คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

ตายตอนนี้ก็หวังสวรรค์ได้สบาย: เคล็ดลับปือตาเห็นองค์พระ และธรรมชาติที่พระพุทธเจ้าใช้เวลา 20 อสงไขยกว่าจะเข้าใจDie Right Now, and Heaven Is Already Yours: The Secret of Half-Closed Eyes, and a Truth the Buddha Needed 20 Asankhyeya to Discover

วันศุกร์ที่ 6 มิถุนายน 2568Friday, 6 June 2025อ่าน ~27 นาที~16 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์สุรพงค์สอนว่าหากเราตายในขณะที่นั่งนึกถึงองค์พระอยู่นี้ สุคติโลกสวรรค์เป็นอันหวังได้สบาย ง่ายกว่าผู้ที่ต้องสร้างโบสถ์วิหารใหญ่โต ท่านสอนเคล็ดลับการปือตาเพื่อให้เห็นองค์พระชัดขึ้น และย้อนเล่าว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าต้องใช้เวลาสั่งสมบารมีถึง 20 อสงไขยกับแสนมหากัป กว่าจะเข้าใจธรรมชาติสามฝ่ายที่ไม่มีใครรู้มาก่อนพุทธศาสนา ก่อนนำเข้าสู่การแผ่เมตตาและอธิษฐานจิตปิดท้ายPhra Ajarn Suraphong teaches that if we died right now while sitting in recollection of the Buddha image, a heavenly rebirth would already be ours to hope for, more simply than for those who must build grand temples. He teaches the technique of half-closing the eyes to see the Buddha image more clearly, and recounts how the Buddha needed twenty asankhyeya and a hundred thousand great aeons of accumulated perfections to understand the three natures that no one knew of before Buddhism, before leading into the radiation of loving-kindness and the closing aspiration.

การปฏิบัติธรรม: หนทางเดียวที่ระบบกุศลธรรมจะเกื้อกูลเราได้จริง

พระอาจารย์สุรพงค์เปิดการนำนั่งว่า การปฏิบัตินี้มีความจำเป็นและสำคัญต่อทุกๆ ชีวิตอย่างยิ่ง เพราะเราจำเป็นต้องดำรงอยู่ในระบบธรรม ซึ่งเป็นระบบเดียวที่จะเกื้อกูลประโยชน์ให้เกิดขึ้นแก่เรา ระบบอื่นไม่สามารถและไม่ช่วยเหลือเกื้อกูลประโยชน์ใดๆ เลย หนำซ้ำยังก่อทุกข์โทษภัย หากระบบนั้นเป็นระบบธรรม แม้ว่าเราจะตั้งอยู่ในคุณงามความดี ทำจิตให้ผ่องใส แต่หากไม่คำนึงถึงระบบ เราก็อาจผิดพลาดพลั้งเผลอโดยไม่รู้สาเหตุ เพราะธรรมชาติฝ่ายอกุศลสามารถสิงใจเราได้ เมื่อเขาสิงใจเราแล้ว เขาจะไม่ยอมให้เรารู้ตัวหรอกว่าเขาสิงใจเราอยู่ เขาจะชี้นำให้กระทำการใดๆ ก็ได้ เหมือนว่าเรารู้ตัวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องมาเรียนรู้ที่จะดำรงอยู่ในระบบกุศลธรรม เรียนรู้เรื่องระบบของธรรมชาติ แล้วปฏิบัติให้สอดคล้องกับระบบกุศลธรรม และรู้ว่าพฤติกรรมความรู้สึกนึกคิดใดที่ไม่ใช่ของระบบกุศลธรรม

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงใช้เวลา 20 อสงไขยกับแสนมหากัปกว่าจะเข้าใจธรรมชาตินี้

การปฏิบัติธรรมนี้จะทำให้เราได้รู้ได้เข้าใจได้แจ่มแจ้งในธรรมชาติที่เข้ามาสิงใจเรา พระสัมมาสัมพุทธเจ้ากว่าที่จะเข้าใจธรรมชาตินี้ ต้องอาศัยการสั่งสมบารมียาวนานถึง 20 อสงไขยกับแสนมหากัป ยาวนานมากจึงได้รู้ได้เข้าใจธรรมชาติ และได้นำเรื่องราวเหล่านี้มาสั่งสอนเรา ก่อนหน้าพุทธศาสนาเกิดขึ้น ไม่มีใครรู้เลยว่ามีธรรมชาติเหล่านี้คอยชี้นำบงการเราอยู่ตลอดเวลา คล้ายกับที่เราคิดไปเอง

ในการปฏิบัติธรรมนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสสอนว่า "ภิกษุทั้งหลาย เธอพึงชัดในกาย เวทนา จิต และธรรม เพื่อขจัดอภิชฌาและโทมนัสของโลกให้สิ้นไป" พระอาจารย์ต้องกล่าวบทนำนี้ทุกครั้ง ว่าทำไมเราจึงต้องปฏิบัติธรรม และปฏิบัติธรรมนั้นคืออย่างไร เมื่อเราได้ฟังบทเกริ่นนำถึงเนื้อหาสาระสำคัญของการปฏิบัติธรรมคือนี้แล้ว เราก็มาปฏิบัติกันโดยการกำหนดรู้ในกรรมฐานของเราที่เราคุ้นเคยและมีสัญญาณที่ชัดเจนและต่อเนื่อง

เลือกกรรมฐานประจำตัวให้คุ้นเคยดั่งการฝึกพิมพ์ดีดสิบนิ้ว

กรรมฐานที่เราคุ้นเคยอาจจะไม่ได้ผลเพราะไม่เหมาะกับเรา กรรมฐานที่เหมาะกับเราคือกรรมฐานที่เราสามารถรับรู้สัญญาณได้ชัดเจนและต่อเนื่อง ให้ได้เกาะได้อาศัยไปเรื่อยๆ ได้ เราจำเป็นต้องเลือกเฟ้นหากรรมฐานที่เหมาะสมกับเรา แล้วฝึกฝนดำรงอยู่จนกระทั่งเครื่องมือนี้กับเราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จำเป็นอย่างยิ่งที่เราต้องมีกรรมฐานประจำตัวของเราเอง ใช้ไปตลอดชีวิต ทำครั้งเดียวใช้ไปตลอดชีวิตดีกว่าไม่มีกรรมฐานใดเลยแล้วสะเปะสะปะไปเรื่อยๆ ทำมา 4-5 ปีก็เสียดายเวลาที่ผ่านไป ไม่คุ้นอะไรสักอย่าง เดี๋ยวก็ทำนั่นทีเดี๋ยวก็ทำนี่ที ไม่รู้ว่าสัญญาณชัดเจนหรือไม่เป็นอย่างไร ทำหลับๆ ตื่นๆ คิดว่าได้แค่ทำก็พอแล้ว

เมื่อได้กรรมฐานที่เหมาะแก่เราแล้ว เราก็ก้มหน้าก้มตาใส่ใจจดจ่อทำให้คุ้น ให้มีให้เป็นขึ้นมา ใช้เวลา 1-2 สัปดาห์ก็คุ้นแล้ว ทำทั้งวันทั้งคืนก็คุ้นเร็ว พอคุ้นแล้วเราก็จะเริ่มได้ประโยชน์ ดีกว่าทำไปเรื่อยๆ 4-5 ปี หรือ 10 ปีก็เสียเวลาเปล่า เปรียบเหมือนพิมพ์ดีดที่ต้องฝึกให้คล่องสิบนิ้ว แต่ก่อนใช้สองนิ้วจิ้ม หากฝึกฝึกสิบนิ้วจริงจังไม่กี่วันก็คล่อง กรรมฐานก็เหมือนกัน เรามีพื้นฐานพอสมควรคุ้นเคยกับการเจริญภาวนาฝึกสติมาบ้างแล้ว ตอนนี้ก็มาฝึกให้คุ้นอยู่กับเครื่องมือคือกรรมฐานของเรา จดจ่อให้คล่องปากขึ้นใจ ต้องละเอียด นี้ พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านบอกว่าบริกรรมภาวนากับบริกรรมนิมิตเป็นของคู่กัน

ปือตา (หลับตาพริ้ม): เคล็ดลับแก้นิวรณธรรมและช่วยให้เห็นองค์พระชัดขึ้น

พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านบอกว่าให้ปือตา คือหลับตาพริ้มไม่ปิดสนิท ความจริงเรื่องการปือตานี้เป็นเรื่องที่ใช้ในการแก้นิวรณธรรมได้อย่างได้ผล ไม่เช่นนั้นท่านคงไม่กล่าวถึงเรื่องนี้ การปือตานั้นพอมองเห็นข้างนอกลางๆ ผ่านช่องเล็กๆ ได้ เราสามารถเอาใจตามองรอดออกไป แต่ใจสอดเข้าไปในกลางท้อง ตำแหน่ง เราก็จะเห็น ถ้ามันมืดก็ไม่ชัด แต่ถ้าไม่มืดก็จะชัด เอาใจไปวางไว้ในกลาง แต่หากเราปิดตามืดสนิท กลับไม่เห็นอะไรเลย มืดตื้อไปเลย แต่ถ้าเราปือตามองออกไปข้างนอกผ่านช่องเล็กๆ แม้จะมองไม่เห็นชัดรางๆ แต่ก็มีความสว่าง ใจก็สอดเข้าไปข้างในไว้ในกลางท้อง แล้วก็เห็นองค์พระ ถ้ามันมืดก็ยังพอเห็นได้อยู่ องค์พระจะองค์เล็กองค์ใหญ่ได้ทั้งนั้น ท่านจึงบอกว่าหลับตาเป็นก็จะเห็นองค์พระ

การเห็นนี้เป็นเรื่องของการนึกเห็น แต่การนึกเห็นนั้นมีผล เพราะสิ่งที่เราเห็นคือสิ่งที่มีอยู่ จะเป็นพระอิฐพระไม้พระปูนหรือพระในจินตนาการของเราก็แล้วแต่ เรานึกเห็นองค์พระ ท่านก็จะซ้อนปรากฏขึ้นมาตรงนั้น สิ่งที่เราเห็นอาจเป็นเพียงจินตนาการของเรา แต่ท่านอาศัยความรู้สึกนึกคิดของเราที่ระลึกถึงท่าน เพราะเรานึกถึงท่าน เราจะปรากฏสว่างในกลางท่าน ท่านก็ซ้อนลงในความรู้สึกนึกคิดของเรา สิ่งที่เรานึกจึงมีผล

หากตายตอนนี้ สุคติโลกสวรรค์เป็นอันหวังได้สบาย

ท่านกล่าวว่า ลองเราตายตอนนี้สิ สุคติโลกสวรรค์เป็นอันหวังพึ่งหวังได้สบาย คนอื่นต้องสร้างโบสถ์สร้างวิหารใหญ่โตโอฬารแค่ไหน แต่สำหรับเราในขณะที่เรานั่งนึกถึงท่าน หากตายในตอนนี้ ก็เป็นที่หวังได้เลย ไปแล้วก็กลับได้สบายๆ ดังนั้นให้เราหลับตาให้เป็น ปือตาพอแสงลอดได้ เราจะมองผ่านข้างนอก แต่ใจแม้มองผ่านเราก็ไม่เห็นอะไรชัด รางๆ แต่ใจสามารถสอดเข้าไปในกลางท้องได้ นึกถึงท่านก็ปรากฏเกิดขึ้น เราก็จะเห็นทั้งหน้าตัก เห็นถึงแผ่น เห็นถึงหลัง เห็นถึงพระเศียรของท่าน นึกเห็นได้ แต่ถ้าปิดเปลือกตาจนมืดมิด จะเห็นยากมาก หลับตาเป็นจึงเห็นองค์พระ นี่เป็นความจริงเช่นนั้นจริงๆ คนฝึกใหม่ได้องค์พระรางๆ ถ้านั่งที่มืด องค์พระก็หาย ต้องไปนั่งที่มีแสงสว่างพอ แสงสว่างจะช่วยให้องค์พระชัดขึ้น สำหรับคนที่เพิ่งได้องค์พระใหม่ๆ การปือตาจะช่วยได้เยอะ

บริกรรมภาวนาสัมมาอะระหังคู่กับบริกรรมนิมิต

สัมมาอะระหัง 1 สัมมาอะระหัง 2 องค์พระที่ 2 ก็ตั้งขึ้น สัมมาอะระหัง 3 องค์พระองค์ที่ 3 ปรากฏขึ้น จะขยายออกไปรอบตัวเราก็ได้ สัมมาอะระหัง 4 องค์พระองค์ที่ 4 ก็ขยายขึ้น เราต้องการความใส่ใจจดจ่อ มีงานให้ใจทำ จดจ่ออยู่กับเรื่ององค์พระ อยู่กับสัมมาอะระหัง เอ่ยนามท่าน สัมมาอะระหังนี้เป็นนามกาย คือชื่ออันเป็นคุณสมบัติของท่าน ชื่อที่เรียกตามคุณสมบัติ สัมมาอะระหังคือพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ปฏิบัติอันเป็นไปเพื่อไกลจากกิเลสเครื่องเศร้าหมองทั้งปวง นี่คือชื่ออันเป็นคุณสมบัติของกายธรรมในแต่ละระดับ ตั้งแต่กายธรรมโคตรภู พระโสดา สกิทาคามี อนาคามี กายธรรมพระอรหันต์ อันล้วนเป็นพระรัตนตรัยภายใน

สัมมาอะระหัง 1 สัมมาอะระหัง 2 สัมมาอะระหัง 3 สัมมาอะระหัง 4 องค์พระที่ 4 ก็ผุดผ่านกลางตัวเรา องค์พระที่ 5 ก็ผุดผ่านตัวเรา สัมมาอะระหัง 6 องค์พระที่ 6 จากจุดเล็กใสขยายใหญ่ขึ้นเท่าตัว แล้วขยายใหญ่กว้างขวางออกไปนอกตัวครอบคลุมเรา เราจะอยู่ในกลางท่าน ท่านจะปกป้องคุ้มครองดูแลเรา ขยายครอบคลุมตัวเรา ขยายกว้างขวางออกไปสู่โลกและจักรวาล แล้วก็เพลินอย่างนี้ไปเรื่อยๆ อะไรที่ง่ายทำอย่างนั้น ทำแล้วเพลินๆ ก็ทำไปเถอะ ใจเราจะละเอียดขึ้นละเอียดขึ้น

ดวงรู้คือดวงสติเหนี่ยวนำบุญ ขจัดมลทินหลุดพ้นทีละมิติ

รู้อยู่เสมอไม่เผลอ ดวงรู้คือดวงสติเมื่อตั้งขึ้นจะเหนี่ยวนำเอาพลังงานอันบริสุทธิ์ที่ชื่อว่าบุญให้ไหลผ่านเข้ามาในกลางความสว่างของดวงรู้คือดวงสตินี้อย่างต่อเนื่อง พร้อมสมบัติละเอียดและ บุญที่ไหลผ่านเข้ามาจะขับเคลื่อนระบบกุศลธรรม การแก้ธาตุธรรมในตัวเราให้สะอาดบริสุทธิ์ ให้เราหลุดพ้นจากมลทินอันเป็นตัวก่อทุกข์โทษภัยความยุ่งยากลำบากที่หลากหลาย เป็นนิวรณธรรม ระบบกุศลธรรมก็จะชำระเคลียร์มลทินทั้งหลายเหล่านี้ให้เบาบางไปเรื่อยๆ แล้วก็หลุดพ้นในแต่ละชั้นแต่ละดับของมิติไปเรื่อยๆ ให้ทำค่อยๆ ทำอย่างเพลินๆ ไม่ต้องรีบไม่ต้องเร่ง ใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังกดดันให้รีบให้เร่ง เราต้องรู้เข้าใจว่าทำไมทำสบายๆ ไม่ได้ ทำไมต้องรีบต้องเร่งด้วย อย่างไรก็ไม่ได้ไปไหน อ่ะก็ยังคงนั่งอยู่นี่ นั่งอย่างมีอย่างสบายใจเพลินๆ ไปเรื่อยๆ นั่งรองรับสายบุญสายสมบัติที่พรั่งพรูผุดผ่านอย่างต่อเนื่อง

เพียงแค่นี้ กระแสธารแห่งบุญพร้อมสมบัติละเอียดและผังสำเร็จก็พรั่งพรูผุดผ่านอย่างต่อเนื่องเข้ามา พลังงานบริสุทธิ์นี้ก็จะมาขับเคลื่อนกุศลธรรม การแก้ธาตุธรรมในตัวเราให้สะอาดบริสุทธิ์ ขจัดมลทินเครื่องเศร้าหมองทั้งปวงให้บริสุทธิ์หลุดพ้นแล้วหลุดพ้นเล่า เราก็เฝ้าดูความหลุดพ้นที่เกิดขึ้น แม้ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร เราก็ทำหน้าที่ของเราไปเรื่อยๆ โดยการกำหนดรู้ให้ดวงรู้ไหลผ่าน

เกื้อกูลสัตวโลกและโอกาสโลกด้วยเมตตาธรรม

เมื่อเราประกอบเหตุอันเป็นคุณเป็นประโยชน์แก่เราแล้ว เราก็จะมาประกอบเหตุอันเป็นคุณเป็นประโยชน์แก่ผู้คนและสรรพสัตว์สรรพสิ่งและธาตุธรรมทั้งปวง ให้สว่างไสวใสสะอาดบริสุทธิ์ แก้ไขสัตวโลกและโอกาสโลกให้น่าอยู่ยิ่งขึ้น โดยอาศัยเครื่องมือของกุศลธรรมที่ใช้เกื้อกูลประโยชน์แก่ผู้คนและสรรพสัตว์ นั่นคือ เพียงแค่เราตั้งความปรารถนาดีให้เกิดมีขึ้นในใจ ปรารถนาดีต่อตัวเราเอง ต่อบุคคลอันเป็นที่รักของเรา ต่อบุคคลรอบข้าง และต่อสรรพสัตว์และชาวโลกทั้งหลาย หากเรายังไม่ซาบซึ้งในธรรม ก็ให้น้อมนึกถึงดวงจิตของมารดาที่มีความรักและความปรารถนาดีอย่างจริงใจต่อลูกน้อยของตน แล้วเราก็จะซาบซึ้งถึงเมตตาธรรมอันบริสุทธิ์และจริงใจ

จากนั้นเราค่อยแผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมนี้ออกไปเกื้อกูลแก่สรรพสัตว์สรรพสิ่งให้สว่างไสวใสสะอาดบริสุทธิ์ ขอสรรพสัตว์ที่เป็นเพื่อนทุกข์เกิดแก่เจ็บและตายด้วยกันทั้งสิ้น จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ท่านที่มีทุกข์มากก็ขอให้ทุกข์น้อย ที่มีทุกข์น้อยขอให้หมดทุกข์ให้มีความสุข ที่มีสุขน้อยก็ขอให้มีสุขมาก และที่มีสุขมากแล้วก็ขอให้มีสุขมากยิ่งๆ ขึ้นไป แล้วแผ่ขยายใจที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมนี้ครอบคลุมอาคารบ้านเรือนที่พักอาศัยของเรา ให้สว่างใสไปทั่วทุกอณูของบรรยากาศ ทั้งผู้คนสรรพสัตว์สรรพสิ่งทั้งปวงล้วนใสสว่าง

แผ่เมตตาสู่จักรวาลอนันต์ ผ่านแบบอย่างพระโพธิสัตว์

เมตตาธรรมเป็นดวงกลมใสสว่างภายในเปี่ยมด้วยธรรมธาตุอันบริสุทธิ์ เปี่ยมด้วยความรักและความปรารถนาดี มีคุณสมบัติในการขจัดปฏิฆะความขัดเคืองให้มลายหายสิ้นไปได้ แสงสว่างเมตตาธรรมก็ส่องสว่างไปทั่วทุกอณูบรรยากาศ ทั้งดินน้ำอากาศฟ้า ตึกรามบ้านช่อง อิฐหินปูนทราย ข้าวของเครื่องใช้ ล้วนใสสว่าง แล้วแผ่ขยายกว้างขวางไปสู่หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศเพื่อนบ้านและนานาประเทศ จนกระทั่งครอบคลุมทั้งโลก ให้โลกนี้เป็นโลกแก้วที่สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ขอชาวโลกและสรรพสัตว์จงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า ทั้งภุมมเทวา อากาศเทวา ชาวสวรรค์ทุกชั้นฟ้า พรหมอรูปพรหมทั้งหลาย รวมถึงสัตว์นรก อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า จากนั้นแผ่ขยายไปสู่บรรยากาศของจักรวาล ครอบคลุมดวงดาวน้อยใหญ่นับล้านดวง ขยายต่อเนื่องไปสู่หมื่นโลกธาตุแสนโกฏิจักรวาลอนันตจักรวาล

ธรรมชาติอันเป็นกุศลก็ได้อาศัยโอกาสนี้เข้าสิงสถิตเป็นเจ้าเรือน เหนี่ยวนำพลังงานอันบริสุทธิ์ของผู้คนและสรรพสัตว์เข้ามากันแก้ไขธาตุธรรมของเขาให้ใสสะอาดบริสุทธิ์หลุดพ้นแล้วหลุดพ้นเล่า เมื่อหลุดพ้นก็เข้าไปถึงมิติที่ละเอียดกว่าซึ่งมีสิ่งดีๆ รออยู่มากมาย บุคคลใดที่เกื้อกูลประโยชน์แก่โลกและจักรวาล บุคคลนั้นย่อมสามารถใช้สมบัติของโลกและจักรวาลได้ ดังเช่นพระโพธิสัตว์ในกาลก่อน เมื่อท่านบังเกิดขึ้นบนโลกมนุษย์ ท่านก็ได้เกื้อกูลประโยชน์ใหญ่ให้บังเกิดมีขึ้นแก่ผู้คนและสรรพสัตว์ โดยการเจริญเมตตาธรรมนี้อย่างต่อเนื่องจวบจนหมดอายุขัย ได้เข้าถึงฌานสมาบัติ เมื่อหลับตาลาโลกจึงบังเกิดในพรหมโลกในฐานะแห่งท้าวมหาพรหม เสวยสุขอันยาวนานแสนนานในพรหมโลก เมื่อหมดอายุขัยจึงได้กลับมาบังเกิดในโลกมนุษย์อีกวาระหนึ่ง ท่านได้ถึงซึ่งฐานะแห่งความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ สามารถใช้สมบัติของโลกและจักรวาลปกครองชาวโลกให้อยู่เย็นเป็นสุขดั่งชาวสวรรค์ ผู้คนดำรงอยู่ในธรรมอันงาม เอื้อเฟื้อเกื้อกูลกัน ไม่มีสงครามเลย

หยุดนิ่งในกลางพระรัตนตรัยและครูบาอาจารย์ ตั้งผังสำเร็จ

รวมใจหยุดรวมใจนิ่งในกลางเมตตาธรรมอันสว่างไสว กระแสธารแห่งบุญยังคงพรั่งพรูผุดผ่านในกลางความสว่างของเมตตาธรรมอย่างต่อเนื่อง ดวงแล้วดวงเล่าใสสว่าง แล้วก็อุทิศส่วนหนึ่งบุญนี้ให้บังเกิดมีขึ้นแก่ชาวโลกและสรรพสัตว์ทั้งหลายอย่างไม่มีประมาณ ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายชาวโลกทั้งปวงจงมีส่วนในบุญที่เราตั้งใจกระทำไว้ดีแล้วนี้ด้วย ขอจงพ้นทุกข์มีความสุขทั่วหน้า

รวมใจหยุดรวมใจนิ่งในกลางของพระรัตนตรัย กลางของพุทธรัตนะ กลางของธรรมรัตนะ กลางของสังฆรัตนะ เราจำเป็นต้องหลอมรวมเป็นอันเดียวกับพระรัตนตรัย ความเป็นเอกภาพเช่นนี้เรากับพระรัตนตรัยจำเป็นต้องประกอบเหตุเช่นนี้บ่อยๆ เสมอๆ ใจเราจะไม่ห่างจากพระรัตนตรัยเลย เราจะดำรงอยู่ในระบบกุศลธรรม และดำรงอยู่กับพระรัตนตรัยผู้เปี่ยมด้วยความรักและความปรารถนาดีอย่างยิ่ง ดุจพ่อแม่คอยดูแลเรามาตลอด ไม่ว่าเราจะเวียนว่ายตายเกิดไปอยู่ที่ไหน ท่านก็ไปกับเราตลอดเวลา แก้ไขช่วยเหลือเราทั้งวันทั้งคืนไม่เคยหยุดหย่อนเลย

หยุดนิ่งในกลางของพุทธรัตนะ กลางของธรรมรัตนะ กลางของสังฆรัตนะ อีกทั้งหยุดนิ่งในกลางของมหาปูชนียาจารย์ หยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หยุดนิ่งในกลางกายธรรมสุดละเอียดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ และหยุดนิ่งไปในกลางกายธรรมสุดละเอียดของคุณยายอาจารย์ เมื่อเราถึงท่านแล้ว จะปรากฏสว่างในกลางท่าน ท่านจะปรากฏสว่างในกลางตัวเรา อีกทั้งเราและท่านจะปรากฏสว่างในกลางของพระนิพพาน กลางของผู้รู้ผู้มีอานุภาพอันไม่มีประมาณนับอสงไขยพระองค์ไม่ถ้วน เราจะได้อาศัยช่วงโอกาสอันเป็นอุดมมงคลนี้มากราบขอพรท่าน ขอพรพระนิพพานคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลายและพระอรหันต์เจ้าทั้งปวง

อธิษฐานจิตตั้งผังสำเร็จและอโหสิกรรม

เราจะได้อธิษฐานจิตตั้งผังสำเร็จให้เกิดมีขึ้นแก่เราทั้งในปัจจุบันและอนาคตภายภาคเบื้องหน้านับนับชาติไม่ถ้วน ให้ตลอดเส้นทางการสร้างบารมีของเรานี้เปี่ยมไปด้วยคู่ความสุขและ ทั้งความสำเร็จสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ถูกต้องและดีงาม ข้าพเจ้าทั้งหลายกราบขอพรขอบุญบารมี รัศมี กำลัง ฤทธิ์ อำนาจ สิทธิเฉียบขาดของพระนิพพานทั่วธาตุทั่วธรรม อีกทั้งขอบารมีธรรมของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายอาจารย์ ขอบุญบารมีทั้งหลายเหล่านี้จงประมวลรวมกับบุญบารมีที่พวกเราทั้งหลายได้ตั้งใจสั่งสมไว้ดีแล้วตั้งแต่ปฐมชาตินับภพนับชาติไม่ถ้วนเรื่อยมาจนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ ให้กลั่นกาย วาจา ใจ ธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ดิน น้ำ ลม ไฟ อากาสธาตุ ให้สว่างไสวใสเย็นสะอาดบริสุทธิ์ ให้พวกเราหลุดพ้นจากวิบัติบาปศักดิ์สิทธิ์ วิบากกรรม วิบากมาร อุปสรรคต่างๆ นานาในชีวิต ให้มลายหายสูญทั้งโลภะ โทสะ โมหะ ราคะ ทิฏฐิ ตัณหา อุปาทาน ให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ

ให้พวกเรามีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงและแทงตลอดใน ได้สำเร็จวิชา 3 วิชา 8 อภิญญา 6 ปฏิสัมภิทา 4 วิโมกข์ 8 และจรณะ 15 ครบถ้วนทุกประการ อีกทั้งให้มีสุขภาพพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ มีอายุขัยยืนยาว ได้สร้างบุญสร้างบารมีไปให้ได้ตลอดชีวิตตลอดรอดฝั่ง ให้มีกำลังใจสูงส่งไม่สิ้นสุดในการสร้างบารมี มุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพานสู่ที่สุดแห่งธรรม จะเดินทางไปแห่งหนใดก็ขอให้ประสบแต่ความโชคดี พบแต่ความปลอดภัย เป็นที่รักของมนุษย์และเทวาทั้งหลาย มีดวงปัญญาสว่างไสวรู้แจ้งแทงตลอดในธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จะประกอบธุรกิจหน้าที่การงานใดๆ ก็ขอให้เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้าด้วยผลอัศจรรย์เกินคิดเกินคาด ให้ได้สมบัติใหญ่เป็นสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง ทันใช้สร้างมหาทานบารมีได้ไม่รู้จักหมดจักสิ้น มีแล้วก็ไม่นำมาสร้างมหาทานบารมีอย่างเต็มกำลัง

เมื่อถึงคราวหลับตาลาโลก ก็ขอให้เราได้บังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต บุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์ และเมื่อกลับลงมาสร้างบารมีในโลกมนุษย์ ก็ขอให้เกิดในครอบครัวสัมมาทิฏฐิ ครอบครัวแก้ว ครอบครัวธรรมกาย ครอบครัวตัวอย่างของโลก ครอบครัวที่อบอุ่น ให้พรั่งพร้อมบริบูรณ์ด้วยที่สุดแห่งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ลาภยศสรรเสริญสุข มรรคผลนิพพานและวิชชาธรรมกาย อีกทั้งให้มีดวงบุญศักดิ์สิทธิ์ไพศาล สามารถระลึกชาติได้ตั้งแต่เกิดและเกิดพร้อมกับภายในที่ชัดใสสว่าง ได้ศึกษาวิชชาธรรมกายอย่างถูกต้องตรงตามความเป็นจริงไปกับหลวงปู่หลวงพ่อคุณยายตั้งแต่เยาว์วัยตลอดจนสิ้นอายุขัย บาปอกุศลใดๆ ที่ได้ประพฤติผิดพลาดพลั้งเผลอมาในอดีตตั้งแต่ปฐมชาตินับภพนับชาติไม่ถ้วน ขอให้บาปอกุศลทั้งหลายเหล่านั้นจงตามไม่ทัน อย่าได้มีโอกาสส่งผล ให้เป็นตลอดไป บาปใหม่จงอย่าได้กระทำทั้งกาย วาจา ใจ บุญกุศลใดที่ตั้งใจสั่งสมไว้ดีแล้วทั้งหมดทั้งสิ้น จงประมวลรวมกันเข้าส่งผลศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์มีเดชมีอานุภาพเป็นอัศจรรย์ และส่งผลตลอดต่อเนื่องนับแต่บัดนี้ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม

บทสวดปิดท้าย

พระอาจารย์นำกล่าวคำบูชาพระรัตนตรัยปิดท้ายการนั่งสมาธิว่า สัพเพพุทธา ปะภะทา ปัจเจกานัญจะยัง พลัง อรหันตานัญจะ เตชะนะรักขัง พันธิ สัพพะโส สัพพะพุทธานุภาเวนะ สัพพะธัมมานุภาเวนะ สัพพะสังฆานุภาเวนะ สัทธาโสตถีภะวันตุเต

Practicing Dhamma: The Only Way the Wholesome System Can Truly Benefit Us

Phra Ajarn Suraphong opened by explaining that practicing is necessary and essential for every life, because we need to dwell within system -- the only system that can truly benefit us. No other system can help or benefit us at all; worse, it can bring us harm if that system happens to be one. Even if we already stand in , with a bright and clear mind, if we don't pay attention to which system is at work, we may still slip into wrongdoing without knowing why -- because the unwholesome nature is able to possess the heart, and once it does, it will never let us realize it has taken hold; it directs us to do whatever it wants, as if we were aware yet powerless to stop it. This is why we need to learn to dwell within the wholesome system: to learn how this natural system works, to practice in accordance with it, and to recognize which behaviors, feelings, and thoughts do not belong to the wholesome system at all.

The Buddha Needed 20 Asankhyeya and a Hundred Thousand Great Aeons to Understand This Nature

Practicing Dhamma is what lets us come to know, understand, and see clearly the nature that possesses our heart. Before the Fully Enlightened Buddha could understand this nature, he had to accumulate perfections for an immensely long time -- twenty asankhyeya together with a hundred thousand great aeons -- before he came to know and understand it, and could then teach these matters to us. Before Buddhism arose, no one at all knew that such natures existed, continuously directing and controlling us the entire time, in a way that felt exactly like our own thinking.

In practicing Dhamma, the Buddha taught: "Monks, you should determine to know clearly the body, feelings, mind, and mental objects, in order to eliminate covetousness and grief regarding the world." Phra Ajarn must repeat this introduction every time -- why we must practice Dhamma, and what practicing Dhamma actually means. Once we have heard this introduction to the essence of , we go on to practice by determining to know within our own meditation object, one we are familiar with, one that has a clear and continuous signal.

Choosing Your Own Meditation Object: Like Learning to Type With All Ten Fingers

A meditation object we're familiar with may not work well if it isn't truly suited to us. The right object is one whose signal we can perceive clearly and continuously, letting anchor and rest upon it indefinitely. We need to carefully select the object that suits us, then train and dwell with it until this tool and we become one and the same. It is essential to have our own personal meditation object, used for our entire life -- doing this once and using it forever is far better than having none at all and drifting aimlessly, practicing for four or five years and regretting the time lost, never truly familiar with anything, trying one thing then another, never sure whether the signal is clear, practicing half-asleep, thinking merely showing up is enough.

Once we find the object suited to us, we should apply ourselves wholeheartedly, focusing until it becomes familiar, until it comes into being for us -- it can take just one or two weeks to grow familiar, or faster still with dedicated day-and-night practice. Once familiar, benefits begin to follow -- far better than drifting for four or five years, or even ten, wasting all that time. It is like learning to type: fluent ten-finger typing, once practiced seriously for just a few days, becomes second nature, whereas hunting-and-pecking with two fingers never does. Meditation objects work the same way. We already have a reasonable foundation, some familiarity with cultivating meditation and training sati; now we train to become familiar with our tool -- our own meditation object -- focusing until it becomes fluent, second nature. It has to become refined. As for reciting "," our late revered teacher taught that the recitation and the mental image are a pair that belong together.

Half-Closing the Eyes: A Way to Overcome the Hindrances and See the Buddha Image More Clearly

Our late revered Luang Phor taught us to keep the eyes slightly open rather than fully shut. This practice of half-closing the eyes is truly used to overcome effectively -- otherwise he would never have spoken of it. With the eyes half-open, we can dimly see outward through a narrow gap; we let our eyes look outward while our heart sinks inward, into . There we see the Buddha image -- if it's dark, it won't be clear, but if there's light, it will be. We rest the heart there, at the center. But if we close our eyes fully into total darkness, we see nothing at all -- pitch black. Whereas if we half-close our eyes, looking outward through that narrow gap, even if what we see is faint and unclear, there is still some brightness, and the heart can sink inward to the center of the body and there see the Buddha image. Even in darkness, we can still catch a glimpse -- the image may be small or large, either way. This is why he said: learn to close your eyes properly, and you will see the Buddha image.

This kind of seeing is a matter of visualizing -- but that visualization still has real effect, because what we see is something that truly exists, whether a brick Buddha, a wooden Buddha, a stucco Buddha, or one purely from our own imagination. As we visualize the Buddha image, he manifests there, superimposed exactly where we picture him. What we see may be only our own imagination, but he relies on our very act of recollecting him: because we think of him, we appear bright within him, and he in turn is superimposed onto our own thoughts and feelings. What we visualize, therefore, truly has an effect.

If We Died Right Now, Heaven Would Already Be Ours to Hope For

He said: suppose we died right now -- a heavenly rebirth would be something we could hope for and rely upon with ease. Others must build grand temples and magnificent halls to secure such hope, but for us, simply sitting here recollecting him, if we died at this very moment, we could already count on it -- passing on and returning again with ease. So let us learn to close our eyes properly, half-closed enough for a little light to pass through; we look outward, and though we see nothing clearly, only a faint blur, the heart can still sink inward to the center of the body, and as we recollect him, he manifests there. We come to see his lap, his robes, his back, his crown -- all through visualization. But if the eyelids close into total darkness, it becomes very hard to see. Learning to close the eyes properly is therefore how we come to see the Buddha image -- this is genuinely true. Beginners often get only a faint, blurred image; if they sit in a dark room, the image disappears entirely -- they need to sit where there is some light, because light helps the image grow clearer. For those newly gaining their first glimpse of the Buddha image, half-closing the eyes helps enormously.

Reciting "Samma Arahang" Paired With the Mental Image

Samma Arahang once, Samma Arahang twice -- a second Buddha image arises. Samma Arahang a third time, a third image appears, and it may expand outward around us. Samma Arahang a fourth time, and the fourth image expands further. What we need is focused attention -- giving the heart work to do, staying fixed on the Buddha image, staying with "Samma Arahang," calling his name. "Samma Arahang" is a name describing his qualities, a name called according to his attributes -- meaning the one who practices rightly and well, whose practice leads far from every defilement. This is the name of the quality of at each level, from the Gotrabhu Dhamma body, through Sotapanna, Sakadagami, Anagami, up to the Arahant Dhamma body -- all of which are the Triple Gem within.

Samma Arahang once, twice, three times, four times -- the fourth image emerges through the center of us; a fifth image emerges through us; Samma Arahang a sixth time, and the sixth image, from a small clear point, expands to the size of our body, then expands further still, wide and vast, extending beyond our body to encompass us. We come to dwell within him; he protects, guards, and cares for us, expanding to encompass our whole body, extending outward to the world and the cosmos. We continue on like this, enjoying it -- whatever is easy, we do that, and if it's enjoyable, we simply continue. Our heart grows ever more refined.

The Sphere of Knowing Draws In Merit, Clearing Defilement Dimension by Dimension

Staying aware without lapsing, once the sphere of knowing -- sati -- is established, it draws in the pure energy called merit to flow continuously into the brightness of that sphere, together with subtle treasures and a life-plan. The merit that flows in drives the wholesome system, refining the elements of Dhamma within us into , freeing us from the defilement that causes all manner of suffering, danger, and difficulty -- the various hindrances. The wholesome system clears these defilements away, making them lighter and lighter, and we are liberated level by level, dimension by dimension. Do this gently, enjoyably, with no need to rush or hurry -- whoever is behind that pressure to rush, we must understand why we can't just do this comfortably, why we feel we must hurry. Either way, we're going nowhere -- we're still sitting right here, so why rush? Sit happily, at ease, enjoyably, receiving the stream of merit and treasure that pours in continuously.

Simply by doing this, the stream of merit, together with subtle treasures and the life-plan, continues to pour in unceasingly. This pure energy drives the wholesome Dhamma, refining the elements within us into purity, clearing away every defilement, liberating us again and again. We simply watch this liberation unfold; even if we cannot perceive it, that's fine -- we continue our task of determining to know, letting the sphere of knowing flow through.

Benefiting the World of Beings and the World of Opportunity Through Loving-Kindness

Once we have brought about this wholesome cause for ourselves, we go on to bring benefit to people, beings, things, and every element of Dhamma, making the world of beings and the physical world more worth living in, using the tool of the wholesome system that benefits people and beings: . All it takes is setting the wish for goodness in our heart -- goodwill toward ourselves, toward those we love, toward those around us, and toward all beings and the whole world. If we are not yet able to feel this fully, we draw upon the heart of a mother, full of sincere love and goodwill toward her own small child, and we come to taste the pure and sincere flavor of loving-kindness.

We then extend this heart, brimming with loving-kindness, outward to benefit all beings and things, making them bright, clean, and pure. May all beings, our companions in the suffering of birth, aging, sickness, and death, be free from suffering and share everywhere. For those who suffer much, may their suffering lessen; for those who suffer little, may it end and happiness arise; for those with little happiness, may it grow; and for those already abundant in happiness, may it grow further. We then extend this heart of loving-kindness to encompass our home and dwelling, bright and clear throughout every corner of the surrounding atmosphere -- all people, beings, and things made radiant.

Radiating to the Boundless Universe, Following the Example of the Bodhisatta

Loving-kindness is a clear, round, radiant sphere within, brimming with a pure element of Dhamma, brimming with love and goodwill, with the special quality of dissolving the defilement of irritation completely. This light of loving-kindness shines across every corner of the atmosphere -- the earth, water, air, sky, buildings, brick and stone, belongings -- all made bright and clear. It then extends outward to the village, sub-district, district, province, neighboring countries and all nations, until it encompasses the whole world, making this world a crystal world, bright, cool, clean, and pure. May the people of the world and all beings be free from suffering and share happiness everywhere -- earthbound devas, sky-dwelling devas, celestial beings of every heavenly realm, formless Brahma gods, as well as beings in hell, hungry ghosts, and animals -- may all beings be free from suffering and share happiness everywhere. From there, it extends to the atmosphere of the cosmos, encompassing millions of stars, continuing onward to the ten thousand world-systems, the hundred thousand koti of universes, the infinite universe.

The wholesome nature seizes this occasion to take its seat as host, drawing in the pure energy of people and beings, refining their elements of Dhamma into clarity and purity, liberating them again and again. Once liberated, they reach subtler dimensions where much goodness awaits. Whoever benefits the world and the cosmos may, in turn, make use of the treasures of the world and cosmos -- just as the Bodhisatta did in ages past. When he was born as a human being, he brought great benefit to people and beings by cultivating this very loving-kindness continuously until the end of his life, attaining the absorptions. When he closed his eyes and left the world, he was reborn in the Brahma realm as the Great Brahma, enjoying happiness there for an immensely long time. When his lifespan there ended, he returned once more to the human world and attained the status of a Universal Monarch, able to use the treasures of the world and cosmos to govern the people of the world, letting them live in comfort and peace like heavenly beings, upholding fine moral virtue, generous and helpful toward one another, with no war at all.

Resting in the Triple Gem and Our Teachers, Setting Our Aspiration

We gather our hearts to stillness within this radiant loving-kindness; the stream of merit continues pouring in continuously into its brightness, sphere after luminous sphere, and we dedicate a portion of this merit to the boundless benefit of the people of the world and all beings. May all beings and all people of the world share in this merit we have sincerely set out to build; may they be free from suffering and share happiness everywhere.

We gather our hearts to stillness within the Triple Gem -- within the Buddha Jewel, the Dhamma Jewel, the Sangha Jewel. We need to merge and become one with the Triple Gem; this unity between us and them must be brought about again and again, regularly. Our heart will never stray from the Triple Gem; we will dwell within the wholesome system, and dwell together with the Triple Gem, who is brimming with the utmost love and goodwill, like parents who have watched over us throughout every lifetime, wherever we may have wandered through the cycle of birth and death -- always with us, working day and night without ever pausing to help and care for us.

We rest within the Buddha Jewel, the Dhamma Jewel, the Sangha Jewel, and rest within our great teachers -- the utterly refined Dhamma body of our late revered teacher Luang Pu, the utterly refined Dhamma body of Luang Phor, and the utterly refined Dhamma body of Khun Yai. As we reach them, we appear bright within them, and they appear bright within us; both we and they appear luminous within Nibbana, within the boundless, countless knowing beings of authority. We take this auspicious occasion to pay respect and ask for their blessing -- the blessing of Nibbana, of every Fully Enlightened Buddha, every Silent Buddha, and every Arahant.

Setting the Aspiration and Asking Forgiveness for Past Wrongs

We set our aspiration and life-plan into being for us, both in the present and throughout the boundless future through countless lifetimes, so that along our entire path of building perfections, our life may be filled with wisdom, happiness, and purity, together with the fulfillment of every rightful and wholesome wish. We ask for the merit, radiance, power, might, and unequivocal authority of Nibbana throughout all elements and all Dhamma, together with the blessing of our revered teachers, Luang Pu, Luang Phor, and Khun Yai. May all this merit combine with what we ourselves have sincerely accumulated since our very first existence, through countless lifetimes, up to this present moment, refining our body, speech, mind, and every element of Dhamma -- seeing, remembering, thinking, knowing, earth, water, wind, fire, space, and consciousness -- making them bright, cool, clean, and pure. May we be freed from sacred misfortune, from karmic results, from Mara's obstruction, and from every obstacle in life; may greed, hatred, delusion, lust, , wrong view, craving, and clinging dissolve entirely, leaving no trace.

May we gain the eye that sees the Dhamma, reaching and penetrating the of the Dhammakaya, achieving the three knowledges, the eight knowledges, the six higher powers, the four kinds of analytical , the eight liberations, and the fifteen conducts, complete in every respect, together with strong and complete health and a long lifespan, able to accumulate merit and perfections throughout our entire life, safely to the very end, heading straight along the path to Nibbana. Wherever we travel, may we meet only good fortune and safety, may we be loved by both humans and devas, and whatever work we undertake, may it flourish and yield results beyond what we could imagine, gaining treasures as vast as those of a Universal Monarch, given freely and without to build great generosity.

When the time comes to close our eyes and leave this world, may we be reborn in the Tusita heaven, in the special merit sphere reserved for great Bodhisattas, and when we return to build perfections in the human world, may we be born into a family of right view, a crystal family, a Dhammakaya family, a warm and model family for the world, complete with the utmost treasures of form, wealth, virtue, gain, honor, praise and happiness, the paths and fruits of liberation, and the knowledge of the Dhammakaya. May we have a vast and sacred sphere of merit, able to recall our past lives from birth, born together with a clear and radiant inner Dhammakaya, able to study the knowledge of the Dhammakaya correctly and faithfully with Luang Pu, Luang Phor, and Khun Yai from childhood until the end of our life. Whatever unwholesome deed we may have committed by mistake in the past, through countless lifetimes, may that unwholesome karma be unable to catch up with us, and may it become forgiven karma forever; may we commit no new unwholesome deed through body, speech, or mind. May all the merit we have sincerely accumulated combine together and yield its sacred, wondrous result, continuously from this moment onward, until the very end of Dhamma.

Closing Chant

Phra Ajarn Suraphong closed the sitting by leading the chant of homage to the Triple Gem: Sabbe Buddha balappatta, paccekana nca yam balam, arahantananca tejena, rakkham bandhami sabbaso. Sabba-Buddhanubhavena, sabba-Dhammanubhavena, sabba-Sanghanubhavena, sadda-sotthi ntu te.