คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

อธิษฐานถึงครูบาอาจารย์ เป็นการใช้บุญของท่านหรือบุญของเรา?Is Making an Aspiration Through a Teacher Using His Merit or Our Own?

วันเสาร์ที่ 30 พฤษภาคม 2569Saturday, 30 May 2026อ่าน ~4 นาที~2 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์อธิบายว่าเมื่อเรานึกถึงครูบาอาจารย์และอธิษฐาน แท้จริงเป็นการเหนี่ยวนำบุญของเราเองผ่านศรัทธาที่มีต่อท่าน ไม่ใช่การไปใช้บุญของท่าน จะเป็นการใช้บุญของท่านจริง ๆ ก็ต่อเมื่อบุญของเราไม่พอและขอให้ท่านช่วยเท่านั้นThe teacher explains that recalling a revered teacher and making an aspiration actually draws out our own merit through the faith we have in him, rather than depleting his merit. It only becomes borrowing his merit when our own merit isn't enough and we explicitly ask for his help.

มีผู้ถามว่า เมื่อวันก่อนพระอาจารย์บอกว่าหากเราอธิษฐานขอสิ่งต่าง ๆ จากปูชนียาจารย์ จะเป็นการใช้บุญของท่านในการทำให้สิ่งนั้นสำเร็จ แปลว่าหากเราไม่อยากรบกวนไม่อยากใช้บุญของท่าน เราต้องห้ามนึกถึงท่านเวลาอธิษฐานจิตใช่หรือไม่ หรือเราอธิษฐานขอให้ท่านใช้บุญของเราเองแทนได้หรือไม่

พระนิพพานเอาสรรพสัตว์ไว้ในกลางของท่าน แต่สว่างหรือไม่สว่างขึ้นอยู่กับตัวเราเอง

พระอาจารย์อธิบายว่า พระนิพพานเอาสรรพสัตว์ไว้ในกลางของท่าน คอยคุ้มครองดูแลช่วยเหลือ แต่สรรพสัตว์นั้นมีสองประเภท คือประเภทที่สว่างในกลางท่าน กับประเภทที่อยู่ในกลางท่านแต่ไม่สว่าง ประเภทที่สว่างในกลางท่านคือประเภทที่ดำรงอยู่กับ เพราะดำรงอยู่ในระบบกุศล กระแสธารแห่งบุญจึงไหลผ่านทำให้สว่างไสว จะเห็นว่าทุกอย่างล้วนเป็นผลที่เกิดจากตัวสรรพสัตว์เอง แม้อยู่ในกลางของพระนิพพาน บุญจะไหลผ่านได้ก็เพราะตัวเราเองดำรงอยู่ในระบบที่ถูกต้อง ประกอบคุณงามความดี ท่านจึงกล่าวว่าตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

เมื่อเรานึกถึงครูบาอาจารย์ บุญที่ไหลผ่านคือบุญของเราเอง ไม่ใช่การไปยืมบุญท่าน

เราก็เช่นกัน เมื่อเราเป็นลูกศิษย์ของครูบาอาจารย์ เราอยู่ในกลางท่าน คราใดที่จิตเราเป็นกุศล กระแสธารแห่งบุญก็จะไหลผ่านเรา การอธิษฐานต่าง ๆ ที่สำเร็จก็ล้วนอาศัยบุญของเราเองเป็นหลัก เมื่อเรานึกถึงครูบาอาจารย์ผู้เป็นสังฆรัตนคุณ ความจริงแล้วพระรัตนตรัยก็ปรากฏสว่างในกลางท่านอยู่แล้ว เราเคารพท่านในฐานะพระสงฆ์ เปี่ยมด้วยศรัทธา ดวงศรัทธาก็ตั้งขึ้น ดวงกุศลก็ตั้งขึ้น บุญก็ไหลผ่านตัวเราเอง การนึกถึงท่านและอธิษฐานขอนั้น แท้จริงคือการที่ท่านปรากฏขึ้นในกลางตัวเราในฐานะที่ตั้งแห่งศรัทธา ทำให้ฝ่ายกุศลตั้งขึ้นพร้อมกัน บุญก็ไหลผ่านเข้ามา พระรัตนตรัยก็ปรากฏสว่างไสวในตัวเรา นี่คือการใช้บุญของเราเองทั้งนั้น

เมื่อไหร่จึงเป็นการขอให้ท่านใช้บุญของท่านช่วย

มีอีกกรณีหนึ่งคือ เมื่อบุญของเราเองไม่พอ เราจึงขอให้ท่านช่วย นี่จึงจะเป็นการใช้บุญของท่านในการทำให้สำเร็จจริง ๆ แต่หากไม่อยากรบกวนหรือใช้บุญของท่าน ก็เพียงนึกถึงท่านเป็นที่ตั้งแห่งศรัทธา บุญก็จะไหลผ่านตัวเราเองอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้ ครูบาอาจารย์จึงสอนให้นึกถึงท่านบ่อย ๆ นึกถึงตลอดเวลายิ่งดี เพราะยิ่งนึกถึงท่าน บุญก็ยิ่งไหลผ่านเรา เราจะปรากฏสว่างในกลางท่าน ท่านจะปรากฏสว่างในกลางตัวเรา ความคิดที่ว่าห้ามนึกถึงท่านนั้น แท้จริงเป็นเสียงของที่ชี้นำให้ไม่นึกถึงท่านต่างหาก

One student asked: the teacher once said that when we make an aspiration asking for things from a revered teacher, we're drawing on that teacher's merit to make it happen. Does that mean, if we don't want to trouble him or use up his merit, we should avoid thinking of him while making an aspiration? Or could we instead ask him to draw on our own merit rather than his?

Nibbana Holds All Beings Within It, but Whether We Shine Depends on Us

The teacher explained that Nibbana holds all beings within its center, watching over and protecting them, but beings fall into two kinds: those who shine bright within its center, and those who dwell there without shining. The kind that shines is the kind dwelling with wholesomeness — because they dwell in system, a current of merit flows through them, making them bright. Notice that everything is really the result of the being's own doing: even while held within the center of Nibbana, merit flows through us only because we ourselves dwell rightly and perform good deeds. This is exactly why it's said that oneself is one's own refuge.

Recalling the Teacher Draws Out Our Own Merit — Not a Loan From His

It's the same for us. As students of our teacher, we dwell within his center, and whenever our mind turns wholesome, a current of merit flows through us. Every successful aspiration relies primarily on our own merit. When we recall a teacher — a representative of the Sangha Jewel — in truth the Triple Gem is already shining within him. We revere him as a member of the Sangha, filled with faith; the sphere of faith arises, the sphere of wholesome states arises, and merit flows through us. Recalling him and making an aspiration is really him appearing at the center of our being as an object of faith, causing the wholesome to arise at the same time — merit flows in, and the Triple Gem shines brightly within us. This is entirely the use of our own merit.

When It Actually Becomes Asking Him to Use His Own Merit

There is a separate case: when our own merit isn't enough, and we ask him to help — that is when we're genuinely drawing on his merit to bring something about. But if we don't want to trouble him or use his merit at all, simply recalling him as an object of faith is enough — merit will flow through us regardless. This is exactly why our teachers taught us to recall them often, even constantly, since the more we recall them, the more merit flows through us: we appear bright within them, and they appear bright within us. The thought that we should avoid recalling him is, in truth, nothing but the voice of unwholesomeness steering us away from him.