คำสอน · พระอาจารย์สุรพงค์Teaching · Pra Ajarn Suraphong

เมื่อกรรมบังโรค รักษาไม่หาย เราจะรู้ล่วงหน้าได้หรือไม่ และควรใช้ทรัพย์รักษาตัวอย่างไร?When Karma Obscures an Illness and It Cannot Be Cured — Can We Foresee It, and How Should We Use Our Wealth for Care?

วันเสาร์ที่ 2 มีนาคม 2567Saturday, 2 March 2024อ่าน ~7 นาที~4 min readฟังต้นฉบับบน YouTubeListen on YouTube

ขนาดตัวอักษรText size

พระอาจารย์อธิบายว่าทรัพย์ที่มีอยู่ย่อมถูกนำไปใช้ในทางใดทางหนึ่งเสมอ ไม่ว่าจะโดยฝ่ายกุศล อกุศล หรืออัพยากตะ การเก็บทรัพย์ไว้เฉยๆ ไม่ได้ป้องกันวิบากกรรม แต่การนำทรัพย์มาสร้างบุญต่างหากที่จะช่วยผ่อนหนักเป็นเบา และในบางกรณีที่หายากเท่านั้น การสร้างบารมีอย่างเข้มข้นสามารถต่ออายุได้Pra Ajarn explains that wealth we hold will always be spent by one force or another — wholesome, unwholesome, or neutral. Simply hoarding it does not protect against the results of karma; using it to build merit is what genuinely lightens a heavy burden, and only in rare, exceptional cases can intensely building parami extend a person's life.

มีผู้เปิดคลิปเล่าเรื่องช่วงที่พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำอาพาธหนักก่อนมรณภาพ ซึ่งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่สุดของประเทศก็ไม่อาจรักษาให้หายได้ หลวงปู่กล่าวว่า "เจ็บคราวนี้ไม่หาย ไม่มียารักษา เพราะยาที่ฉันนั้นมันไม่ถึงโรค เหมือนมีแผ่นหินมารองรับกั้นไว้ไม่ให้ยาซึมไปกำจัดโรคได้ กรรมมันบังไว้ เป็นเรื่องแก้ไม่ได้" จึงมีผู้ถามว่า คนทั่วไปจะพอมีวิธีสังเกตได้หรือไม่ว่าเมื่อใดที่กรรมบังโรคเช่นนี้ และควรจะเตรียมเก็บทรัพย์ไว้รักษาตัวยามแก่เฒ่ามากน้อยเพียงใด

ทรัพย์ที่มีอยู่ ย่อมถูกนำไปใช้เสมอ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

เมื่อมีทรัพย์อยู่แล้ว ย่อมถูกนำไปใช้ในทางใดทางหนึ่งเสมอ เพราะเมื่อใดที่ธรรมชาติสามฝ่ายเข้ามาชิงช่วงชิงเป็นเจ้าเรือนใจได้ พวกเขาจะครอบครองใจ กายและทรัพย์สมบัติของเราทั้งหมด และพยายามหาทางเอาไปใช้เสมอ หากอัพยากตะเป็นเจ้าเรือน ก็อยากเอาไปใช้ฟุ่มเฟือย ซื้อของนั่นของนี่ หากฝ่ายเข้าสิงจิตได้ ก็ปรารถนาจะเอาทรัพย์นั้นมาทำลายชีวิตเรา สร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนรอบข้าง ทะเลาะวิวาท เพื่อเหนี่ยวนำพลังงานบาปเข้ามา ส่วนฝ่ายเมื่อเป็นเจ้าเรือน จะชักชวนให้เอาทรัพย์นั้นมาสร้างคุณประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่น เกื้อกูลหมู่ญาติ ช่วยเหลือผู้เดือดร้อน

ทำไมการเก็บทรัพย์เฉยๆ ไม่ได้ป้องกันวิบากกรรม

โรคภัยที่เกิดขึ้นบางส่วนเป็นผลจากความผิดปกติของอวัยวะภายใน อันเป็นผลจากการประกอบเหตุในอดีตซึ่งมีเรียบร้อยแล้วว่าอวัยวะส่วนใดจะต้องมีปัญหา ฉากหลังจะดลใจให้เอาทรัพย์มาเกื้อกูลรักษาเยียวยา แต่หากกำลังฝ่ายกุศลมีน้อย ความหรือความเห็นผิดก็จะยับยั้งไม่ให้เอาทรัพย์ออกมาใช้ ทำให้ไม่อาจเกื้อกูลประโยชน์แก่ตนได้ทั้งในปัจจุบันและในอนาคต

การไม่เอาทรัพย์ออกมาใช้ให้เกิดคุณประโยชน์เป็นการเสียโอกาสอย่างยิ่ง เพราะสุดท้ายแล้วทรัพย์ก็จะถูกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเอาไปใช้อยู่ดี หากไม่มอบให้ฝ่ายกุศลจัดการ ฝ่ายอกุศลและก็จะเอาไปใช้ในสิ่งที่ไม่ก่อประโยชน์อยู่ดี การจองจำทรัพย์ไว้เพื่อความอุ่นใจ เผื่อไว้ยามเจ็บป่วยฉุกเฉิน จึงเป็นเพียงข้ออ้างของความตระหนี่ ไม่ได้ทำให้ทรัพย์นั้นเพิ่มพูนขึ้นจริง

นำทรัพย์มาสร้างบุญ ช่วยผ่อนหนักเป็นเบา

วิบากกรรมจะถูกลดทอนลงได้จากการนำทรัพย์ไปทำคุณงามความดี แม้แต่การปล่อยสัตว์ปล่อยปลายังเกื้อกูลประโยชน์ให้ชีวิตนั้นเป็นสุข การให้แก่ชาวโลกที่มีมีธรรมย่อมยิ่งมีมากกว่า อายุ วรรณะ สุขะ พละ ปฏิภาณ ทั้งห้าประการนี้เกิดจากการให้ข้าวให้น้ำ ให้ยวดยานพาหนะ ให้ที่อยู่อาศัย ล้วนเป็นคุณประโยชน์ทั้งในปัจจุบันและในชาติต่อไป การไม่ให้ ทอนโอกาสของชีวิตในอนาคตที่จะได้รับสบาย ต้องรีบทำ รีบให้ในขณะที่ยังมีอยู่ ยิ่งให้ก็ยิ่งได้ ของหยาบที่ให้ไปจะกลับมาเป็นของละเอียดที่ติดตัวไปนับไม่ถ้วน มากกว่าที่ให้ไปหลายเท่า

ความกังวลไม่ได้เกิดจากทรัพย์มากหรือน้อย แต่เกิดจากมลทิน

ความกังวลไม่ได้เกิดจากการมีเงินน้อยหรือมาก มีเงินมากก็ยังกังวลได้ถ้ามีมลทินอยู่ในใจ ความกังวลเกิดจากมลทิน ไม่ได้เกิดจากปริมาณทรัพย์ การมีทรัพย์มากไม่ได้ช่วยลดวิบากกรรมได้เลย วิบากกรรมจะลดทอนลงได้จากการนำทรัพย์ไปทำคุณงามความดีเท่านั้น

ดวงมรณะ และการต่ออายุด้วยการสร้างบารมี

ในตัวเรามีดวงบุญกับดวงบาปซ้อนกันอยู่ ดวงบุญเป็นดวงสีใส ดวงบาปเป็นดวงสีดำ ดวงใดใหญ่กว่าก็จะส่งพลังงานยับยั้งอีกฝ่ายไม่ให้ทำการได้ ถ้าดวงบุญใหญ่กว่า จะให้ผิวพรรณผ่องใส มีความสุขกายสุขใจ แต่ถ้าดวงบาปใหญ่กว่า จะดึงดูดอุบัติเหตุและความทุกข์ต่างๆ ตรงกลางของดวงนั้นจะมีสมบัติหรือวิบัติซ้อนอยู่ วิบัติที่ก่อโรคภัยนั้นดำยิ่งกว่าดวงบาป จะส่งกระแสทำลายอวัยวะตามผังสำเร็จที่มีอยู่ ส่วนดวงมรณะนั้นอยู่ในไส้กลางของดวงวิบัติ เป็นตัวดูดกลืนพลังงานชีวิตให้หมดสิ้นไปตามวาระที่กำหนดไว้แล้ว หากดวงมรณะปรากฏขึ้นมา จะไม่มีทางรักษาให้หายได้เลย เหมือนกับที่หลวงปู่กล่าวว่ามีแผ่นหินมาปิดกั้นไม่ให้ยาซึมไปถึงโรคได้

วาระแห่งความตายถูกกำหนดไว้ชัดเจนแล้วบนไทม์ไลน์ของชีวิต รู้หรือไม่รู้ก็ต้องเป็นเช่นนั้น รู้ก็ต้องป่วย ไม่รู้ก็ต้องป่วย รู้ก็ต้องจ่ายทรัพย์ตามนั้น ไม่รู้ก็ต้องจ่ายเช่นกัน เพราะมันสำเร็จแล้ว แต่ก็มีเงื่อนไขพิเศษ คือหากผู้ใดอยู่สร้างบารมี ทำคุณประโยชน์ให้เกิดขึ้นแก่โลกและตนเองอย่างเข้มข้น สามารถต่ออายุได้ แต่หากไม่ทุ่มเทสร้างบารมีอย่างจริงจัง ทำแต่เพียงเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่อาจได้รับสิทธิพิเศษนี้ ในสมุดบัญชีของยมบาลจึงมีวงเล็บระบุไว้เฉพาะบางคนเท่านั้นว่าสามารถต่ออายุได้ เพราะชาวโลกมีเพียงบางคนเท่านั้นที่เกิดมาพร้อมเงื่อนไขนี้

Someone played a clip recounting the final illness of Luang Phor of Wat Paknam before his passing, when even the country's most eminent doctors could not cure him. Luang Phor said: "This illness will not heal this time; there is no medicine for it, because the medicine I take cannot reach the disease — it's as though a slab of stone blocks it from seeping through to where the disease is. Karma obscures it; this cannot be remedied." Someone then asked whether ordinary people might have any way of recognizing when karma is obscuring an illness like this, and how much one should set aside to prepare for medical care in old age.

Wealth We Hold Will Always Be Spent by One Force or Another

Once wealth exists, it will always end up being used one way or another. Whenever one of the three natures takes control of the mind, it takes possession of our mind, body, and wealth alike, and always finds a way to spend it. If neutral-indifference is in control, it drives extravagant, meaningless spending. If side possesses the mind, it seeks to use that wealth to destroy our lives — creating conflict and trouble for those around us, drawing in the energy of demerit. If side is in control, it encourages using that wealth to benefit ourselves and others — supporting family, helping those in need.

Why Simply Hoarding Wealth Doesn't Protect Against Karmic Results

Some illnesses arise from internal dysfunction that is itself the result of past actions — a pattern already set indicating which organ will experience trouble. The background forces may move us to use our wealth for treatment and care, but if the wholesome side lacks strength, or wrong view will hold that wealth back, preventing it from benefiting us either now or later.

Not using wealth for genuine benefit is an enormous lost opportunity, because in the end, that wealth will be spent by one force or another regardless. If it isn't entrusted to the wholesome side, the unwholesome or neutral-indifferent sides will spend it on things that produce no real benefit anyway. Holding onto wealth purely for peace of mind, "just in case" of a medical emergency, is really just an excuse born of stinginess — it doesn't actually make that wealth grow.

Using Wealth to Build Merit Lightens a Heavy Burden

The results of karma can genuinely be eased by using wealth for good. Even releasing captive animals benefits that creature's wellbeing; giving to those in the world who keep precepts and practice yields even greater merit. The five blessings of longevity, radiance, , strength, and quick wit arise from giving food, water, transportation, and shelter — all of which bring benefit both now and in future lives. Withholding wealth diminishes the ease and comfort available to us in the future. We must act now, while we still have it — the more we give, the more we receive; coarse wealth given away returns as countless times more refined wealth carried with us.

Worry Doesn't Come From Having Little or Much Wealth — It Comes From Defilement

Worry doesn't arise from having little money or a lot — even great wealth can bring worry if defilement is present in the mind. Worry comes from defilement, not from the quantity of one's wealth. Having more wealth does nothing at all to reduce the results of karma; only using that wealth for genuine good can lighten karma's weight.

The Sphere of Death, and Extending Life Through Building Parami

Within us, spheres of merit and demerit sit layered together. The sphere of merit is bright and clear; the sphere of demerit is dark. Whichever is larger sends out energy that suppresses the other from acting. If the sphere of merit is larger, it brings a radiant complexion and ease of body and mind; if the sphere of demerit is larger, it draws in accidents and various forms of suffering. At the center of that sphere lies either fortune or misfortune — the misfortune that causes illness is darker even than demerit itself, sending out currents that damage the body according to the pattern already set. The sphere of death sits at the very core of that misfortune, absorbing the energy of life until it is entirely consumed, at the appointed moment already determined. Once the sphere of death has appeared, there is no way to cure the illness at all — just as Luang Phor described a slab of stone blocking medicine from ever reaching the disease.

The moment of death is already clearly set on the timeline of one's life. Whether we know it or not, it will happen regardless. Whether we know it or not, illness comes; whether we know it or not, wealth must be spent accordingly, because it has already been set. But there is one special exception: someone who dedicates themselves to intensely building parami — genuinely benefiting the world and themselves — can extend their life. But without truly committing to that intensive effort, doing only small, occasional good deeds, this special privilege is not granted. In the ledger of Yama, only certain individuals are marked with this notation, because only some people in the world are born with this particular condition available to them.