านมาพร้อมกับบุญญธาตุของเรานั้นมีปริมาณน้อย เมื่อมีปริมาณน้อย ความสุขก็น้อย น้อยจนแทบไม่อาจรับรู้ได้

ถ้าพลังงานอัพยากตะมีมาก ชีวิตก็เฉยๆ แต่ถ้าพลังงานอันเป็นบาปมีมาก ความทุกข์ก็จะบังเกิดขึ้น นั่งก็ทุกข์ นอนก็ทุกข์ จะกินจะดื่มก็ยังทุกข์ แม้กินของชอบของอร่อยก็ไม่รู้สึกถึงรสชาตินั้น จะทำงานทำการก็มีแต่ความกลัวกังวล ไม่อาจทำอะไรอย่างมีความสุขได้เลย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะบุญน้อย เมื่อบุญน้อย ความสุขในดวงบุญก็น้อยตามไปด้วย จะดึงดูดให้เข้ามาสู่ชีวิตก็ยาก

ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องแสวงบุญ คือต้องไปอยู่ในแหล่งแห่งบุญ หากไม่ได้อยู่ในแหล่งแห่งบุญ กระแสธารแห่งบุญก็เกิดขึ้นได้ยาก แหล่งบุญคือบริเวณที่เอื้อต่อการไหลผ่านของกระแสธารแห่งบุญ เพียงแค่เราเข้าไปในแหล่งแห่งบุญ แม้เพียงนั่งเฉยๆ ประกอบเหตุแห่งความดีงาม ทำตามหมู่คณะ เพียงเท่านั้นบุญก็เกิดขึ้นได้แล้ว

วางใจสบาย ก่อนเข้าสมาธิ

ในการเจริญภาวนา เราเพียงแค่กำหนดรู้ให้ดวงรู้คือดวงสติตั้งขึ้นเท่านั้น ดวงรู้คือดวงสติก็จะเหนี่ยวนำบุญเข้ามาขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม ในการกำหนดรู้ ให้เรารู้อย่างผ่อนคลาย ให้ปลอดโปร่ง โล่งๆ ว่างๆ เบาสบาย ใสๆ เย็นๆ สะอาดบริสุทธิ์สว่างไสว ใจเป็นทาสสำเร็จ กำหนดเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น เราจึงจำเป็นต้องกำหนดในสิ่งที่ถูกต้องดีงาม เพราะเมื่อกำหนดสิ่งที่ดี สิ่งดีนั้นก็จะบังเกิดแก่ชีวิตของเรา แต่หากกำหนดสิ่งที่ไม่ดี สิ่งที่ไม่ดีนั้นก็จะมีผลต่อชีวิตของเราเช่นกัน เมื่อกำหนดสิ่งที่ดี บุญก็ไหลผ่านพร้อมความสุขและความบริสุทธิ์ พร้อมด้วย ทั้ง ลาภยศสรรเสริญสุข มรรคผลนิพพาน ขอเพียงเราดำรงอยู่ในระบบกุศลธรรม สิ่งดีเหล่านี้ก็จะปรากฏมีขึ้นแก่ตัวเรา

ชีวิตของเราดำรงอยู่ภายใต้การควบคุมของธรรมชาติสามฝ่าย คือ กุศลาธรรมา อกุศลาธรรมา อัพยากตาธัมมา ธรรมชาติทั้งสามฝ่ายผลัดกันเข้ามาเป็นเจ้าเรือนปกครองชีวิตมนุษย์ โดยมีและเข้ามาควบคุม กฎแห่งกรรมเป็นผลจากการกระทำในอดีต หากเราไปยึดอกุศล ประกอบเหตุในสิ่งที่ไม่ถูกต้องไม่ดีงาม ก็สร้างความเดือดร้อนให้ตนเองและผู้อื่น ชีวิตของเราจำเป็นต้องดำรงอยู่บนพื้นฐานอันดีงามว่าชีวิตคือความสุข ให้เรากำหนดรู้อยู่กับความสุขกายสบายใจ ให้มีแต่ความสบายใจ

ภาวนาแปลว่าทำให้มี ทำให้เป็นขึ้นมา คือให้มีอยู่ในใจเรา เราจำเป็นต้องสร้างกรรมฐานของตนเองขึ้นมา จะพึ่งพาผู้อื่นได้ตลอดชีวิตนั้นไม่ได้ พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านสอนให้สติคู่กับสบาย สบายทั้งกายสบายทั้งใจ อยู่กับความสบายใจแล้วก็สบายใจ ให้มีแต่ความสบายใจ นี่คือพื้นฐานของชีวิต ขอเพียงมีความสบายใจ สบายทั้งกายสบายทั้งใจ เราก็จะเป็นเหมือนพรหมที่มีสุขเป็นภักษาหาร ดำรงอยู่อย่างสุขกายสบายใจ อิ่มอกอิ่มใจ ปลื้มอกปลื้มใจ

หากนั่งแล้วไม่สบาย ก็ให้คิดว่ามานั่งพักผ่อน นั่งพักกายพักใจให้สบายไป มีแต่ความสบายใจแล้วก็สบายใจ จนกระทั่งใจสบายดีแล้ว จึงน้อมใจที่สบายนี้มาอยู่กับสิ่งที่สูงส่งสุดคือพระรัตนตรัย โดยการเอ่ยนามท่านว่า

กำหนดกรรมฐาน วางใจที่ศูนย์กลางกาย

สัมมาอะระหังนี้เป็นของกายธรรมอรหัตละเอียด เมื่อเราเอ่ยนามท่านว่าสัมมาอะระหัง คือการเอ่ยถึงพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ปฏิบัติอันเป็นไปเพื่อไกลจากกิเลสเครื่องเศร้าหมองทั้งปวง องค์คุณของท่านคือ และ บริสุทธิ์บริบูรณ์ด้วยอธิศีล อธิจิต อธิปัญญา และญาณทัศนะ

เมื่อเราเอ่ยนามท่าน นามอยู่ที่ไหนรูปก็อยู่ที่นั่น รูปอยู่ที่ไหนนามก็อยู่ที่นั่น ต่างเนื่องอยู่ด้วยกัน เมื่อเราเอ่ยนามท่านว่าสัมมาอะระหัง รูปสภาวะของท่านก็ปรากฏขึ้นเป็นธรรมกายแก้วที่สว่างไสว ใสเย็น สะอาดบริสุทธิ์ เมื่อท่านปรากฏขึ้นในกลางใจเรา ท่านไม่ได้ปรากฏขึ้นเปล่าๆ แต่ปรากฏขึ้นพร้อมกับพระมหากรุณาธิคุณอันไม่มีประมาณ ท่านจะเอาธาตุเห็นจำคิดรู้ ดินน้ำลมไฟ อากาสธาตุ ของเรามาให้ใสสะอาดบริสุทธิ์

ในขณะที่เราบริกรรมภาวนาแล้วกำหนดรู้ถึงบริกรรมนิมิต องค์พระท่านก็จะปรากฏขึ้น ชัดไม่ชัดก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ชัดเอง ให้เรากำหนดรู้ว่ามีท่านอยู่ ให้รู้อยู่เสมอไม่เผลอ รู้ว่าเรากำลังรู้อะไร กำหนดตรงไหนก็รู้ตรงนั้น มีมลทินก็จะทำให้เจือจางเลือนราง ให้รู้เพลินๆ ไปเรื่อยๆ อย่างสบายใจ อยู่กับองค์พระอย่างสบายๆ พร้อมกับภาวนาสัมมาอะระหังนับไปด้วยก็ได้ สัมมาอะระหัง 1 สัมมาอะระหัง 2 ไปจนถึงสัมมาอะระหัง 10 ทุกๆ คำที่เราเอ่ยนามท่าน องค์พระท่านก็ผุดผ่านในกลางตัวเราทีละพระองค์ ขยายซ้อนเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับตัวเรา หน้าตักของท่านซ้อนกับหน้าตักของเรา กายท่านซ้อนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับกายเรา บ่าไหล่ แขน ศีรษะ ใบหน้า ก็ซ้อนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

หลอมรวมกาย หลอมรวมใจ มุ่งตรงพระนิพพาน

ความปรารถนาของท่านคือปรารถนาให้เรากับท่านเป็นเอกภาพเดียวกัน เพราะจะทำให้ท่านสามารถเกื้อกูลประโยชน์เราได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ให้เราหลอมรวมเรากับท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกัน เราเป็นองค์พระ องค์พระเป็นตัวเรา ให้ทั้งเนื้อทั้งตัวเราล้วนเป็นองค์แก้วที่สว่างไสว ใสเย็น สะอาดบริสุทธิ์

โดยกำหนดไปทีละส่วน เริ่มจากศีรษะ ใบหน้า บ่าไหล่แขนทั้งสองข้าง หน้าอก ท้อง ท้องน้อย หลัง สะโพก ต้นขา หัวเข่า แข้งน่อง ฝ่าเท้า หลังเท้า ให้ทุกส่วนของกายเราล้วนเป็นองค์พระธรรมกายแก้วที่ใสแวววาวสว่างไสว

เมื่อหลอมรวมกายเรากายท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกันแล้ว จึงหลอมรวมใจเรากับใจท่านให้เป็นเอกภาพเดียวกันด้วย พระธรรมกายท่านอยู่กลางตัวท่านเจริญนิโรธสมาบัติ ท่านทำอย่างไรเราก็ทำอย่างนั้น รวมใจหยุด รวมใจนิ่ง นุ่มเบาสบาย ใสๆ เย็นๆ หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง นุ่มเบาสบายไปในกลางองค์พระ กลางตัวเรา กลางใจเรา ไม่ไปซ้าย ไม่ไปขวา ไม่ไปหน้า ไม่ไปหลัง ไม่ไปบน ไม่ไปล่าง เข้าไปในกลางของกลาง กลางรู้ กลางหยุด กลางนิ่งเรื่อยไป แล้วส่งจิตส่งใจมุ่งตรงต่อหนทางในเส้นทางสายกลาง ใจเป็นทาสสำเร็จ กำหนดเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น เราจะปรากฏสว่างไสวในกลางของพระนิพพาน กลางของอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน

พระนิพพานท่านเอาสรรพสัตว์ไว้ในกลางของท่านอยู่แล้ว สรรพสัตว์เหล่าใดที่ตั้งอยู่ในคุณงามความดีอันเป็นสากล พระรัตนตรัยจะปรากฏสว่างไสวในกลางตัวเขา และทั้งเราทั้งท่านก็จะปรากฏสว่างในกลางของพระนิพพาน แม้จะนับถือศาสนาใดหรือไม่นับถือศาสนาก็ตาม ขอเพียงตั้งอยู่ในคุณงามความดีอันเป็นสากล ความน่าอัศจรรย์นี้ก็จะบังเกิดขึ้น กระแสธารแห่งบุญจากส่วนละเอียดลึกของพระนิพพานก็จะพรั่งพรูผุดขึ้นในกลางตัวกลางใจ ท่านจะเอาบุญญธาตุบริสุทธิ์นี้มาช่วยแก้ไขปรับปรุงธาตุธรรมของเราให้สะอาดบริสุทธิ์

แผ่เมตตา

ในขณะที่ท่านกำลังประกอบความบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ ทำความให้กับเรา ท่านก็เจริญเกื้อกูลประโยชน์แก่ผู้คนและสรรพสัตว์ทั้งหลาย ธรรมนี้เป็นเครื่องมือของกุศลธรรม มีไว้ให้ผู้มีบุญมากได้เกื้อกูลประโยชน์แก่ผู้มีบุญน้อย เพราะเรายังเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในวัฏสงสาร จึงจำเป็นต้องเกื้อกูลประโยชน์แก่ผู้อื่นด้วยความรักความปรารถนาดีอย่างจริงใจ อันจะเป็นปัจจัยให้เราไปเกิดที่ใดก็อยู่ท่ามกลางผู้ที่รักและจริงใจต่อกัน

เพียงตั้งความรักและความปรารถนาดีอย่างจริงใจ เหมือนความรักของมารดาที่มีต่อบุตรน้อยของตน น้อมความรู้สึกนี้เข้ามาตั้งไว้ในใจ แล้วแผ่ขยายความรักความปรารถนาดีไปสู่ผู้คนและสรรพสัตว์ทั้งหลาย ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า แผ่ขยายจากบ้านเรือนที่พักอาศัย ครอบคลุมหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศ นานาประเทศ จนครอบคลุมทั้งโลก ให้โลกนี้เป็นดวงแก้วที่สว่างไสว ใสเย็น สะอาดบริสุทธิ์

เมตตาธรรมอาศัยใจเป็นแดนเกิด ใจขยายกว้างขวางไปถึงไหน เมตตาธรรมก็ส่องสว่างไปถึงนั่น ให้ภุมมเทวา อากาศเทวา ชาวสวรรค์ทุกชั้นฟ้า พรหม อรูปพรหม รวมถึงสัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน ขอสรรพสัตว์จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ท่านที่มีทุกข์มากขอให้มีทุกข์น้อยลง ที่มีทุกข์น้อยขอให้หมดทุกข์ ที่มีสุขน้อยขอให้มีสุขมาก ที่มีสุขมากแล้วขอให้มีสุขมากยิ่งๆ ขึ้นไป แล้วแผ่ขยายต่อไปสู่บรรยากาศของจักรวาล ครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่นับหมื่นแสนล้านดวง ต่อเนื่องไปสู่หมื่นโลกธาตุ แสนโกฏิจักรวาล อนันตจักรวาล ให้เมตตาธรรมส่องสว่างไปทุกอณูของผู้คนและสรรพสัตว์

อุทิศส่วนบุญและอธิษฐานจิตปิดท้าย

กระแสธารแห่งบุญยังคงพรั่งพรูผุดผ่านในกลางความสว่างของเมตตาธรรมอย่างต่อเนื่อง จึงได้อุทิศส่วนแห่งบุญนี้ให้บังเกิดแก่ผู้คนและสรรพสัตว์ทั้งหลาย ขอให้จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า และมีส่วนในบุญที่ได้ตั้งใจทำไว้ดีแล้วนี้ด้วย รวมถึงบุรพการี พ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่าตายาย ครูบาอาจารย์ผู้มีอุปการคุณ เทวาที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูล ตลอดจนทั้งหลาย ให้ซึ่งกันและกัน และได้รับส่วนแห่งบุญนี้โดยทั่วหน้ากัน

จากนั้นจึงหลอมรวมใจให้เป็นเอกภาพเดียวกันกับพระรัตนตรัยและมหาปูชนียาจารย์ โดยรวมใจหยุดรวมใจนิ่งไปในกลางของพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ และหยุดนิ่งไปในกลางกายของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หลวงพ่อ และคุณยายอาจารย์ แล้วกราบอาราธนาขอพรท่านเพื่อตั้งให้ติดไปในกลางดวงบุญอันสว่างไสวนี้ ให้ตลอดเส้นทางการสร้างของเราเปี่ยมไปด้วยความรู้คู่ความสุขและความบริสุทธิ์ ทั้งความสำเร็จสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องดีงาม

จึงกล่าวคำอธิษฐานจิตปิดท้าย ขอบุญบารมีทั้งหลายจงประมวลเข้ากับบุญบารมีที่ได้ตั้งใจสั่งสมมาแต่อดีตชาติจนถึงปัจจุบัน ให้กลั่นกาย วาจา ใจ ธาตุธรรม เห็นจำคิดรู้ ดินน้ำลมไฟ อากาสธาตุ วิญญาณธาตุของเราให้สว่างไสว ใสเย็น สะอาดบริสุทธิ์ ให้หลุดพ้นจาก วิบากกรรม อุปสรรคต่างๆ ให้ ตัณหา อุปาทาน สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ ให้มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงและแทงตลอดในวิชาธรรมกาย พร้อมทั้งมีสุขภาพแข็งแรง มีกำลังใจสร้างบารมีไม่สิ้นสุด มุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพานสู่ที่สุดแห่งธรรม จะเดินทางไปแห่งใดก็ขอให้ประสบแต่ความโชคดีปลอดภัย จะประกอบธุรกิจหน้าที่การงานก็ขอให้เจริญรุ่งเรือง และเมื่อถึงคราวละโลกก็ขอได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์ เมื่อกลับมาสร้างบารมีในรูปมนุษย์อีกก็ขอให้เกิดในครอบครัวสัมมาทิฏฐิที่พรั่งพร้อมด้วยรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ยศสรรเสริญสุข และมรรคผลนิพพาน ปิดท้ายด้วยบทสวดอนุโมทนาบุญตามธรรมเนียม

Three Forces That Govern Our Life

Practicing the is essential to every life, because we live under the control of three forces of nature. Only () force gives us benefit; the other forces give no benefit at all, and when a force is unwholesome () it brings a great deal of suffering and harm. We therefore need to learn, understand, and train ourselves to dwell within the wholesome system, because only the wholesome system gives right understanding, goodness, happiness, success, and the fulfilment of every rightful wish.

The Lord Buddha taught, on developing toward :

“Monks, you should clearly determine , feelings, mind, and mental objects, in order to remove worldly () and grief (domanassa).”

He taught monks to determine and know, so as to dwell within the system of wholesome states.

To Determine Is to Place the Mind

When we gently close our eyes, we “determine” — to determine is to mark, to specify, to point to something. Wherever we mark, specify, or point to, the mind is placed there; this is called paying attention. We do this so that we can go in and know, because the sphere of knowing — — arises there. All s can only arise at the mind; the mind cannot arise anywhere else. Wherever we determine, the mind is placed there, and we go in to know it; the sphere of knowing, mindfulness, then arises at that very spot.

Once mindfulness arises, it draws pure energy to flow in, and that spot is refined into clarity and — refining means separating the impure elements from the pure ones. As the stream of flows into the brightness of that knowing, it drives the wholesome system to correct and improve our inner elements, clearing away the defilements that cause problems and obstacles, letting them gradually dry up or settle as latent tendencies. As the mind is refined into purity, difficulties gradually lessen and obstacles gradually decrease.

As the proportion of unwholesome and indeterminate (abyakata) states decreases, life's difficulties decrease, and its emptiness of meaning lessens as well. Conversely, as the proportion of wholesome states increases, we become more clear and at ease, good things arise in abundance, and happiness, success, and the fulfilment of life's wishes come more easily. We must therefore keep determining and knowing at all times, without lapsing, because once mindfulness arises it draws in pure energy — merit — as well.

This pure energy, merit, takes the form of a bright, clear sphere. Within each sphere of merit that arises is purity, sacredness, power, and the capacity to clear away every defilement. Not only that — within the sphere of merit is also happiness, both of body and of mind. It is this happiness within the substance of merit that supports us in living happily: eating and drinking happily, sitting, lying down, standing, and walking happily, speaking with others happily and at ease, and carrying out our work and duties with a happy body and an easeful mind.

With Little Merit, Even Good Food Has No Taste

Yet it is plain that our life is not so easily happy all the time — whether standing, walking, sitting, lying down, even eating, drinking, or doing our work, we are rarely able to feel at ease. Why is this? It is because the happiness that flows together with our substance of merit is small in quantity, and when it is small, the happiness is small too — so small that we can barely perceive it at all.

If (abyakata) energy is abundant, life is simply neutral. But if the energy that is sinful is abundant, suffering arises: sitting is suffering, lying down is suffering, eating and drinking are still suffering — even eating one's favorite, delicious food, one does not feel or recognize its flavor. Doing one's work brings only fear and worry, and one cannot do anything with a happy mind at all. All of this is because of little merit. When merit is little, the happiness within the sphere of merit is little too, and it becomes hard to draw material blessings into one's life.

For this reason we need to seek merit (savaeng bun) — to go and dwell in a place where merit gathers. Without being in such a place, the stream of merit arises only with difficulty; a place of merit is one that is conducive to the flow of that stream. Merely entering such a place — even just sitting quietly, doing good together with the group — is enough for merit to arise.

Settling Into Ease Before Sitting

In meditation practice, we need only determine and know so that the sphere of knowing, mindfulness, arises; mindfulness then draws in merit to drive the wholesome system. In determining, let us know in a relaxed way — open, empty, light and at ease, clear, cool, clean, pure, and radiant. The mind is a willing servant: however we determine, so it becomes. We must therefore determine what is right and good, because when we determine what is good, good things arise in our life; but if we determine what is not good, that too will have its effect on our life. When we determine what is good, merit flows in together with happiness and purity, along with the finer treasures — the treasure of form, of wealth, of , of retinue, of gain, honor, praise, happiness, and the path, fruit, and Nibbana. As long as we dwell within the wholesome system, these good things will appear in our life.

Our life is under the control of three forces of nature — kusala dhamma, akusala dhamma, and abyakata dhamma. These three forces take turns as the ruling master governing human life, with and as their means of control. The law of kamma is the result of our past actions; when we cling to and act in ways that are not right or good, we create trouble for ourselves and others. Our life needs to rest on the good foundation that life is happiness — let us determine to dwell with a happy body and an easeful mind, with nothing but ease.

Bhavana (meditation) means to bring something into being — to have a within our mind. We need to build our own meditation anchor; we cannot rely on others for our whole life. Our Great Teacher, the Reverend Father, taught that mindfulness goes together with ease — ease of body and ease of mind. Dwell with ease, and be at ease — let there be nothing but ease. This is the foundation of life: as long as we have ease, ease of body and ease of mind, we become like a brahma being sustained on , dwelling happily in body and at ease in mind, full of and joy.

If, sitting in meditation, we are not at ease, let us think of it as resting — resting the body and mind into ease. Have only ease, and be at ease, until the mind is truly at ease. Then bring that easeful mind to rest with what is most exalted — the Triple Gem — by uttering the name: Samma-Arahang.

Anchoring the Mind at the Center of the Body

“Samma-Arahang” is the descriptive name (nemitaka-nama) of the subtle Dhammakaya of Arahatship. When we utter this name, we are calling upon the One who has practiced well and rightly, whose practice leads away from every defilement. His virtues are the virtue of wisdom, the virtue of purity, and , perfected and complete with higher virtue, higher mind, higher wisdom, and the and vision of .

When we utter his name, wherever the name is, the form is there too, and wherever the form is, the name is there — the two are always bound together. When we utter the name Samma-Arahang, his form appears as the crystal Dhammakaya, radiant, clear, cool, clean, and pure. When he appears in the center of our mind, he does not appear empty-handed — he appears together with his boundless great compassion, and he takes the elements of seeing, remembering, thinking, and knowing, and the earth, water, wind, fire, space, and consciousness elements within us, and makes them clear, clean, and pure.

As we recite the mantra and determine the meditation image (parikamma-nimitta), the crystal Buddha image will appear. Whether clear or unclear does not matter — it will become clear in time. Simply determine that he is there, and keep knowing without lapsing — know what we are knowing. Wherever we determine, know there. If defilement is present, the image may fade or blur; simply keep knowing gently and at ease, staying with the crystal image comfortably, while reciting “Samma-Arahang,” counting along if we wish: Samma-Arahang one, Samma-Arahang two, and on up to Samma-Arahang ten. With every utterance of the name, the crystal Buddha image arises within us, one image after another, expanding and merging into one with us — his lap merging with our lap, his body merging as one with our body, his shoulders, arms, head, and face all merging as one.

Merging Body and Mind, Heading Toward Nibbana

His wish is that we and he become one and the same being, so that he can support and benefit us to the fullest effect. Let us merge ourselves with him into one being: we are the crystal image, and the crystal image is us — let our whole body become the crystal Dhammakaya, radiant, clear, cool, clean, and pure.

Do this part by part: beginning with the head, the face, both shoulders and arms, the chest, the abdomen and lower abdomen, the back, the hips, thighs, knees, shins, calves, soles, and the backs of the feet — let every part of our body become the crystal Dhammakaya, sparkling and radiant.

Once body and body are merged as one, merge mind with mind as well. The Dhammakaya dwells at the center of his own body, absorbed in the attainment of ceson (nirodha-samapatti); as he does, so do we — gathering the mind to stop, gathering the mind to be still, soft, light, and at ease, clear and cool. Stopped within stopping, still within stillness, soft, light, and at ease, into the center of the crystal image, the center of our body, the center of our mind — not left, not right, not forward, not back, not up, not down — into the very center of the center, the center of knowing, the center of stopping, the center of stillness, continuously. Then send the heart and mind straight along the Middle Way toward Nibbana. The mind is a willing servant: however we determine, so it becomes. We will appear radiant in the center of Nibbana, in the center of the boundless, innumerable knowers of infinite power.

Nibbana already holds all beings within its center. Whatever being dwells in universal goodness will have the Triple Gem appear radiant within them, and both we and they will appear radiant within the center of Nibbana. Whether one follows any religion or none at all, so long as one dwells in universal goodness, this wonder will come to pass: the stream of merit from the deep, subtle level of Nibbana will well up within body and mind, and it will bring this pure substance of merit to help correct and improve our inner elements, making them clean and pure.

Radiating Loving-Kindness

While he is working this sacred purity, bringing about our liberation, he also develops (metta) to benefit all people and beings. Loving-kindness is an instrument of the wholesome dhamma, given so that those with much merit can benefit those with little. Since we still circle through birth and death in samsara, we need to benefit others with sincere love and goodwill, for this sincere kindness becomes a cause for us to be reborn, wherever we go, among those who are loving and sincere toward one another.

Simply establish sincere love and goodwill, like a mother's love for her own young child. Bring that feeling into the heart, then radiate that love and goodwill out to all people and beings: may all beings be free from suffering and find happiness everywhere. Expand it outward from our home, covering the village, the sub-district, the district, the province, the country, other countries, until it covers the whole world, making this world a crystal sphere, radiant, clear, cool, clean, and pure.

Loving-kindness is born of the mind — wherever the mind expands, loving-kindness shines there too, reaching every atom of every being: earthbound devas, sky devas, heavenly beings of every realm, brahma and formless brahma beings, as well as hell beings, hungry ghosts, and animals. May all beings be free from suffering and find happiness. May those with much suffering have less; may those with little suffering be free of it entirely; may those with little happiness have more; and may those who already have much happiness have even more. Then extend it further, into the atmosphere of the universe, covering the countless stars, and onward to the ten-thousand world-systems, the hundred-thousand-koti universes, the infinite universes — letting our loving-kindness shine upon every atom of every being.

Dedicating Merit and the Closing Aspiration

The stream of merit continues to well up within the brightness of this loving-kindness. We therefore dedicate this merit to arise for all people and beings: may they be free from suffering and find happiness everywhere, and may they share in the merit we have intentionally made well. We dedicate it also to our forebears, our parents, siblings, grandparents, and teachers who have shown us kindness, to the devas who help and support us, and to our karmic counterparties — may we forgive one another and may all receive a share of this merit equally.

We then merge our mind as one with the Triple Gem and our great teachers, gathering the mind to stop and to be still within the Buddha Jewel, the Dhamma Jewel, and the Sangha Jewel, and settling still within the body of our Great Teachers — Luang Pu, Luang Phor, and Khun Yay Achan. We respectfully ask for their blessing, that a successful pattern be fixed within this radiant sphere of merit, so that our whole path of building perfections may be filled with wisdom together with happiness and purity, and with success in every rightful wish.

We close with the aspiration: may all this merit and gathered be combined with whatever merit we have intentionally accumulated since past lives up to the present, refining our body, speech, mind, and inner elements — the faculties of seeing, remembering, thinking, and knowing, and the earth, water, wind, fire, space, and consciousness elements — until they are radiant, clear, cool, clean, and pure; may we be freed from misfortune, from the results of past bad kamma, and from every obstacle; may , hatred, delusion, lust, , wrong view, craving, and clinging be extinguished without remainder; may we gain the eye of Dhamma and attain to and penetrate the Vijja Dhammakaya, with strong health and unfailing resolve to build perfections; may we head straight along the path to Nibbana, to the very end of the Dhamma; wherever we travel, may we meet only good fortune and safety; whatever business or duty we undertake, may it prosper and flourish; and when the time comes to leave this world, may we be born in the Dusita heaven, in the special realm of merit reserved for great bodhisattvas. When we return to build perfections again in human form, may we be born into a family of right view, complete with the treasures of form, wealth, virtue, honor, praise, happiness, and the path and fruit of Nibbana. The session closes with the customary chant of merit.